17 кастрычнiка 2026, Субота, 12:24
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Лукашэнка панікуе

Лукашэнка панікуе

Разумее, што на яго могуць наступіць і нават не заўважыць».

У кагосьці вектары крыху змяшаліся і рамсы папераблыталіся. Я маю на ўвазе, што літаральна ўчора ён заступаўся за прэзідэнта Зяленскага і тлумачыў Расіі, як яна стамілася ад вайны.

Сказаў, што Расія, вядома, вялікая. Таму ваяваць можа шмат. Але ўжо не вельмі доўга. Бо яе дабрабыт ад вайны зусім прахудзіўся, і гэтага дабрабыту надоўга не хопіць. Што далей так ваяваць нельга, бо хутка не будзе чым ваяваць. Што цяпер Расіі, вядома, дрэнна, але далей будзе яшчэ горш.

Таму мір трэба браць, пакуль за гэты мір яшчэ нешта прапануюць. Лепш не адкладаць да Новага года. Бо потым давядзецца браць тое, што даюць. І казаць дзякуй, калі ўвогуле што-небудзь дадуць.

Ну, гэта значыць, я хачу сказаць, што наконт прэзідэнта Зяленскага я ні разу не здзівіўся. Мы ўсе ведаем, як нехта паважае прэзідэнта Зяленскага. Прэзідэнта Зяленскага нехта паважае яшчэ з тых часоў, як (Мадзяр) Броўдзі намякнуў яму пра 5 мэтаў.

Але пра тое, як Расія прахудзілася ад вайны, нехта тлумачыў якраз у той момант, калі Пуцін у сябе ў бункеры наступаў па ўсіх напрамках. Калі ў Пуціна ў бункеры эканоміка пайшла па плане не горш за яго СВА. Калі да выканання мэтаў яго спецыяльнай аперацыі засталося толькі дапаўзці да Малой Токмачкі, а там ужо Кіеў будзе адразу за паваротам.

І ў гэты самы момант, калі Пуцін тлумачыць пра паскарэнне сваіх наступальных аперацый, нехта тлумачыць Путіну, як Пуцін хоча міру. А то Пуцін, можа, проста не ў курсе, чаго ён хоча. Таму нехта Путіну ўчора ўсё ясна растлумачыў. Сказаў, што калі Пуцін раптам не захоча міру, то побач з ім хутка і пастаяць не будзе каму.

Ну, апрача, вядома, апошняга саюзніка. Бо апошняму саюзніку давядзецца стаяць да канца. Прычым добра, калі можна будзе проста пастаяць побач. Пастаяць побач нехта прывык. А калі яму давядзецца кудысьці пайсці?

А калі трэба будзе кудысьці пайсці, дык у кагосьці нават і не спытаюцца. Пра тое, што ён ужо кудысьці пайшоў, нехта наогул можа даведацца апошнім. Вунь невядомыя ўзброеныя людзі хадзілі праз латвійскую мяжу, а некаму потым давялося тлумачыць, што яму не далажылі.

Прычым ужо не важна нават, хто менавіта былі тыя ўзброеныя людзі. Важна, што галоўнакамандуючы даведаўся пра іх апошнім, ды яшчэ толькі пасля спецыяльнага запыту. І хто, пытаецца, тады тут галоўнакамандуе?

Таму нядзіўна, што нехта так панікуе ад пуцінскіх наступаў. Бо разумее, што на яго могуць наступіць і нават не заўважыць. Выключна з прэвентыўных меркаванняў. Проста каб размову завязаць. Прычым наступіць жа можа ўжо ўвогуле хто заўгодна. Нават ухіліцца не паспееш.

Тэлеграм-канал «Лісты да дачкі»

Напісаць каментар

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках

▲