Беларус схуднеў на 25 кілаграмаў, харчуючыся адзін раз на дзень

Не параіўшыся ні з кім, мужчына распрацаваў для сябе план.

Іван ніколі сур'ёзна не турбаваўся пра знешнасць — і з ім салідарныя тысячы мужчын. Матывацыя прыйшла адтуль, адкуль не чакалі. Некалькі гадоў таму хлопец далучыўся да аматарскай каманды па картынгу — і вельмі захапіўся. Але даволі хутка стала зразумела: з лішняй вагой нармальных вынікаў дасягнуць не атрымаецца. «20 кілаграмаў — гэта прыблізна секунда часу на крузе», — тлумачыць Іван. Не параіўшыся ні з кім, ён распрацаваў для сябе план: харчавацца раз на дзень і хадзіць мінімум па 10 тыс. крокаў. Пазней высветлілася, што ў такой дыеты ёсць нават асобная назва, піша Onlíner.

Дысклеймер! У матэрыяле апісаны асабісты досвед чалавека. У пытаннях здароўя мы раім у першую чаргу абапірацца на парады прафесіяналаў і выбіраць толькі правераныя крыніцы інфармацыі.

У 32 гады ўпершыню пераступіў адзнаку ў 100 кілаграмаў

Калі я жаніўся 10 гадоў таму, у мяне не было асаблівай лішняй вагі: стабільна трымаўся на 85 кілаграмах пры росце 176. Далей пачалося спакойнае сямейнае жыццё, сядзячая работа… З кожным годам вага патрохі набіралася — нешта я скідваў, нешта вярталася назад. Так, зусім незаўважна для сябе ў 32 гады я пераступіў адзнаку ў 100 кілаграмаў.

Такі вынік быў заканамерным, бо я заўсёды вельмі любіў паесці — асабліва шашлык са свініны, купляў яго ледзь не кожны дзень. Сеў у машыну, кінуў у багажнік барбекюшніцу, хутка на прыродзе прыгатаваў — і ўсё з'еў. Кілаграм мяса за адзін раз мог спакойна з'есці.

Яшчэ вечарамі пастаянна былі чыпсы. Працоўны дзень цэлы, асабліва нічога не есі, а потым пачынаецца… Спачатку проста павячэраў, потым дабраў чыпсамі, потым M&M’s у сябе закінуў, а яшчэ тарцік на вечар можна купіць… Цяпер думаю, што такім чынам «заядаў» стому, бо праца айцішніка даволі стрэсавітная. Фізічная актыўнасць на той момант была нулявая. Нават сабакі не было, каб даводзілася з ёй гуляць.

Калі я важыў ужо 107 кіло, часам задумваўся, што нядрэнна было б схуднець. Справа ў тым, што ў маёй сям'і многія з лішняй вагой і праблемамі з сэрцам. Я бачыў, колькі хвароб гэта прыносіць (дыябет, інсульты, інфаркты), і разумеў, што таксама магу ўстаць на гэтую сцежку. Тата ў мяне важыў 167 кілаграмаў, але ў пэўны момант схуднеў да 110 на «Аземпіку». Для сябе такі варыянт я не разглядаў: вельмі баюся пабочных эфектаў.

Пайшоў на картынг і зразумеў: трэба тэрмінова худзець

Матывацыя прыйшла нечакана. Я ўладкаваўся ў новую для сябе айцішную кампанію. Яксьці прыехаў у офіс, гляджу — а там мой калега ў гоначнай экіпіроўцы стаіць, са шлемам, у камбінезоне. Я пачаў распытваць — аказалася, у кампаніі ёсць каманда, якая штогод ездзіць на картынг-марафоны. Так я ўпершыню трапіў на трэніроўкі — і ўцягнуўся.

Трэнер у нас — кандыдат у майстры спорту. Ён мяне падбадзёрваў, вядома, але я выдатна бачыў, што адстаю ад каманды: усе едуць хутка, а ў мяне чамусьці не атрымлівалася. Тады трэнер сказаў, што трэба нешта рабіць з вагой — у картынгу гэта важна.

У марафонах у нас ёсць рэгламент па вазе — 85 кілаграмаў. Калі ты разам з экіпіроўкай важыш менш, табе ў машынку кладуць свінцовыя давесы, каб усіх ураўняць. Калі важыш больш — едзеш павольней. 20 кілаграмаў — гэта прыкладна секунда часу на кожным крузе.

Я вырашыў дзейнічаць. Сам прыдумаў план, які ідэальна падыходзіў да майго раскладу: цалкам прапускаў сняданак, паўнавартасна абедаў, а ўвечары абмяжоўваўся або грэчаскім ёгуртам, або пратэінавым кактэйлем, або яшчэ нечым бялковым.

Чаму я вырашыў харчавацца менавіта так? Зранку галодным мне якосьці лягчэй працуецца, галава быццам свабадней… Спачатку замест сняданку я піў салодкія напоі з цукразамяняльнікам, напрыклад колу без цукру. Думаў, што так «падманваю» свой арганізм: маўляў, нейкія калорыі ўсё ж паступілі. Але потым зразумеў, што гэта ўсё лухта, і проста перайшоў на чорную каву.

