Крыніца досады для Пуціна

Вайна заходзіць на новы круг, яшчэ больш жорсткі.

Прылёты балістычных ракет па Кіеве становяцца нормай. Атака на Омскі НПЗ — паказчык узрослых магчымасцяў украінскіх глыбінных удараў. У боксе сказалі б, што бой выходзіць на познія раўнды, калі змораныя і пабітыя байцы робяць стаўку на сілу ўдару, каб урэшце пакласці суперніка, і чорт з ёй, з абаронай. Толькі ў гэтай вайне ніхто не можа сказаць, колькі яшчэ раундаў наперадзе, а абарона — прадмет нястомных клопатаў, не заўсёды паспяховых.

Да лета 2026 года кошт вайны для Расіі прыкметна вырас, ключавое слова — «прыкметна». Паўсюдныя, ад Масквы да самых ускраін, праблемы з палівам схаваць немагчыма, як немагчыма даць насельніцтву адказ, калі гэтыя непрыемнасці скончацца. Прылёты ў Омск, а перад гэтым — у Цюмень, паказваюць, што ўсё будзе толькі пагаршацца, адлегласці ўжо нічога не гарантуюць.

Омскі НПЗ, найбольш буйны ў Расіі, вылучаецца з доўгага шэрагу пашкоджаных аб’ектаў не толькі з-за ягонай выбітнай прадукцыйнасці і рэкорднай дальнасці палёту БПЛА. Пры ўжо наяўным вострым дэфіцыце паліва выпадзенне 7–8% нафтаперапрацоўкі ў краіне будзе адчувальным, і перадусім для ўсходу Расіі, дзе няма магчымасці замясціць выведзеныя з ладу магутнасці, якія апошнім часам у значнай ступені працавалі на замяшчэнне страчаных на захадзе. А тое, што наладжаных паставак Омскага завода пазбаўляюцца краіны Цэнтральнай Азіі і Манголія, — гэта асобная цікавая тэма.

Няздольнасць прыкрыць стратэгічныя інфраструктурныя аб’екты на ўсё большую глыбіню па ўсёй велізарнай краіне і падтрымаць базавае жыццёзабеспячэнне ў невялікім, але «святым» Крыме, нібыта ператвораным у непрыступную крэпасць, выяўляюць беспамоцнасць расійскай улады відавочным, прынцыпова не схаваным чынам. І гэта для Пуціна крыніца пякучай досады. Не сам па сабе паліўны крызіс, не тысячы трупаў на фронце пры адсутнасці сколькі-небудзь значнага прасоўвання, не праблемы з пустым бюджэтам і заглухлай эканомікай, а вось гэтае ўказанне на яго, вождзя, імпатэнцыю, страту здольнасці падтрымліваць ілюзію нармальнасці і веру ў свой нязменны фарт. Не тое каб цар, выходзіць, ненасапраўдны, ён спушчаны, абмяклы, асабліва на кантрасце з непамернымі прэтэнзіямі, што нібыта ператваралі яго ў фігуру грандыёзных гістарычных маштабаў.

Здзеклівы свіст легітымнасці, якая выцякае ў дзірку вайны, падштурхоўвае Пуціна да пошуку сродкаў хуткага выпраўлення сітуацыі. Самыя адбітныя вакол яго патрабуюць удараць «ядзеркай», але ў гэтым выпадку наступныя непрыемнасці для Расіі моцна пераважваюць сумнеўныя дасягненні: каб плюнуць у Пекін, патрэбны самагубчы ўзровень неадэкватнасці. З мабілізацыяй тая ж праблема. Нават восенню 2022 года, калі грошай было навалам, а вайна ўсё яшчэ здавалася «СВА», гэтая задума перанапружыла і ўзварушыла Расію і была хутка згорнутая. Вырашылі абысціся зэкамі і кантрактнікамі. З таго часу грошы скончыліся, вайна з пяхотна-танкавай ператварылася ў дронавую, пра кіл-зону чулі ў самых далёкіх вёсках Тывы і Запаляр’я, і віску ў выпадку мабілізацыі будзе гарантавана шмат, а воўны не будзе наогул — злезе і тая, што засталася.

У гэтых умовах расіянам застаецца спадзявацца на адзіны, што застаўся, козыр — балістыку. Украіна сваёй пакуль не мае, а збіваць расійскую нярэдка аказваецца няма чым. Вось жа выратавальная перавага! Цяпер усё будзе кінута на яе нарошчванне. Лупіць, лупіць і лупіць. Павелічэнне вытворчасці ракет дапоўніцца пераключэннем з традыцыйных «дыр-дыр» Shahed на рэактыўныя дроны, якія збіваць значна складаней.

Гэтая задача запатрабуе сур’ёзнага павелічэння і без таго празмерных выдаткаў. Дэфіцыт расійскага бюджэту за першыя пяць месяцаў 2026 года ўжо вырас да 6 трлн руб., перавысіўшы мэтавы паказчык на ўвесь год на 60%. Дзярждума ў чэрвені дала ўраду права павялічваць выдаткі і нарошчваць дзяржаўны доўг вышэй за ліміты, устаноўленыя законам аб бюджэце. Эканоміка яшчэ больш перакошваецца з-за новых порцый укідваемых грошай у неэфектыўную ваенную вытворчасць і ціску цэн на паліва, што разганяе інфляцыю, а таксама з-за высокай стаўкі Цэнтрабанка, прызванай ад гэтай інфляцыі ратаваць. І гэта толькі сярэдзіна года, а што будзе ў 2027-м — лепш увогуле не задумвацца, каб не пасівець раней часу.

Мінулагодняя надзея расіян на Трампа-міратворцу не спраўдзілася, у 2026-м непрыгожа паблякнула, а пасля заяў амерыканскага прэзідэнта на саміце НАТА ў Анкары пра дапамогу Украіне, не прыходзячы ў сябе, памерла. Бягучая эскалацыя мае відавочныя рысы адчаю з боку Крамля. Карціны разбуральных удараў па Кіеве і іншых украінскіх гарадах, відаць, мусяць неяк кампенсаваць нарастаючую трывогу ад усведамлення звальвання ў прорву, але, хутчэй, яе толькі непрыемна ілюструюць і дадаткова накручваюць, бо ў іх нічога не сведчыць пра хуткае завяршэнне кашмару, наадварот. Яшчэ і Дзмітрый Пяскоў загаварыў, што цяпер-то, нарэшце, ідзе гаворка пра сапраўдную вайну, бо ў яе «ўцягнуліся краіны Захаду». Вось уцяшыў, дык уцяшыў.

Зусім розны настрой у ўкраінцаў і расіян пры ўваходзе на новы круг эскалацыі. «Ми встоїмо, Москва – ляже», — запэўнівае нас Мадзяр, рапартуючы пра новы спіс знішчаных мэт, адна «жырнейшая» за другую. Пуцін спрабуе падбадзёрыць сваіх узяццем Канстанцінаўкі, пра якую не ўсе ведаюць, дзе яна, але ўсе ведаюць — і ён ведае — пакуль не ўзятая. Асіметрыя слова і справы нарастае, як і розніца паміж верай у свае сілы ў нас і ў іх. Вайна працягваецца, вельмі цяжка, але ўжо прыкметна інакш.

Леанід Швец, slovoidilo.ua

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com