Лукашэнка можа трапіць як шчупак у сеткі
7- Аляксандр Класкоўскі, «Белсат»
- 24.01.2026, 22:27
- 8,522
Мадура пацвердзіць.
Аляксандр Лукашэнка імкліва падпісаў дакумент аб далучэнні Беларусі да ініцыяванага Дональдам Трампам «Савета міру». Абагнаў нават «старэйшага брата» — Уладзіміра Пуціна. Той хітры чэкіст цягне гуму, пралічвае «за» і «супраць». Таварыш Сі таксама не спяшаецца адказваць на запрашэнне. А беларускі аўтакрат рады па самыя вушы: такая пашана ад прэзідэнта наймагутнейшай на планеце дзяржавы! І прыдворная прапаганда аж заходзіцца ад захаплення.
Паспрабуйце цяпер назваць ізгоем!
У гэтым сюжэце вылазяць комплексы Аляксандра Лукашэнкі: вельмі хочацца ўзяць рэванш за фіяска 2020 года, калі дэ-факта прайграў хатняй гаспадыні. Кішэнны ЦВК, вядома ж, абвясціў тады патрэбную правадыру лічбу, ды толькі Захад яго легітымным кіраўніком не прызнаў.
А вось цяпер няхай паспрабуюць тыя разумнікі назваць ізгоем. Далёка не ўсе кіраўнікі дзяржаў атрымалі ад гаспадара Белага дома запрашэнне ў новую арганізацыю, а вось ён, Лукашэнка, ужо там. Зайздросціце моўчкі!
Праўда, некаторыя заходнія кіраўнікі, у прыватнасці французскі прэзідэнт Эманюэль Макрон, з пагардай адхілілі прапанову, але беларускі дыктатар — не такі чыстаплюй.
Дональд Трамп уяўляецца яму роднаснай натурай — круты, брутальны мужчына, які плявае на міжнароднае права («часам не да законаў») і вызнае толькі права моцнага. Колькі дзён таму амерыканскі прэзідэнт так і заявіў: «Я дыктатар. Але часам патрэбны дыктатар». Самі разумееце, для Лукашэнкі гэта бальзам на душу.
Удзел у «Савеце міру» маніць яго перспектывай легітымізавацца, стаць рукапажатным для больш шырокага кола гульцоў сусветнай палітыкі (у новую структуру ўвайшлі або могуць увайсці і шэраг дэмакратычных краін). Ды і магчымасць сустрэцца на гэтай тусоўцы з самім «сябрам Дональдам» становіцца не такой ужо прывіднай.
Гульня з вялікім драпежнікам
Але не ўсё так адназначна. Прэзідэнт ЗША паводзіць сябе на сусветнай арэне як вялікі драпежнік. Беларускі дыктатар — таксама драпежнік, але дробны, душыць галоўным чынам толькі ўласны народ. У адрозненне ад Трампа і Уладзіміра Пуціна, Лукашэнка не мае імперскіх апетытаў. Яму дастаткова быць царом на «клапціку зямлі», як ён называе Беларусь. Ды і рэсурсу ў яго значна менш, чым у тых «вялікіх хлопцаў».
А Трампу ў любы момант можа шлея пад хвост трапіць. Сёння ён цябе называе «глыбокапаважаным прэзідэнтам», запанкі дарыць, санкцыі з твайго персанальнага «Боінга» здымае. Кайф! Але калі заўтра за нешта раззлуецца — мала не пакажацца. Няхай бедны Нікалас Мадура пацвердзіць.
І ведаеце, страх Лукашэнкі прагнеўляць Трампа можа нават паўплываць на нейкія добрыя справы. Напрыклад, на вызваленне палітвязняў. Бо калі занадта таргавацца ў межах «вялікай здзелкі», цягнуць гуму і прасіць зашмат за кожнага закладніка, у імпульсіўнага заакіянскага партнёра можа трэснуць цярпенне.
Але той здольны ўз'есціся за што заўгодна. Напрыклад, Лукашэнка прапанаваў, каб амерыканцы купілі за тры мільярды долараў «Недры Нежына». А раптам Трамп, калі сапраўды западае на беларускі калій, скажа: аддавай за мільярд! І паспрабуй заартачыцца — наедзе, як на Нарвегію за невыдачу Нобелеўкі або як на Данію з-за Грэнландыі. Тады давядзецца аддаваць фамільнае срэбра за бясцэнак.
Беларусь як «Кемская воласць»?
І гэта не ўсе магчымыя пасткі. Вось яшчэ адна. Няцяжка здагадацца, што «Савет міру» для Трампа — гэта, між іншым, спроба сфармаваць альянс назло Кітаю, які ўяўляецца Вашынгтону галоўнай пагрозай.
Таму, магчыма, і Пуцін не спяшаецца ў тую структуру. Разумее, што яго могуць сутыкнуць лбамі з таварышам Сі, ад якога Крэмль цяпер вельмі залежыць.
Ды і ў Лукашэнкі з Пекінам — стратэгічнае партнёрства. Той самы калій у Кітай прадаецца. А раптам Трамп паставіць умову: я табе Клайпеду для экспарту разблакую, але кітайцам той тавар не прадавай, вязі мне.
Лукашэнка сам прызвычаіўся гуляць без правілаў, біць супернікаў шахматнай дошкай па галаве. Але ў свеце, дзе тон хочуць задаваць, навязваючы закон джунгляў, вялікія драпежнікі з ядзернымі ракетамі, дробны беларускі дыктатар можа сам трапіць у чыесьці зубы.
Калі б гаворка ішла толькі пра яго асабісты лёс, дык невялікае гора. Але ж Трамп і Пуцін разважаюць у катэгорыях падзелу свету на сферы ўплыву. Маўляў, я палюю ў гэтай саване, а ты — у тых балотах, і адзін аднаму не перашкаджаем.
І калі крэмлёўскі ўладар дагодзіць заакіянскаму, напрыклад, рэдказямельнымі металамі, нафтай і г.д., той можа аддаць Беларусь на з'ядзенне Маскве з такой жа лёгкасцю, як персанаж культавай савецкай кінакамедыі быў гатовы ахвяраваць замежнікам «Кемскую воласць».
Аляксандр Класкоўскі, («Белсат» https://ru.belsat.eu/91206255/board-of-peace-lukashenko)