У Лунінцы з’явіўся рэстаран, дзеля якога туды едуць з іншых гарадоў
1- 21.11.2026, 10:43
- 2,518
Завядзенне ўжо называюць новай «фішкай» райцэнтра.
Пару тыдняў таму сацсеткі нібыта з ланцуга сарваліся: блогеры адзін за адным пачалі публікаваць фота і відэа з Лунінца, дзе рэстаран абсталявалі проста ў сапраўдным чыгуначным вагоне. Завядзенне ўжо называюць новай «фішкай» райцэнтра і вабяць наведвальнікаў стравамі беларускай кухні. Мы таксама не змаглі стрымацца і адправіліся на поўдзень Беларусі, каб пратэсціраваць адно з самых незвычайных завядзенняў краіны.
Журналісты «Онлайнер» даведаліся, адкуль узяўся рэстаран на рэльсах, што прапануюць у меню і колькі каштуе павячэраць у купэ вагона, які нікуды не едзе.
Лунінец — горад, дзе жывуць сотні беларусаў, якія забяспечваюць усю краіну смачнай клубніцай. Вялікім райцэнтрам яго дакладна не назавеш, забаў тут не так шмат, як у буйных гарадах. Таму з’яўленне рэстарана ў сапраўдным чыгуначным вагоне стала для многіх мясцовых жыхароў сапраўднай падзеяй. Ну а дзе яшчэ ў Беларусі можна павячэраць у вагоне, які нікуды не едзе?

— Еду я як-небудзь на працу і бачу, як каля гандлёвага цэнтра «Маяк» велізарны кран трымае чыгуначны вагон. Я потым нават яшчэ круг зрабіла, каб паглядзець, што тут адбываецца. Для горада гэта, вядома, нешта незвычайнае, — распавяла адна з мясцовых жыхарак.
Адправіўшыся на пошукі рэстарана, я выявіў доўгі зялёны вагон побач з мясцовым Лядовым палацам і ГЦ «Маяк». Па суседстве — некалькі альтанак і кафэ «Блізка». Так я і зразумеў, што вагон — гэта не самастойнае завядзенне, а частка вялікага праекта ў сферы грамадскага харчавання.
Дзе шукаць рэстаран
Адрас: Лунінец, вуліца Чырвоная, 160
Час працы: з 10:00 да 23:00 (панядзелак — чацвер), з 10:00 да 01:00 (пятніца — нядзеля)
Як дабрацца: Галоўныя арыенціры — Лядовы палац і гандлёвы цэнтр «Маяк». Калі прыехалі ў Лунінец на цягніку або маршрутцы, да рэстарана найзручней дабрацца на таксі.

Заказваць ежу трэба якраз у «Блізка», а потым афіцыянты прынясуць яе проста ў купэ. Вывучыўшы меню, спачатку я спыніў свой выбар на пяльменях, салату «Цэзар» і шашлыку. Пакуль ежу гатавалі, накіраваўся вывучаць вагон.

Яшчэ здалёк заўважыў жанчыну ў форме праводніцы. Падумаў: нічога сабе сэрвіс, тут нават сустракаюць у чыгуначнай уніформе. Але, падышоўшы бліжэй, зразумеў, што «праводніца» — гэта звычайны манекен у касцюме працаўніцы БЧ. Ладна, ідзём далей. Адразу за ўваходам знайшоўся туалет — прычым рабочы, усё як належыць. Далей — службовае памяшканне праводніка, некалькі купэ і агульная зала.

Там ва ўсю адзначалі чыйсьці юбілей і рыхтаваліся сустракаць плюшавага Стаса Міхайлава, які ўжо чакаў сваёй зорнай гадзіны на вуліцы. А я тым часам заняў вольнае купэ.



Што сказаць, зручна! Можна закрыцца ад старонніх вачэй, узняцца на верхнюю паліцу і падрамаць, а можна ўвогуле ўладкаваць чыгуначную рамантыку: апусціць рулонную штору і схавацца ад цікаўных поглядаў.
Але, як пазней мне распавёў дырэктар комплексу, рабіць гэта забаронена, а за парадкам сочаць з дапамогай камер відэаназірання.
Купэ амаль нічым не адрозніваецца ад сапраўднага, хіба што стол падоўжылі, каб хапіла месца для талерак, келіхаў і шклянак. Выглядае аўтэнтычна, і аматары падарожжаў на цягніках дакладна ацэняць.

Пакуль на вуліцы публіку забаўляла лялька Міхайлава, мне прынеслі заказ.

Падрабязна апісваць гастранамічныя ўласцівасці страў не будзем: мы ж не ў рэстаране высокай кухні. Скажу толькі, што пяльмені аказаліся цалкам звычайнымі пяльменямі, «Цэзар» быў сытным за свае 18 рублёў, а вось ад візуальна сімпатычнага шашлыка я ўсё ж чакаў большага.

Але на гэтым я не спыніўся. У пошуках чагосьці сапраўды цікавага знайшоў у меню вагона-рэстарана сапраўдных слімакоў па-бургундску, з арэхавым соусам, кары і том-ямам. На маю радасць, яны аказаліся ў наяўнасці, і ў той жа вечар я паспрабаваў далікатэс, замовіўшы цэлы сет. Падаюць яго тут, дарэчы, як у рэстаранах Парыжа: са спецыяльнымі шчыпцамі і відэльцамі для слімакоў. Выглядае прыгожа, ды і на смак даволі нядрэнна.
Дык што, калі надакучылі дранікі і хочацца паспрабаваць нешта незвычайнае ў чыгуначным вагоне, гуляйце, не стрымлівайце сябе і бярыце слімакоў — не памыліцеся.

