Усплылі забароненыя факты пра маладога Пуціна

Успаміны настаўніцы дыктатара раскрываюць яго характар.

7 кастрычніка 1952 года нарадзіўся Уладзімір Пуцін. У дзяцінстве жыў у двары «па воўчых законах», сябраваў са шпаной, пакалечыў аднакласніка, адрубіў галовы ручным качкам, а, пакрыўдзіўшыся аднойчы, цукеркі любімай настаўніцы проста выкінуў у акно, піша «Фокус».

Цікавасць да Уладзіміра Пуціна расце — як да чалавека, які развязаў поўнамаштабную вайну з Украінай без бачных прычын. Яно і зразумела: калі не было вонкавых прычын, значыць, былі ўнутраныя? Дык якія ж гэта псіхалагічныя матывы? Як вучыў заснавальнік псіхааналізу Зігмунд Фрэйд — шукайце карані праблем у дзяцінстве.

Пуцін у школе: успаміны настаўніцы Веры Гурэвіч

Расійскі журналіст і выдавець Андрэй Мальгін, які яшчэ ў 2008 годзе пасля рэйдарскай атакі на свае прадпрыемствы пераехаў з Масквы ў Таскану, нядаўна ўспомніў пра адну цікавую кніжачку пад назвай «Уладзімір Пуцін. Бацькі, сябры, настаўнікі».

Гэтую кнігу напісала Вера Гурэвіч — любімая пецярбургская настаўніца Пуціна. Мемуары выйшлі ў 2004 годзе. У цэлым кніга кампліментарная. Потым яе перавыдавалі шматкроць, але яна станавілася ўсё танчэй і танчэй. Таму што некаторыя факты з яе выглядалі ўсё менш прэзентабельна. Цяпер, сцвярджае Мальгін, яе і ўвогуле забаранілі перавыдаваць. Але ён, як уладальнік бесцэннага рарытэту, выклаў некалькі ўрыўкаў, якія красамоўна характарызуюць юнага Пуціна.

Школьныя гады Пуціна. Пакалечыў аднакласніка

Вера Дзмітрыеўна адвяла клас у кіно.

«Праз дзве-тры хвіліны азірнуліся, а яны ўсе згрудзіліся і стаяць. Бачу: Пуцін стаіць крыху ўбаку, а хлопцы ўсе кольцам вакол К., які ляжыць на зямлі і не можа падняцца. Пытаю ў таго, хто ляжыць, у чым справа, тлумачыць, што спатыкнуўся, няўдала ўпаў, здаецца, зламаў або вывіхнуў нагу, а хлопцы ўсе маўчаць і стаяць з вытарашчанымі вачыма. Хтосьці з хлопцаў выклікаў «хуткую», спрабавала высветліць, як усё адбылося, але яны або мямлілі нешта незразумелае, або аднекваліся, маўляў, не заўважылі, як усё здарылася. Уладзя не падыходзіў да гэтай групы, і я западазрыла ў гэтай гісторыі нешта іншае, а не тое, што мне спрабавалі патлумачыць…

У К. аказаўся пералом у вобласці шчыкалаткі… На наступны дзень, адправіўшы пасля ўрокаў усіх з класа, пакінула Пуціна. Ні пра што не пытаючыся, кажу: «Навошта зламаў нагу К.?» — «Я яго проста падняў і кінуў, не ведаў, што ён такі хіляк». Спрабую высветліць прычыну «кідка», на што Уладзя, набычыўшыся, адказвае: «Гэта хай ён вам сам патлумачыць».

Я казала Уладзю, што не трэба было да К. прымяняць сілу, а трэба было больш пераканаўча пагаварыць. На гэта мой выхаванец адказаў: «Вера Дзмітрыеўна, ёсць людзі, якія ніякіх слоў не разумеюць або не хочуць разумець. Яны разумеюць толькі сілу». Гэта запала мне ў галаву на доўгія гады. Уладзю тады было ўсяго 14 гадоў».

Пуцін паказвае характар. Цукеркі і кветкі любімай настаўніцы — у акно

«Дзяжурства майго класа па школе супала з днём майго нараджэння, — піша Вера Гурэвіч. — Але хлопцы не выйшлі на дзяжурства! Не ўваходжу — ўлятаю ў клас. Усе ў поўным складзе ўстаюць і ўсміхаюцца. Тут падыходзіць да настаўніцкага стала Саша Андрэеў і віншуе мяне з днём нараджэння ад усіх вучняў. Кладзе на стол велізарную каробку з цукеркамі і букет руж…

«Дзякуй, што павіншавалі. Чаму не выйшлі на дзяжурства, падвялі мяне?»

Клас анямеў. Цішыню парушыў той самы Пуцін, які спакойна сказаў Андрэеву: «Перакінь-ка мне каробачку і кветкі. Ёй не патрэбныя ад нас віншаванні, і цукеркі з кветкамі ад нас ёй не патрэбныя. Ды і нам не патрэбныя». Адкрыў фортачку і выкінуў цукеркі і кветкі на вуліцу».

Шпана. Якім было дзяцінства Пуціна

Аднойчы настаўніца Пуціна «рашыла паглядзець», з кім ён зносіцца і чым займаецца ў двары. Гэта была звычайная дваравая шпана: курылі, пляваліся, лаяліся матам, пілі піва са шкляных банак, бо ў той час піва ў асноўным прадавалі разліўное з бочак у ларках. І сапраўды падлеткі былі старэйшыя за Уладзю. Розніца ва ўзросце была ў 2–3 гады… Калі да яго спрабавалі прымяняць сілу, то ён, нягледзячы на ўзрост, сам лез у бойку і ўпіваўся, ўгрызаўся, учапляўся ў крыўдзіцеля, вісеў на праціўніку, як бульдог, мёртвай хваткай… На пытанне, навошта ён праводзіць час сярод дваравай шпаны, звычайна адказваў: «Проста так, бывае цікава».