Абед — для мяне самы галоўны прыём ежы, бо ў нас у гэты час ніхто не працуе. То-бок ты або проста нічога не робіш, або ідзеш і абедаеш з усімі. Таму я вырашыў ні ў чым сябе не абмяжоўваць. Спачатку хадзіў у турэцкае кафе — у іх там добрая «абедка». А потым мы з жонкай вырашылі, што будзем раз на тыдзень гатаваць сабойкі. Звычайна гэта рыс, катлеты з ялавічыны і гародніна.

За абед у мяне набіралася ў сярэднім 900—1300 кілакалорый, гэта значыць даволі вялікая порцыя. Спачатку я строга ўсё падлічваў, адмяраў колькасць, а потым зразумеў, як гэта ўсё працуе, і вызначаў порцыю ўжо на вока. Калі падаграваў ежу і бачыў тлустую плёнку, мог прамакнуць сурвэткай, каб паменшыць каларыйнасць.

Не вячэраць спачатку было цяжкавата, але калі перацярпець тры вечары і не аб'ядацца, то потым ужо якосьці і не хочацца: арганізм прывыкае.

Такі графік харчавання я распрацаваў сам. Ужо потым даведаўся, што ёсць дыета пад назвай OMAD — One Meal A Day (жорсткі від інтэрвальнага галадання, пры якім чалавек есць толькі адзін раз на суткі. — Заўв. Onlíner). У мяне была палегчаная версія, бо лёгкі перакус увечары ўсё ж прысутнічаў.

Траціў калорыі на трэніроўках і падчас прагулкаў з жонкай

Да абмежаванняў у ежы я таксама падключыў штодзённую хадзьбу з сабакам, а яшчэ мы часта выходзілі гуляць з жонкай. І гэта вельмі моцна падсіліла нашы адносіны. Калі вы кожны дзень разам нахаджваеце па 10 тыс. крокаў, размаўляеце, распавядаеце, што адбылося за дзень, якія былі праблемы, усё гэта вельмі збліжае. Нашы адносіны выйшлі на новы ўзровень.

Таксама я траціў нямала калорый на трэніроўках па картынгу — яны доўжацца гадзіну–паўтары. І насамрэч там сур'ёзная нагрузка, бо ты працуеш усім корпусам унутры машыны, каб эфектыўна завесці яе ў паварот. Калі ехаць даволі хутка, за гадзіну траціцца каля 600 кілакалорый. І я адразу бачыў «адвесы» пасля трэніровак. Гэта, дарэчы, быў яшчэ адзін матывуючы фактар, каб працягваць.

У такім рэжыме я правёў перыяд з красавіка па кастрычнік мінулага года. Скідваў па 5 кілаграмаў у месяц — гэта верхняя мяжа нормы. У кастрычніку ў нас было ўзважванне перад марафонам, і я ўжо ўдзельнічаў у гонцы з давесам, а не з перавесам. Праехаў тады вельмі добра — быў вельмі задаволены сабой і вынікам.

Расслабіўся — і… 10 кілаграмаў вярнуліся

Пасля спаборніцтваў мы адразу ж з'ехалі ў Турцыю, каталіся на яхце па Міжземным моры, і там я, вядома, расслабіўся. Вярнуўся дадому, трэніровак стала менш, і да студзеня я набраў вагу да 91 кілаграма.

Калі зноў пачаўся сезон, я ўжо выдатна ведаў, што трэба рабіць. Узяў сябе ў рукі, вярнуўся да рэжыму і пахудзеў. А да 10-гадзіннага марафону ў жніўні рыхтаваўся асабліва грунтоўна, бо туды прыязджалі розныя сусветныя каманды. Так, за дзве тыдні я скідаў вагу з 84 кілаграмаў да 80. Яшчэ мацней абмежаваў каларыйнасць: еў не больш за 900 кілакалорый у дзень, а таксама павялічыў колькасць крокаў да 25 тыс. у дзень.

Ці ёсць наступствы ў такога рэзкага пахудання? Калі арганізм абязводжаны, калі рэзка ўстаеш, пачынае кружыцца галава, такі перадпрытомны стан… Калі я гэта заўважыў, дадаў больш солі і пачаў піць ізатанікі, якія выдатна аднаўляюць вадкасна-салявы баланс. У цэлым, на мой погляд, так рэзка худзець можна, але нядоўгі час. Вядома, месяцамі сядзець на такой дыеце нежадана.

Цяпер у мяне хутчэй падтрымліўны рэжым. Я ем ужо два разы на дзень — на вячэру прыкладна тое ж, што і на абед, акрамя гародніны. У дзень атрымліваецца 1800—1900 кілакалорый.

Важу 81—82 кілаграмы, далей худзець пакуль не хачу.

Шкодную ежу часам магу сабе дазволіць. Напрыклад, у дзень нараджэння я загадаў у офіс піцу на ўсіх і спакойна паеў яе замест абеду. Магу пасля добрай трэніроўкі заехаць у «Мак», узяць гамбургер, але не ёсць ніжнюю булачку, каб атрымалася менш калорый. Калі, дапусцім, родзічы прыязджаюць у госці або я іду да бабулі, ем тое самае, што і ўсе. Пры гэтым столькі, колькі раней, я ўжо фізічна не магу ў сябе запіхнуць: усё ж такі страўнік скараціўся.

