«Уражанне, што ты на злёце самых галодных»

Беларусы расказалі, што іх больш за ўсё раздражняе ў кінатэатрах.

Кінаманы цвердзяць, што сапраўдныя эмоцыі ад фільма можна атрымаць толькі падчас прагляду ў кінатэатры: вялікі экран, магутны гук і ўсё такое. Так-то яно так, але, як звычайна, ёсць рызыкі і нюансы: водар суседскага папкорну, шумная кампанія падлеткаў двума радамі вышэй, свяцістыя экраны чужых смартфонаў і іншыя «прыгажосці» калектыўнага дозвілю ў закрытым памяшканні. Журналісты папрасілі чытачоў Onlíner распавесці, што іх раздражняе ў сучасных кінатэатрах.

«Уражанне, што ты на злёце самых галодных»

Абсалютным лідарам у спісе кінатэатральных раздражняльнікаў у нашых чытачоў стала чужая ежа. З аднаго боку — чакана, з другога — парадаксальна: кінатэатры і папкорн даўно ўжо нават на ўзроўні асацыяцый — як інь і ян, як тэлевізар і пульт. Большасць з тых, хто падзяліўся з намі меркаваннем, у першую чаргу раздражняе рэзкі пах снекаў і шорхат іх упакоўкі.

— Людзі нібыта ходзяць у кінатэатры толькі паесці, папіць і гучна пагаварыць. Стандартныя напой і папкорн — гэта класіка. Але калі людзі ідуць з півам, шампанскім, чыпсамі, снекамі і яшчэ кучай усяго, і ў працэсе фільма ты чуеш гэтыя шумы, хрумстанне, адчыненні банак… Вельмі люблю кінатэатры, але не люблю людзей у іх.

— Кінатэатр — не месца для ежы. Хрумстанне, чаўканне, шорхат упакоўкамі, смурод: вы жраць прыйшлі ці кіно глядзець? Марожанае яшчэ, можа, і пойдзе.

— Прыём ежы. Уражанне, што знаходзішся не ў кінатэатры, а на злёце самых галодных. На працягу ўсяго сеанса несупынны фон хрумстання чыпсаў або папкорну, шолах шакаладнай фольгі.

— Даўно ў кіно не быў, але апошнія разы было ўражанне, што я ў сталоўцы, а не ў кінатэатры. Усе толькі і рабілі, што хрумцелі папкорнам, шуршалі абгорткамі, адкрывалі бутэлькі з газіроўкай…

— Агульны псіхоз чаўкання і распіцця напояў. Хачу глядзець фільм, а не слухаць адрыжку ад «Фанты», смурод усемагчымых чыпсаў і ўсяго астатняга, што пхаюць у рот.

— Зразумела, можна ўзяць з сабой напоі, ваду. Але калі побач сядзяць і хрумцяць чыпсамі... Дык я вазьму з дому пяльменяў і буду іх навертаць.

«Ежа ў кінобары стала даражэй за сеанс кіно»

Нямала людзей, як высветлілася, раздражняе не столькі ежа на сеансе, колькі асартымент і цэны на яе ў кінатэатрах: папкорн, на думку чытачоў, стаў занадта дарагім, нейкія ўмоўна карысныя снекі — рэдкасць. Дарэчы, згаданыя вышэй пяльмені (ды і любую іншую «крамную» ежу) прынесці з дому не факт, што атрымаецца. У некаторыя кіназалы не пускаюць са сваёй закускай, што таксама моцна абурае многіх гледачоў.

— Раздражняе тое, што некаторыя кінатэатры не пускаюць са сваімі чыпсамі або начосам, але прымушаюць купляць такія ж начос у сваіх пунктах продажу ўтрыдорога. Часта даводзіцца ўступаць у канфлікт.

— З тым, што ў кінатэатрах ядуць у залах, я ўжо змірылася, змагацца са спалучэннем традыцый і маркетынгу бессэнсоўна. Але як жа раздражняе, што ў «грамадскім харчаванні» кінатэатра нельга купіць хоць што-небудзь менш шкоднае, чым іх цяперашнія закускі. У мяне няма мэты забараняць свайму дзіцяці разам з сябрамі нешта жаваць у кіно, але ў мяне вока дрыжыць ад таго, што няма ніякага выбару, акрамя паедання гэтага смецця (не ведаю, як назваць інакш). Можна ж у дадатак да ўсяго астатняга прадаваць арэшкі і сухарыкі без «хімознай» глазуры, цукеркі з шакаладу, хлебцы.

— Дарагі папкорн, які даўно не жаруць на месцы, а вязуць мяхамі — і ён сыры.

— Раздражняе тое, што ежа ў кінобары стала даражэй за сеанс кіно.

— Цэны ў «кормушках» пры кінатэатрах засмучаюць настолькі, што нават прабачаеш тым, хто хрумціць, іх выбар.

— 15 рублёў за папкорн пры сабекошце ў 2 капейкі: кінатэатры, вы сур'ёзна?

