Справядлівасць непазбежная
- 12.11.2026, 12:06
Забойцам Рамана Бандарэнкі не варта расслабляцца.
Увечары 11 лістапада 2020 года група праўладных актывістаў напала на абаронцу «Плошчы Перамен». Яны жорстка збілі 31-гадовага Рамана Бандарэнку, які 12 лістапада памёр у бальніцы.
Гэта забойства мела вялікі рэзананс і пацягнула за сабой мноства наступстваў — асабіста Лукашэнка спрабаваў выставіць трагедыю як п'яную бойку, аднак анестэзіёлаг Арцём Сарокін перадаў журналістцы Кацярыне Барысевіч інфармацыю пра тое, што ў крыві Бандарэнкі не было алкаголю. Гэта прывяло да крымінальнай справы і турмы для іх абаіх.
У выніку Сарокін і Барысевіч аказаліся адзінымі асуджанымі ў гэтай усёй гісторыі. Сапраўдныя забойцы Рамана Бандарэнкі, нягледзячы на ўзбуджаную Следчым камітэтам справу аб забойстве, так і не былі ўстаноўленыя афіцыйным следствам.
Сённяшняя Беларусь знаходзіцца пад кантролем людзей, якія з усіх сіл выгараджаюць і абараняюць сваіх ланцуговых псоў, аднак сусветная гісторыя і прававая практыка кажуць пра тое, што праз гады і нават дзесяцігоддзі справядлівасць у выглядзе турэмных тэрмінаў для злачынцаў, якія дзейнічалі ад імя і ў інтарэсах улады, усё ж наганяе іх, піша «Салідарнасць».
Віктар Хара
Імя гэтага чылійскага спевака, тэатральнага рэжысёра і прыхільніка прэзідэнта Сальвадора Альендэ добра знаёма старэйшаму пакаленню. Віктара арыштавалі пасля перавароту Аўгуста Піначэта. Паэта катавалі і расстралялі ў верасні 1973 года.
Справе аб забойстве Віктара Хары далі ход толькі пасля сыходу Піначэта ад улады і яна сутыкалася з вялікімі цяжкасцямі і перашкодамі. Нарэшце, у 2023 годзе Вярхоўны суд Чылі агучыў абвінаваўчыя прысуды сямі былым ваенным. Яны атрымалі пакаранні ў памеры 25 гадоў і двух дзён за забойствы Хары і яшчэ адной ахвяры дзяржаўнага тэрору – Літтрэ Кірогі.
У 2026 годзе быў арыштаваны і адпраўлены ў турму апошні з асуджаных, які да гэтага ўхіляўся ад правасуддзя, – палкоўнік Нэльсан Хаасэ Массэі. Сям'ям загінулых было прысуджана выплата з бюджэту Чылі ў памеры каля 480 тысяч долараў.
Асобны працэс праходзіў у ЗША, дзе двое былых чылійскіх вайскоўцаў, датычных да забойства Віктара Хары, былі пазбаўленыя амерыканскага грамадзянства і атрымалі прысуды з астранамічнымі сумамі кампенсацый родным у 28 мільёнаў долараў ЗША.
Такім чынам, больш чым праз пяцьдзясят гадоў адбылося канчатковае аднаўленне справядлівасці. Канкрэтныя прадстаўнікі дзяржаўнай улады, якія дзейнічалі ў яе інтарэсах, былі асуджаныя за свае злачынствы.
Энрыке Анджэлелі
Каталіцкі біскуп — крытык вайсковай дыктатуры Аргенціны — загінуў у аўтакатастрофе ў жніўні 1976 года. Як высветлілася пазней, смерць Анджэлелі стала вынікам арганізаванага сілавікамі забойства.
Толькі праз дзесяцігоддзі, у 2014 годзе, федэральны суд Аргенціны прысудзіў да пажыццёвага зняволення двух былых вайскоўцаў: генерала Лусіяна Бенхаміна Менендэса і Луіса Фернанда Эстрэлі.
Асобна варта згадаць асуджэнне функцыянераў і ўдзельнікаў аргентынскіх «эскадронаў смерці». Падчас вайсковай дыктатуры ў 1976–1983 гадах спецслужбы выкрадалі палітычных апанентаў і дастаўлялі іх у сакрэтныя турмы, дзе людзей катавалі і забівалі. Некаторых зняволеных скідвалі з самалётаў у мора.
чытайце таксама
У Аргенціне рэпрэсіі былі падобныя да беларускіх, толькі яшчэ больш жудаснымі. Што стала з іх арганізатарамі?
Праз дзесяцігоддзі, у 2017 годзе, федэральны суд Аргенціны вынес прысуды, паводле якіх 29 абвінавачаных атрымалі пажыццёвае зняволенне, а 19 чалавек – ад 8 да 25 гадоў пазбаўлення волі.
Акрамя лацінаамерыканскага досведу, існуюць і еўрапейскія прэцэдэнты пераследу дзяржаўных агентаў, якія дзейнічалі ў інтарэсах улады і ўчынялі злачынствы ад яе імя.
Чэслаў Кукучка
38-гадовы паляк, які спрабаваў уцячы ў Заходні Берлін і для гэтага прыдумаў гісторыю пра тое, што ў яго ёсць бомба, якую ён падарве, калі яго не выпусцяць на Захад.
Спецслужбы ГДР правялі спецаперацыю на памежным пераходзе, дзе пераканалі Чэслава ў тым, што яго выпускаюць, але ў апошні момант афіцэр Штазі Манфрэд Науман застрэліў паляка ў спіну.
У кастрычніку 2024-га 80-гадовага Наумана Берлінскі зямельны суд прысудзіў да дзесяці гадоў пазбаўлення волі. На сёння прысуд не ўступіў у законную сілу ў сувязі з апеляцыяй.
***
Усе гэтыя прыклады паказваюць, што нават вайскоўцы, якія дзейнічалі ў поўнай адпаведнасці з інструкцыямі і загадамі, паўсталі перад судом у сувязі з учыненымі злачынствамі.
Усім, хто проста сёння ад імя дзяржавы Беларусь, надзелены дзяржаўнай уладай, чыніць беззаконне, несправядлівасць, катае і забівае іншадумцаў, трэба памятаць, што справядлівасць і правасуддзе непазбежныя.
Немалаважны момант — усе гэтыя працэсы і прысуды сталі магчымымі дзякуючы захаваным доказам, настойлівасці сваякоў і праваабаронцаў ва ўмовах змены ўлады ад дыктатуры да дэмакратыі.