22 кастрычнiка 2026, Чацвер, 4:11
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Размова людаедаў

Размова людаедаў
Уладзімір Пастухоў

Што хаваецца за мірнымі таргамі Масквы і Вашынгтона.

Навінавая стужка мінулага тыдня ў частцы расійска-амерыканскага «дыялогу», вядома, знаходзіцца па-за дабром і злом з пункту гледжання маралі мяжы XX–XXI стагоддзяў, хоць і цалкам упісваецца ў ўзровень маралі мяжы XVIII–XIX стагоддзяў. Нармальная такая размова людаедаў з абмеркаваннем меню для ўрачыстай вячэры. Увага засяроджана ў асноўным на соусах і падлівах; з чаго выраблены самі стравы, бакі аддаюць перавагу не абмяркоўваць.

Дарэчы, гэта і ёсць палітыка як яна ёсць — «у голым выглядзе». На гэтым фоне Еўропа, як заўсёды, блішчыць сваёй цнатлівасцю. Але не варта падманвацца: калі раскрыецца выварат «еўрапейскага падыходу» (а ён у любым выпадку раскрыецца не пазней за вясну наступнага года, калі правыя пачнуць рэальна захопліваць у Еўропе ўладу), то цынізм амерыканцаў пакажацца дзіцячай забавай у параўнанні з еўрапейскім ханжаствам. Мне чамусьці тут успомніўся эпізод з «Воўка з Уол-Стрыт», калі адпеты махляр, загартаваны на нью-ёркскай біржы, трапляе ў лапы швейцарскага банкіра. Ну, нешта накшталт таго.

Пры ўсім пры тым мяне не пакідае адчуванне, што перамовы ідуць сапраўдныя. А значыць — лютыя і жорсткія. Гэта і ёсць другая серыя Анкорыджа, якую ўсе ўжо было пахавалі, але галівудскія прадзюсары вырашылі не адступацца ад задуманага. Дух Анкорыджа явіў сябе ва ўсёй сваёй велічы, і заадно высветлілася, што ён у асноўным складаецца з серністага вадароду. Аказваецца, гэтым таксама можна дыхаць.

Трамп, вядома, ламае не Зяленскага, а Еўропу. Ламае груба, праз калена. Магчыма, яму таксама зусім не патрэбная адзіная Еўропа, што стварыла ўласную армію і ашчацілася штыкамі ва ўсе бакі. Тады яго інтарэсы з Пуціным дакладна супадаюць стратэгічна, і справа не толькі ў Кітаі. Так ці інакш, канкурэнцыя з Еўропай відавочная. Калі Трамп зломіць Еўропу і прымусіць Расію і Украіну падпісаць складаную мірную дамову (а не проста замарозіць канфлікт), дык ён верне Амерыку ў Еўропу ў якасці гаранта міру, ад якога зноў усе залежаць. А вось калі не зломіць, то стане самым няўдалым прэзідэнтам ЗША, аб якога дзесяцігоддзямі будуць выціраць ногі.

Наколькі гэта разумее Пуцін? Дакладней, наколькі Пуцін разумее, што для яго — гэта апошні шанец выйграць у «Спортлота»? Ці прырода возьме сваё, і ён трэці раз выцягне з калоды лішнюю карту (гэта можа быць што заўгодна — руская мова, праваслаўная царква, раззбраенне ЗСУ, любы балючы вобраз запалёнай фантазіі чалавека, які страціў берагі). Ніколі рэжым Пуціна не будзе мець больш спрыяльных умоў, каб выскачыць з вайны, чым цяпер. Па мітуслівасці, з якой дзейнічае Пуцін, часткова ён гэта разумее. Але пыха — адвечны вораг расійскіх імператараў.

Ад Зяленскага таксама вельмі многае залежыць. Калі ён не ўбачыць у гэтай здзелцы месца для сябе, ён знойдзе спосаб яе пахаваць. З улікам пазіцыі Еўропы, якая спіць і бачыць, як правальваецца ініцыятыва Трампа, такія магчымасці ў Зяленскага ёсць. Але і кошт можа быць для яго вялікі. Не выключана нават, што, перафразуючы вядомы апокрыф пра Сталіна, у Вашынгтоне знойдуць для ўкраінскай перамогі іншую ўдаву.

Так ці інакш, я лічу, што цяпер не звычайны момант у гісторыі гэтай вайны, калі бакі імітуюць міратворчыя намаганні з вялікай вайсковай фігай у кішэні. Гэта рэальная кропка незвароту, на якой за ўмовы міру ідзе напружаная барацьба. Яна можа скончыцца нічым, а можа завяршыцца абсалютна непрадказальным вынікам. Але гэта сапраўдная драма, вынік якой вельмі многае прадвызначыць у тым, як на працягу бліжэйшых шасці–дзевяці месяцаў будуць развівацца падзеі. Калісьці пра гэтыя дні напішуць тамы. Калі, вядома, у выніку захаваецца пісьменнасць…

Нашы хвілінныя ўражанні ад выкрунтасаў палітыкі Трампа можна паглядзець на чарговай «Пастухоўскай кухні»:

Уладзімір Пастухоў, Telegram

Напісаць каментар

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках

▲