«Рэжым Лукашэнкі рызыкуе стаць ахвярай уласнай прапаганды»
6- 14.07.2026, 8:05
- 2,738
Ці акажацца «узбекскі праект» паспяховым?
На нядаўняй сустрэчы Аляксандра Лукашэнкі з прэзідэнтам Узбекістану Шаўкатам Мірзіёевым беларускі кіраўнік запрасіў у нашу краіну працаваць узбекаў. Пры гэтым заявіў, што чакае іх нават больш, чым пакістанцаў.
Ці будзе гэтая ідэя паспяховай? Разважае палітычны аглядальнік Аляксандр Фрыдман, піша «Салідарнасць».
— Калі гаварыць пра сітуацыю ў цэлым, то працоўная сіла патрэбная, таму што дэмаграфічная сітуацыя ў Беларусі, мякка кажучы, не найлепшая. Да таго ж з Беларусі працягваецца міграцыя, і гэты працэс, думаю, не спыніцца, — кажа Фрыдман у новым падкасце на сваім канале.
Аляксандр Фрыдман
У цяперашніх умовах для вырашэння праблемы з недахопам працоўнай сілы ёсць дзве магчымасці. Першая — зрабіць стаўку на штучны інтэлект. У некаторых галінах, асабліва ў прамысловасці, гэта сапраўды працуе. Беларусь не з’яўляецца перадавой дзяржавай у галіне ШІ, таму магчымасць, якая застаецца, — прыцягненне замежнай працоўнай сілы з дзяржаў, якія (прынамсі на словах) гатовыя накіроўваць сваіх грамадзян на працу ў Беларусь.
Мінулым годзе Лукашэнка заяўляў пра 150 тысяч пакістанцаў, але з гэтага праекта нічога не атрымалася. Цяпер на парадку дня — узбекскі праект. Там насельніцтва расце, і яно маладое. Але з працай там справы не вельмі.
Для Узбекістану накіроўваць людзей у Беларусь было б выгадна, бо гэта знізіць сацыяльную напружанасць. Як правіла, людзі пераязджаюць, зарабляюць грошы і адпраўляюць іх на радзіму або інвестуюць іх там. Дзяржава ў гэтым плане, як правіла, выйграе.
Але калі паглядзець на тое, што агучыў Лукашэнка, гэта выглядае інакш. Акцэнт робіцца на тым, што хочуць прыцягваць людзей сямейных і ў сферы сельскай гаспадаркі. Думаю, гэта наўмысна, бо прыцягваць людзей у вялікай колькасці ў гарады — гэта, магчыма, азначае падграваць канфлікт паміж мясцовымі і прыбылымі.
Таму з узбекскім праектам было мала канкрэтыкі, але Лукашэнка і яго прапаганда адразу ж паспрабавалі развеяць самыя «дрэнныя» прадчуванні людзей — маўляў, цяпер прыедзе шмат узбекаў, якія будуць працаваць у гарадах і г.д.
Больш за тое, тут рэжым Лукашэнкі рызыкуе стаць ахвярай уласнай прапаганды — яны так шмат распавядаюць жахаў, звязаных з міграцыяй у Заходняй Еўропе і ЗША, настолькі адмоўна паказваюць саму міграцыю, што, хочаш не хочаш, калі ты ствараеш негатыўны вобраз міграцыі, а потым робіш стаўку на міграцыю, ты рызыкуеш, што гэта можа выклікаць непрыемныя эмоцыі сярод насельніцтва.
Таму яны падкрэсліваюць, што прыедуць сямейныя людзі, якія будуць жыць у сельскай мясцовасці. Пытанне яшчэ, як гэтых людзей будуць інтэграваць, ці будуць моўныя курсы і іншае. Пры гэтым пра Пакістан таксама шмат казалі, але масавага прытоку не адбылося. Магчыма, праект з Узбекістанам акажацца пражэктарскім.
А вось як аглядальнік глядзіць на пераезд у нашу краіну расійскіх грамадзян:
— Для расіян гэтая тэндэнцыя існуе даўно. Для многіх гэта кірунак у Еўропу — яны жывуць у зразумелым грамадстве, якое размаўляе зразумелай для іх мовай. Але ўсё ж яны жывуць у больш прыемнай, калі меркаваць па водгуках, атмасферы. Паколькі перабіраюцца не самыя бедныя людзі, яны купляюць нерухомасць у Беларусі, адкрываюць бізнесы.
Беларускія ўлады будуць ім у гэтым толькі спрыяць, бо эканамічна ў гэтым зацікаўленыя. Ну а для Расіі гэта свайго роду спосаб далейшай каланізацыі Беларусі і далейшага прывязвання Беларусі да РФ. Думаю, гэтая тэндэнцыя будзе захоўвацца.