Лукашэнка давёў вёску да ручкі і знайшоў вінаватых
- Арцём Сініцын
- 22.11.2026, 19:14
Што не так з папрокамі дыктатара.
У Лукашэнкі новая мантра. Звяртаючыся да чыноўнікаў і кіраўніцтва прамысловых прадпрыемстваў, ён усё часцей папракае іх у тым, што яны нібыта выцягнулі людзей з вёскі, пераманілі ў горад. І цяпер гэтаму самому гораду трэба вярнуць даўжок, падставіць плячо вёсцы.
З паведамлення прэс-службы кіраўніка, люты 2026-га, наведванне малочна-таварнага комплексу ААТ «Нестановічы-Агра» ў Лагойскім раёне: «Забралі адсюль людзей — сёння трэба дапамагчы. Я бачу, што калі мы цяпер да сельскай гаспадаркі сур'ёзна не дакранёмся, будзе бяда».
Цытата з выступу на нарадзе аб сучасных падыходах да рэгіянальнага развіцця ў Шклове 9 лістапада: «Людзей з вёскі забралі — трэба дапамагаць. Не трэба адыходзіць ад шэфскай дапамогі. Ці перадаваць у ўласнасць, як філіялы [гарадскіх прадпрыемстваў і арганізацый]».
А падчас інспекцыі Гродзенскай вобласці дасталася ўжо прыватніку — пад раздачу трапіў старшыня савета дырэктараў «Садружнасць Рус» Аляксандр Луцэнка: «Каб не крыўдзіць сялян, ты павінен укласціся ў зямлю. Выцягнуў людзей з вёскі — трэба вёсцы нешта аддаць. Трэба, каб тут развівалася сыравінная база».
Кожны такі папрок — гэта заяўка на ўпэўненую перамогу ў конкурсе «Цынізм года». Пачнём з таго, што самі гэтыя заявы гучаць так, нібы людзям, якіх «выцягнулі з вёскі», у гэтай гісторыі адведзена роля бязправых прыгонных.
Па-другое, хочацца спытаць, а хто ж той чалавек, які зрабіў усё магчымае, каб людзі самі ўцякалі з вёскі, адпраўляючы дзяцей вучыцца ў горад у адзін канец, з'язджаючы ў пошуках працы і лепшых умоў?
Праграма «адраджэння вёскі», якая каштавала краіне шмат мільёнаў, скончылася пшыкам. Паўтары тысячы аграгарадкоў аказаліся чамаданам без ручкі ва ўмовах нежадання ў корані змяняць сістэму кіравання сельскай гаспадаркай.
Можна колькі заўгодна цынічна папракаць прыватніка ў вострым дэфіцыце кадраў на вёсцы, але ў тым, што ўсёй краіне прапануюць у якасці шаблону пацёмкінскі калгас з дзесяткам мільёнаў доўгу, вінаваты перш за ўсё той, хто пасінелымі пальцамі трымаецца за ўчарашні дзень.
Арцём Сініцын, «Салідарнасць»