25 лiпеня 2026, Субота, 21:40
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

«Спрабаваў растлумачыць, што 30 літраў — мала»

4
«Спрабаваў растлумачыць, што 30 літраў — мала»

Беларускі айцішнік расказаў пра паездку па Расіі.

Беларускі айцішнік Міхаіл (імя зменена) цяпер працуе ў Маскве, але нядаўна паехаў паглядзець Казань. Пра свае ўражанні ён распавёў выданню Devby.io.

«Чалавек спрабаваў растлумачыць касіру, што 30 літраў яму мала»

Жыву і працую ў Маскве ўжо больш за два гады. Часцей працую ў офісе, хаця ў мяне «гібрыд», і магу тыднямі ў офісе не з’яўляцца.

Збоі з палівам, вядома, прыкметныя. У Маскве гэта могуць быць чэргі на АЗС, а можа быць і проста адсутнасць паліва на прыватных запраўках (ім яно дастаецца ў апошнюю чаргу).

Цяпер ездзіў паглядзець горад Казань. Цягніком, бо рэйсы на самалёты часта адмяняюць або пераносяць, а цягнікі ходзяць без затрымак. Там сітуацыя такая ж, а можа і горшая. Бо чэргі заўважна большыя, чым у Маскве.

Кошт паліва на прыватных запраўках у Маскве — увогуле космас: 120 рублёў [$1,53] за літр 95‑га бензіна, на дзяржаўных 72–80 рублёў [$0,92—1,02]. У Казані на пару рублёў менш.

Поўнасцю закрытых запраўак няма, усе ўсё роўна чымсьці гандлююць: газам, дызельным палівам. Потым ім прывозяць бензін, і яны стараюцца трымаць на яго высокія цэны як мага даўжэй.

Збоі ў асноўным датычацца бензіна (92, 95, 100). Дызель часта ёсць, але нават ён часам сканчаецца да вечара. А вось газ я заўсёды бачыў, на ўсіх запраўках.

Абмежаванні на бензін — 30 літраў. Пра абмежаванні на дызельнае паліва не ведаю, не пытаўся. Само абмежаванне працуе праз касіра, які проста не прабівае больш за 30 літраў. Падысці двойчы, пакуль машына стаіць каля калонкі, таксама не атрымаецца. Можна, вядома, паехаць на іншую запраўку або ўстаць у чаргу яшчэ раз. Але для большасці людзей 30 літраў паліва — гэта тыдзень карыстання аўто, таму для іх, напэўна, вострай неабходнасці няма.

Не ведаю, пафіксілі ці не, але можна было запраўіць 30 літраў праз касіра, пасля зайсці ў дадатак «Т‑запраўкі», аплаціць праз яго і запраўіць яшчэ 30 літраў. Гэтыя анлайн‑сэрвісы для запраўкі іх ніяк не адсачыць. Праўда, я бачыў гэта толькі ў інтэрнэце, таму не магу гарантаваць дакладнасць.

На паўсядзённае жыццё, працу грамадскага транспарту, дастаўку, каршэрынг гэтыя збоі не паўплывалі. У Маскве нічога падобнага не назіраю. На працу дабіраюся грамадскім транспартам — там усё стабільна. Чэргі на запраўках хоць і ёсць, але не як у рэгіёнах. Я стаяў максімум 30 хвілін, звычайна ўсё яшчэ хутчэй. Але гэта ў маім раёне. Масква велізарная, як там у іншых раёнах — не ведаю.

Ніякіх змен у паводзінах людзей, агрэсіі на запраўках таксама не бачыў. Максімум, што было, — чалавек хвіліну спрабаваў растлумачыць касіру, што 30 літраў яму мала. І ён не перамог у гэтай спрэчцы.

«Ёсць нават пэўная пагроза і небяспека асабіста для мяне»

Прамыя наступствы удараў дронаў я за ўвесь гэты час бачыў толькі ў навінавых пабліках. Усё ж я заўсёды разумеў, што яны ёсць, і ёсць нават пэўная пагроза і небяспека асабіста для мяне. Я выдатна ўсведамляю гэты рызыкоўны фактар.

«У Казані ўсяго астатняга інтэрнэту проста няма»

У Казані ў цэнтры горада мабільнага інтэрнэту ў мяне проста не было. Што мяне здзівіла — мне абмежавалі інтэрнэт адразу пры ўездзе ў Татарстан, калі я перасёк мяжу рэспублік [Татарстана і Чувашыі]. Вось гэтага я ўвогуле не чакаў.

Фото: Kamil Foatov, Unsplash

Прыйшла SMS: «Сардэчна запрашаем у Татарстан! У мэтах бяспекі мабільны інтэрнэт можа быць абмежаваны бла-бла-бла. Даступныя сайты глядзіце па спасылцы…». Працуюць таксі, браўзер Яндэкса, хутчэй за ўсё ВК (у мяне яго няма). І літаральна няма «астатняга» інтэрнэту.

Нават калі мабільны інтэрнэт быў (на набярэжнай, у самым цэнтры Казані ў мяне сувязь была ў адну палоску, нават «белыя сайты» не працавалі), я не заўсёды мог стабільна падключыцца да свайго VPN.

Было падобна не проста на «белыя спісы», а на поўнае адключэнне злучэнняў за мяжу праз мабільны інтэрнэт. Пры гэтым Wi‑Fi працаваў заўсёды стабільна.

«На працы ў нас карпаратыўны VPN, таму там усё стабільна»

З інтэрнэтам у Маскве значна лепш. VPN у мяне свой, я плачу толькі за арэнду сервера $50 у год. Ім карыстаемся я, мая дзяўчына і некаторыя знаёмыя. На працы ў нас карпаратыўны VPN, таму там усё стабільна.

Фото: lev p, Unsplash

Усе кампаніі, уключаючы дзяржструктуры, выкарыстоўваюць VPN. Вялікія кампаніі, як мая, падымаюць свае серверы праз давераных асоб і карыстаюцца імі. Кампаніі меншага памеру проста арандуюць серверы ў звычайных воблачных правайдараў.

«У Беларусі цяпер прасцей»

У Беларусі цяпер табе проста прасцей працаваць і карыстацца дабротамі цывілізацыі. У цябе няма «белых спісаў», абмежаванняў і г.д.

Так, у мяне ёсць планы пераезду. Цяпер ёсць магчымасць пераехаць, не змяняючы кампанію. Для сябе вызначыў некалькі варыянтаў: на радзіму ў Беларусь, у Казахстан або ў Грузію.

Напісаць каментар 4

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках