Асабістая перамога Абамы
5- Уладзімір Пастухоў
- 6.11.2026, 10:57
- 1,806
На працягу двух месяцаў трэба зразумець галоўнае.
Вялікая амерыканская дэмакратычная контррэвалюцыя.
Паспрабую абагульніць уражанні першых сутак пасля галасавання ў Амерыцы, якое патрасла свет.
З вялікай доляй упэўненасці можна сцвярджаць, што перамога дэмакратаў стала вынікам пратэсту супраць асобы Трампа, але не супраць яго палітычнага курсу.
Грамадства негатыўна адрэагавала на пераборы, перагібы, эксцэнтрычнасць і грубасць, якія суправаджалі рэалізацыю палітычнага курсу Трампа, але не на змест самога гэтага курсу і не на прынцыпы, што ляжаць у яго аснове.
Пераможцы-дэмакраты не прапануюць рэальнай альтэрнатывы палітычнаму курсу Трампа, выстаўляючы ў якасці стратэгіі перамогі лозунг «нармалізацыі», гэта значыць вяртання да таго, «як было». Але менавіта тое, «як было», і нарадзіла на папярэднім павароце гісторыі «новы курс» Трампа.
Сама перамога дэмакратаў, якая здаецца «рэвалюцыйнай», па сутнасці з’яўляецца «контррэвалюцыйнай». Пакуль адзінай «задэклараванай» мэтай дэмакратаў з’яўляецца імкненне прыпыніць «рэвалюцыю Трампа» і аднавіць «статус-кво», які існаваў да яго прыходу да ўлады.
На сёння вынікі выбараў выглядаюць хутчэй як асабістая перамога Абамы над Трампам і перамога дысцыплінаванай партыйнай машыны дэмпартыі над затэрарызаванай Трампам партыйнай машынай рэспубліканцаў, але не як палітычная перамога ўласна Дэмакратычнай партыі.
Адпаведна, галоўным пытаннем амерыканскай палітыкі застаецца не пытанне пра асабістую ўладу Трампа, а пытанне пра лёс палітычнай тэндэнцыі, на грэбені якой Трамп прыйшоў да ўлады.
Адказ, які нам давядзецца атрымаць на працягу бліжэйшых двух гадоў, складаецца альбо ў тым, што паварот, акрэслены Трампам, быў гістарычнай выпадковасцю («загогулінай»), якую гісторыя акуратна спілуе напільнікам у некалькі прыёмаў, альбо ў тым, што гэты паварот быў абумоўлены рэальнымі тэктанічнымі зрухамі ў эканамічным і палітычным становішчы Амерыкі, а значыць, гістарычна непазбежны.
У другім выпадку «гістарычная» перамога дэмакратаў на прамежкавых выбарах будзе мець літаральна не столькі гістарычнае, колькі прамежкавае значэнне, гэта значыць прывядзе не да змены курсу, а да абвастрэння барацьбы паміж «цэнтрамі сілы» ўнутры рэспубліканскай партыі, якія адказваюць за рэалізацыю гэтага курсу.
Першыя прыкметы гэтай барацьбы мы назіраем ужо цяпер. Пра іх сведчыць палітычная мабілізацыя «Сям’і», «Руху» і партыйнага істэблішменту. Вонкавым праяўленнем гэтай мабілізацыі можа стаць ужо ў бліжэйшы час разборкай у трохвугольніку «Трамп – Вэнс – Рубіо».
У Трампа, нягледзячы на агульнае аслабленне, захоўваецца перавага: ён адзіны, хто можа паспрабаваць змяніць не столькі гульню, колькі правілы гульні. Але для гэтага яму трэба пачаць вайну — альбо імперыялістычную, альбо грамадзянскую.
На працягу двух месяцаў нам трэба будзе зразумець галоўнае: ці гатовы Трамп кардынальна змяніць правілы гульні? Дэмакратычная контррэвалюцыя не пакідае яму часу на роздумы. Пасля студзеня 2027 года зрабіць гэта яму будзе значна цяжэй або ўвогуле немагчыма.
Калі Трамп проста ўвойдзе ў рэжым перманентнага імпічменту, нічога не зрабіўшы да таго, ён ператворыцца ў недапушчальнае абцяжарванне для рэспубліканскай партыі, якой давядзецца прызнаць, што тое, што да гэтага ёй так дапамагала, цяпер катэгарычна перашкаджае яе палітычнаму выжыванню.
Выніковая альтэрнатыва пакуль выглядае вельмі дзіўна: або Трамп арганізуе пераварот у партыі, або партыя з дапамогай перавароту змесціць Трампа. У дэмакратаў пры гэтым застаецца толькі дэструктыўная роля трыгера гэтых працэсаў, а не роля канструктара альтэрнатыўнага курсу.
Уладзімір Пастухоў, «Тэлеграм»