А многіх раздражняюць, уласна, усе тыя выказванні, што вы прачыталі да гэтага. Мы атрымалі нямала лістоў і ад саміх «жруноў» (гэта самы ветлівы варыянт з тых, якімі іх абзывалі астатнія), якім строгія кінаманы забараняюць удосталь хрумстаць чыпсамі.

— Раздражняюць людзі, якіх раздражняе, што нехта ў кінатэатры есць. Кінатэатр — ідэальнае месца, каб паесці.

— У аўтобусе жраць непрыстойна, а ў кінематаграфічнай зале — трэба. Нават у падлакотніках у кожнага ёсць паглыбленне для «кармушкі».

«Дзяўчына павярнулася да падруг і сказала: «Я буду каментаваць усё»

Не менш моцна беларусаў у кінатэатрах раздражняюць шумныя суседзі па зале, што таксама чакана. Тут дасталося ўсім: і дзецям, і падлеткам, і дарослым, якія любяць каментаваць тое, што адбываецца на экране (а часам і падкідваць спойлеры да таго, што яшчэ не адбылося).

— Людзям здаецца, што яны размаўляюць ціха і ніхто іх не чуе. А чуюць, і яшчэ як. Памятаю, як на «Графе Монта-Крыста» дзяўчына сядзела праз крэсла ад мяне і распавядала хлопцу, што зараз павінна адбыцца (відаць, начытаная), тым самым спойлерыла ўсім навакольным.

— Найгоршы спойлер у маім жыцці здарыўся яшчэ да пачатку фільма. Дзяўчына ў радзе за мной павярнулася да падруг і шчыра прызналася: «Я буду каментаваць усё». Ведаеце, ёсць людзі, якія кідаюць словы на вецер, але гэта дзяўчына аказалася чалавекам жалезнай волі і пужаючай шчырасці.

— Раздражняюць жартаўнікі, якія ўкідваюць жарты ў ціхія моманты фільма і думаюць, што яны неверагодна смешныя.

— Раздражняюць людзі, якія падчас кінасеансу адказваюць на званкі па мабільным тэлефоне. А таксама бацькі, якія бяруць з сабой маленькіх дзяцей, якім гэтае кіно не цікавае. Дзеці шумяць, размаўляюць. Часам ім бацькі даюць тэлефон пагуляць з уключаным гукам.

— Калі гучна вядуць нейкія свае размовы, гэта рэальна напружвае. Вельмі люблю хадзіць у кінатэатры, пры гэтым я разумею, што буду там не адзін. Шмат гатовы дараваць тым, хто сядзіць побач: нехта можа гучна хрумстаць папкорнам, гучна адкрываць напой, нават смяяцца з нейкіх момантаў у фільме, але калі пачынаюць трашчаць… Стараюся адразу ўмяшацца і растлумачыць ім, што яны перашкаджаюць.

— За апошнія гады ў мяне ні адзін кінасеанс не абышоўся без такіх кінакрытыкаў, абмяркоўшчыкаў і проста балбатуноў. Хтосьці абмяжоўваецца шэптам, але наўрад ці гэта кампраміс.

— Раздражняе, калі прыводзяць маленькіх дзяцей, якія праз хвілін 5—10 пачынаюць капрызіць. Звычайна праз паўгадзіны такія сем'і сыходзяць з залы. Але фокус на фільме ўжо страчаны.

Асобна некаторыя чытачы адзначалі такі момант: на балбатуноў нават няма каму паскардзіцца так, каб не траціць час і нервы на самастойнае вырашэнне канфлікту. Кінатэатрам варта задумацца пра «трывожныя кнопкі»?

— Не падабаецца, калі падлеткі гучна смяюцца і каментуюць падчас прагляду, і няма адказных асоб у зале, каб вырашыць гэтае пытанне. Раней былі супрацоўнікі, якія сачылі за захоўваннем цішыні.

— Раздражняе тое, што даводзіцца самому супакойваць шумных наведвальнікаў, бо адміністрацыі адкрыта на***ць на ўсё. «Ідзіце шукайце адміністратара, і адміністратар прыме меры». Клас, я павінен страчваць сюжэт фільма, падымацца, ісці кагосьці шукаць і гэтак далей.

«Неабходна ўвесці правіла не пускаць спазнелых»

Падобна, вельмі многія з радасцю прагаласавалі б за тое, каб у кінатэатрах таксама ўвялі «правіла трэцяга званка»: настолькі шмат людзей паскардзілася на «спаздуноў», што праціскаюцца па радах ужо ў разгар завязкі фільма.

— Раздражняе тое, што амаль заўсёды сеанс пачынаецца, а працэнтаў 15 гледачоў толькі прыходзяць. Спрабуюць заняць свае месцы, і пра тое, што іх трэба прапускаць іншых, яны не задумаліся. Можа, яксьці абмежаваць уваход пасля пачатку?

— Даволі агідна, калі людзі спазняюцца на сеанс на 10 хвілін і больш, а потым пачынаюць лезці праз рады, адцягваючы ад прагляду іншых гледачоў. Проста неабходна ўвесці правіла не пускаць усіх, хто спазніўся больш чым на 10 хвілін.

— Падбешваюць «спаздуны», якія не могуць з’явіцца на сеанс своечасова, а потым у потымках маячаць перад носам, калі шукаюць свае месцы. Але тут, хутчэй, справа ў выхаванні…

«Праектанты залаў не ставяць сябе на месца гасцей»

Сучасныя кіназалы часцей праектуюць так, каб даць гледачам максімум камфорту: ужо і ложкамі перад экранам нікога не здзівіш нават у Мінску. Але тут гаворка хутчэй пра VIP-узровень, пераплачваць за які гатовыя далёка не ўсе. У стандартных залах на сотню-другую гледачоў па-ранейшаму можна ўперціся каленямі ў спінку пярэдняга крэсла, напароцца на суседскі локаць або дзве гадзіны глядзець не фільм, а чыюсьці патыліцу — што, вядома, таксама многіх раздражняе.

— Старыя кінатэатры з нязручнымі сядзеннямі і вузкімі праходамі, дзе складана змясціцца з сумкай і каленямі. Адсутнасць кручкоў для сумкі/рюкзака. Увесь сеанс трымаеш на каленях або на падлозе.

— Праектанты або дызайнеры залаў часам не спрабуюць паставіць сябе на месца гасцей. Напрыклад, у адным з кінатэатраў ёсць зала з двума радамі пуфікаў. Другі рад размешчаны вышэй за першы і спераду агароджаны шкляной празрыстай перагародкай з парэнчамі, якія перагараджаюць экран. Дзіўнае рашэнне. А вышэй — такая ж празрыстая перагародка, што аддзяляе трэці рад, праз якую ўвесь другі рад як на далоні. Пры гэтым на другім радзе высокім людзям складана выцягнуць ногі, бо спераду перагародка, а па дыяганалі нельга: ушчыльную знаходзяцца людзі з іншых пуфікаў.

— Больш за ўсё раздражняе маленькая адлегласць паміж радамі крэслаў (мой рост 193 сантыметры).

— Раздражняе тое, што пастаянна пінаюць нагамі спінку крэсла тыя, хто сядзіць ззаду. Мне так «везе» заўсёды.

— Занадта вялікія залы, нават у VIP суседзі сядзяць занадта блізка і адцягваюць ад прагляду.

«Пяць тон рэкламы перад пачаткам фільма»

Пра спазняльнікаў ужо пагаварылі, а што наконт спазнення саміх фільмаў? Здаецца, усе даўно прызвычаіліся, што тэхнічна кіно стартуе хвілін на 10—15 пазней, чым заяўлена ў раскладзе, — з-за трэйлераў і рэкламных ролікаў. Але ўсё роўна раздражняе.

— Сеансы пачынаюцца не ў вызначаны час згодна з раскладам, што з’яўляецца парушэннем (трэйлеры неабходна паказваць да пачатку сеансу).

— Літаральна пяць тон рэкламы і трэйлераў хвілін на 15 перад пачаткам фільма, на які чалавек прыйшоў своечасова, да пазначанага на білеце часу. Прычым так і ў нас, і ў РФ: апошні раз быў мінулага месяца ў кінатэатры Смаленска.

— Рэклама тавараў і паслуг перад паказам фільма. Не трэйлеры фільмаў, а менавіта рэклама. Я, прабачце, не тэлебачанне ці YouTube бясплатна гляджу, а грошы заплаціў за прагляд фільма.

Што яшчэ раздражняе беларусаў у кінатэатрах?

Даволі часты і ёмісты адказ на гэтае пытанне: «Людзі». З небанальнай канкрэтыкі, якая траплялася ў падрабязнасцях: «Раздражняюць дзяўчаты з доўгімі валасамі, што звісаюць на чужую тэрыторыю». Адзін з чытачоў узгадаў, як падчас сеансу сусед па зале дыміў вейпам, іншаму хтосьці з кампаніі падлеткаў закінуў ногі на падгалоўе крэсла. То й дзе загараюцца ў цёмнай зале экраны тэлефонаў — таксама амаль дадзенасць і далёка не самая прыемная.

Яшчэ адна даволі папулярная скарга на кінатэатры гучыць так: «Няма чаго глядзець». Яе ўжо, бадай, трэба пераадрасаваць кінастудыям і дыстрыб'ютарам фільмаў, але адну з падрабязных цытат не можам не прывесці тут:

— Не радуе даволі абмежаваны рэпертуар. Я не прыхільнік Marvel, а з мультфільмаў вырас. Для мяне засталося вельмі мала цікавых фільмаў. Для дзяцей, можа, кінатэатры яшчэ і застаюцца актуальнымі, але, калі ў чалавека дома ёсць вялікі сучасны тэлевізар з доступам да ўсіх фільмаў, якія ёсць у інтэрнэце, ісці ў кінатэатр можна толькі дзеля кампаніі людзей.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com