Як я зразумеў, самае галоўнае ў пахуданні — гэта пастаяннасць. Калі раптам рэжым збіваецца, проста трэба на наступны дзень вяртацца да свайго звычайнага харчавання. Таксама для мяне вельмі важнымі аказаліся прагулкі. Калі ў цябе фіксаванае харчаванне, але ты павялічваеш фізічную актыўнасць, абавязкова схуднееш.

Цяпер я хаджу з дома на працу пешшу — гэта каля 8,7 тыс. крокаў. Шлях займае прыкладна 1 гадзіну 10 хвілін, уключаю сабе аўдыякнігу або відэа на YouTube. Пасля працы зноў іду пешшу, праветрываю галаву, а ўвечары яшчэ і дабіваю астатнія крокі з жонкай. Так і набягаюць вялікія адлегласці. Жонка, дарэчы, толькі на адной хадзьбе таксама за гэты год страціла кілаграмаў 7.

Навошта ўсё гэта? У прыярытэце — здароўе

Першапачаткова худзець я пачаў з-за картынгу, але цяпер лічу, што спаборніцтвы — гэта хутчэй пабочны эфект. Галоўнае, дзеля чаго я ўсім гэтым займаюся, — гэта здароўе, бо бачу перад сабой прыклады таго, што бывае, калі не сачыць за сабой. Поўны чэкап мне яшчэ толькі прадстаіць, але паводле агульнага аналізу крыві ў мяне ўсё ў парадку. Знізіўся халестэрын, ціск вярнуўся ў норму.

Знешнасць цікавіць мяне ў меншай ступені. Ну, раз на тыдзень можаш паглядзець на сябе ў люстэрка і звярнуць увагу, што добра выглядаеш, але гэта не прыярытэт. Бывае прыемна, што людзі пачалі ўспрымаць мяне па-іншаму. Знаёмыя, якія не ведаюць мой узрост, могуць даць на 8—10 гадоў менш.

З вясёлага — заўважыў, як змянілася «фізіка цела». Шмат якія позы, якія я раней прымаў, ужо не працуюць. Напрыклад, у транспарце я раней мог пакласці тэлефон на жывот і глядзець на ім відэа — было вельмі зручна. А цяпер паставіць смартфон няма куды (смяецца. — Заўв. Onlíner). Даводзіцца вывучаць сваё цела нанова.

Затое цяпер я магу дайсці пешшу куды заўгодна, нават моцна пацець не буду. У любым падарожжы, калі вывучаеш новы горад, я магу прайсці колькі заўгодна крокаў і не стамляюся, мне на ўсё хапае сіл. Гэта не можа не радаваць.

Каментар лекара-дыетолага Марты Марудавай

— У хлопца выдатная матывацыя для пахудання ў выглядзе здароўя. Калі стройнасць мае прыкладное значэнне і мы прымяняем яе ў рухальнай актыўнасці, верагоднасць таго, што ўдасца надоўга захаваць вынік, даволі высокая.

Што да рэжыму харчавання адзін–два разы на дзень, то тут сітуацыя дваістая. У людзей з парушанымі харчовымі паводзінамі або з лішняй вагой прыёмы ежы даволі часта хаатычныя і бессістэмныя, то бок, груба кажучы, чалавек «есць цэлы дзень», часам нават не заўважаючы гэтага. Строгае абмежаванне ў прыёмах ежы сапраўды дапамагае такім людзям структуразаваць свой рацыён і прыбраць лішнія калорыі.

Каму можа не падысці такі стыль харчавання? Калі ў чалавека захворванні жоўцевай бурбалкі, жоўцекаменная хвароба, парушэнне адтоку жоўці, гастрапатыя, рэфлюкс, то перад гэтым абавязкова трэба пракансультавацца са сваім лекарам. Ёсць дыягназы, пры якіх доўгія перапынкі паміж прыёмамі ежы супрацьпаказаныя.

Таксама я не раю харчавацца так людзям, схільным да зрываў. У выпадку «галоднай паўзы» ім прасцей зрывацца на якую-небудзь смакату, таму такое харчаванне ім не падыходзіць.

Людзі, якія займаюцца спортам і сочаць не толькі за колькасцю калорый, але і за балансам бялкоў, тлушчаў і вугляводаў, таксама павінны пераканацца, што за два прыёмы ежы змогуць з'есці ўсю дзённую норму бялку. Калі не, эфектыўнасць пахудання ў кантэксце падцягнутага цела і захавання мышачнай тканкі можа выклікаць сумневы. Таму, калі вам актуальныя не толькі стройнасць, але і актыўнае даўгалецце, то стары добры здаровы лад жыцця, а менавіта персанальныя нормы КБЖУ, кратнасць прыёмаў ежы і прадукты харчавання, якія падыходзяць паводле здароўя і смкавых пераваг, будуць найлепшым памочнікам.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com