У вагоне я правёў амаль увесь вечар. Паступова завядзенне ажывала, а пасля сямі-восьмі гадзін вольных месцаў станавілася ўсё меней. Банкет скончыўся, і агульную залу хутка запоўнілі невялікія кампаніі, а купэ заняла моладзь.

Што па цэнах
Піца — 17 рублёў.
Сет са слімакамі — 28 рублёў.
Хінкалі — 3 рублі за штуку.
Баршч з грэначкамі — 10 рублёў.
Пяльмені — 12 рублёў.
Бургер — 10 рублёў.
Шашлык — ад 6,5 рубля за 100 грамаў.
Крыху асвоіўшыся, я высветліў, што кожны раз бегаць у стацыянарнае кафэ, каб зрабіць заказ, неабавязкова. Дастаткова даведацца нумар тэлефона бармэна, патэлефанаваць — і табе прынясуць усё проста ў купэ. Зручна, вядома, але ўсё роўна бракавала барнай стойкі ўнутры вагона. Хацелася адчуць той самы вайб старога вагона-рэстарана, які пад стук колаў імчыцца па рэльсах кудысьці ўдалечыню.
А першай гадзіне ночы наш вагон трэба было пакінуць. «Блізка» закрылася, кухня больш не працавала — і пара было выходзіць. Побач са мной адпачывала з дзясятак ужо разагрэтых весялосцю хлопцаў і дзяўчат. Выйшаўшы з вагона, кампанія запатрабавала працягу банкета. І, уявіце сабе, ён здарыўся! Якімсьці чынам я апынуўся на танцпляцоўцы пад назвай «БДСМ-падвал» у мясцовым рэстаране «Юна». Але пра гэта неяк у наступны раз. Сёння ўсё ж гаворым пра вагон.
Што ж, падвядзём вынікі.
Вагон-рэстаран — класны атракцыён для тых, каму надакучылі звычайныя кафэ. Для райцэнтра ідэя выдатная. Тут можна не толькі пасядзець з сябрамі, але і ўладкаваць незвычайны банкет, а пры жаданні нават запрасіць плюшавага Стаса Міхайлава.
Сам вагон выглядае так, быццам яго толькі ўчора знялі з рэек. Унутры захавалася практычна ўсё. Купляць білеты, дакладней браніраваць месцы, нам не давялося. У суботні вечар вольныя купэ яшчэ былі, але бліжэй да ночы завядзенне заўважна ажыло.
Цэны даволі дэмакратычныя. Меню разнастайнае: ёсць салаты, стэйкі, бургеры і звыклая піца. Ну а калі душа патрабуе чагосьці незвычайнага, бярыце слімакоў. Асабіста я не пашкадаваў.
«Ідэя належыць нам з мужам»

Дырэктарка кафэ «Блізка» Ганна Паўлюкевіч распавяла, што вагон-рэстаран — іх сямейны праект з мужам. Вагон муж і жонка набылі летась, а першых гасцей завядзенне прыняло бліжэй да канца 2025-га.
— Ганна, я чуў розныя версіі пра тое, каму належыць вагон-рэстаран. У прыватнасці, кажуць, што ў яго куплю ўклаўся старонні інвестар. Пры гэтым у адным з ролікаў вы называлі завядзенне сямейным праектам. Як усё насамрэч і адкуль узялася такая ідэя?
— Пачнём з таго, што наш Лунінец з’явіўся дзякуючы чыгунцы. Каб не яна, магчыма, і горада б не было. У нас шмат сямейных дынастый чыгуначнікаў. Мой дзед таксама працаваў на чыгунцы, маці пачынала там свой працоўны шлях. А побач з месцам, дзе мы ўстанавілі вагон, знаходзіцца помнік чыгуначнікам. Таму ўсё не проста так.
Што датычыць інвестараў, дык іх у нас, вядома, не было. Ідэя набыць вагон належыць нам з мужам. Яго выстаўлялі на продаж, і мы набылі на аўкцыёне. Прычым чыгунка пайшла нам насустрач і дала растэрміноўку.
На продаж выстаўлялі шмат вагонаў, таму выбар быў. Але нам прыглянуўся менавіта гэты, выпуску 1984 года. Я сама нарадзілася ў тым самым годзе, таму для мяне гэта было сімвалічна. Да таго ж вагон аказаўся якасным і камфортным.

— Наколькі на папулярнасць паўплывалі блогеры?
— Яны зрабілі сваю справу. Пасля іх публікацый да нас пачалі прыязджаць людзі са Століна і іншых бліжэйшых раёнаў. Для многіх гэта ў навінку.
— На што ў меню робіце акцэнт?
— Беларуская кухня. У нас ёсць смачныя бліны з рознай начынкай, дранікі, стэйкі... Ёсць і слімакі. Шмат каму гэта не падабалася, маўляў, кухня не наша, але слімакі ў нас таксама з Беларусі.
— Праз год працы вы задаволеныя гэтым праектам?
— Вядома. Мы з мужам уклалі ў яго ўсю душу. Нас усё задавальняе, і тых мэтаў, якія ставілі перад сабой, мы дасягнулі. Але ўсё гэта запатрабавала велізарных намаганняў. Я, напрыклад, практычна круглыя суткі знаходжуся на працы. Гэта ж наша справа.