З размовы з ім я даведалася, што, прыходзячы пасля школы дадому, ён да пяці гадзін быў адзін, бо маці працавала недзе ў лабараторыі або бальніцы прыбіральшчыцай», — піша Гурэвіч.

Бацька Пуціна быў рабочым, маці — прыбіральшчыцай. Абодва яны няшмат надавалі ўвагі сыну, які ўвесь вольны час праводзіў у двары.

У інтэрнэце можна знайсці нямала інфармацыі пра гэты перыяд дзяцінства Пуціна, якая пацвярджае словы настаўніцы.

«Добра памятаю яго ў двары. У малодшых класах двор для Пуціна быў акном у свет… Атмасфера там была страшная: непаголеныя брудныя хлопцы з партвейнам і цыгарэтамі. П'янкі, мат, бойкі. І Пуцін сярод усёй гэтай шпаны» (Віктар Барысенка, школьны сябар Пуціна, пецярбургскі рэжысёр, з інтэрв'ю журналісту і першаму біёграфу прэзідэнта РФ Алегу Блоцкаму для кнігі «Уладзімір Пуцін. Гісторыя жыцця», 2002).

Словы Барысенкі пацвярджае і сам Пуцін:

«Жыць у двары і ў ім выхоўвацца — гэта тое ж самае, што жыць у джунглях. Вельмі падобна. Вельмі! Вулічнае жыццё само па сабе вельмі вольнае. Зусім як у фільме «Генералы пясчаных кар'ераў». У нас было тое самае. Розніца была, напэўна, толькі ў кліматычных умовах. У «Генералах» было цяплей, і там хлопцы збіраліся на пляжы. Але ў астатнім, што ў іх, што ў нас — абсалютна аднолькава» (Алег Блоцкі. «Уладзімір Пуцін. Гісторыя жыцця». 2002 ).

«Двор існаваў па воўчых законах. Старэйшыя верхаводзілі над малодшымі. Жылі, як на зоне: былі паханы і іх слугі. Дысцыпліна — найстражэйшая. Калі старэйшы загадваў малодшаму: «Ідзі прынясі тое-сёе», трэба было бясспрэчна ісці і несці. Пуцін уваходзіў у кампанію малодшых хлопцаў» (з інтэрв'ю аднаго з суседзяў сям'і Пуціных па доме №12 у Басковым завулку газеце «Маскоўскі камсамолец» 6.10.2010.).

Пуцін быў жорсткі ад прыроды, як паказвае выпадак з пакалечаным хлопчыкам, але яшчэ дадаткова «загартаваў» характар сярод вулічных бандытаў.

«Вымушаная» жорсткасць Пуціна. Адрубіць галовы ручным качкам — і пайсці купацца

«Асабліва памятным для нас стала лета 1969 года, — успамінае Вера Дзмітрыеўна Гурэвіч. — Хоць у той час мае хлопцы ўжо не былі непасрэдна маімі выхаванцамі… саспела ў нас жаданне не змяняць сваёй традыцыі і пасля заканчэння імі 9-га класа зноў адправіцца ўсім разам у паход-адпачынак. На гэты раз мы з'ехалі ў Латвію…. У Латвіі хлопцы прыкармілі ў возеры, на беразе якога жылі, дзвюх качак. Перад ад'ездам узнікла ідэя іх з'есці. Але для гэтага трэба было адрубіць нічога не падазравалым і ўжо даверлівым качкам галовы. Слабанервовыя аддаліліся ад месца страты як мага далей…

Доля «ката» выпала на Барысенку, ён катэгарычна адмовіўся: «Рабіце са мной што хочаце, але я галаву рубіць не буду, не ўмею і не хачу» — «Тады мы цябе з'ядзім замест качкі».

Што тут пачалося: кінуліся адзін на аднаго, каціліся па траве, хто нападаў, хто абараняўся — зразумець было зусім немагчыма.

Гэта на кароткі час адсунула ад птушкі хвіліну «страты», але не ўратавала. На дапамогу сябру прыйшоў Уладзя. Ён накінуў на сябе коўдру, цалкам закрыўшы галаву. Сказаў: «Увядзіце няшчасную, пакладзіце ёй шыю так, каб я, не бачыўшы яе, змог адным ударам адсячы ёй галаву».

Пасля «страты» хтосьці пачаў выдзіраць пёры — гэта трэба рабіць, пакуль туша не астыла, хтосьці рыхтаваўся патрашыць качку, а хтосьці пасля такіх цяжкіх абавязкаў, як «страта», кінуўся купацца ў возеры», — успамінала Гурэвіч.

Так, не ў кожнага настолькі трывалыя нервы, каб доўга прыкармліваць качак, а потым, калі яны пачнуць табе давяраць, — адрубіць ім галовы.

Выснову з кнігі можа зрабіць і кампетэнтны псіхолаг, і шараговы чытач, але ў цэлым зразумела: калі вонкавых прычын для вайны з Украінай у Пуціна не было, дык унутраных матываў, заснаваных на жорсткасці і агрэсіі, — больш чым дастаткова.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com