Ці рыхтуюць пераварот супраць Пуціна

«Пінжакі» апынуліся на самай вяршыні харчовага ланцуга.

Ці баіцца Пуцін Шайгу, або крыху рэфлексіі на «справаздачу еўрапейскай разведкі» ад CNN.

Перш за ўсё — любыя «злівы» «эксклюзіўнай» аналітыкі аўтарства спецслужбаў (нават той самай міфічнай «еўрапейскай разведкі») могуць і, хутчэй за ўсё, з’яўляюцца элементам спецыяльных інфармацыйных аперацый, іншымі словамі — «актыўных мерапрыемстваў» (або, як цяпер модна казаць, «когнітыўных войнаў», што насамрэч адно і тое ж).

Далей — па пунктах.

1. Феномен канфлікту расійскіх сілавікоў у РФ быў сфармаваны і аформлены яшчэ ў даўнія часы «савка», дзе найвышэйшае палітычнае кіраўніцтва (палітбюро) было вымушана абапірацца на дзве мыліцы — КДБ і армію, каб забяспечыць татальны кантроль унутры краіны, аднак пры гэтым панічна баялася, што адна з гэтых дзвюх фракцый у нейкі момант атрымае больш рэсурсаў/магчымасцяў і паддасца спакусе проста знесці палітбюро і самай сесці на трон. Таму

2. Пастаяннае супрацьстаянне па лініі «чобаты» (армія) — «пінжакі» (КДБ) стала неад’емным элементам сістэмы палітычнага балансу сіл у «савку».

Пуцін, будучы на 100% кдбэшным прадуктам, думаў і думае тымі ж шаблонамі, адзінае, што ў сучаснай кіравальніцкай вертыкалі ён — сам сабе палітбюро.

3. З прыходам у Крэмль кдбіста-фэсбэшніка Пуціна (і асабліва пасля таго, як ён там пусціў карані) узрос рызыка патэнцыйнай незадаволенасці сярод «чобатаў» (расійскай арміі) — «пінжакі» апынуліся на самай вяршыні харчовага ланцуга.

Адпаведна, хутка пачаўся праект «аднаўлення» і «мадэрнізацыі» расійскай арміі, а фактычна — ўліванне ў яе (і «асваенне») велізарнага бабла, адказным за што быў прызначаны сябар-аленявод Пуціна — Шайгу.

4. Аднак з цягам часу Пуцін пачаў заўважаць, што Шайгу набірае папулярнасць і нават нешта падобнае да палітычнай суб’ектнасці, што пачало трохі раздражняць цара.

І хоць Шайгу быў «сваім» і сядзеў на «сваіх» схемах, раздражненне цара расло па меры таго, як павялічвалася роля расійскай арміі — не толькі ў прапагандысцкім вымярэнні, але і ў рэальным, асабліва з пачаткам гібрыднай агрэсіі супраць Украіны.

5. Трэба было актывізаваць даўняе супрацьстаянне — з гэтай мэтай створаныя Крамлём на тэрыторыі ўкраінскага Данбаса бантустаны «днр/лнр» былі падзелены паміж ФСБ («пінжакамі») і ГРУ ГШ РФ («чобатамі»), кожная з якіх цягнула з свайго «надзелу» рэсурс.

Усе былі задаволеныя і пры справе.

Аднак, калі рэсурсы пачалі заканчвацца, сітуацыя абвастрылася — ФСБ пачала валіць мясцовых пратэжэ ГРУ, і наадварот.

Трэба было ўводзіць новага гульца, і ў Пуціна гэта была ПВК «Вагнер».

6. Першапачаткова «Вагнер» не быў праектам Прыгожына — яго стваралі зусім іншыя людзі, пакуль сам Прыгожын выслужваўся перад царом у якасці асабістага кухара, а затым — кіраўніка пецярбургскай «фабрыкі троляў» (т.зв. «Інстытута інтэрнэт-даследаванняў»).

Толькі даказаўшы сваю абсалютную лаяльнасць цару, Прыгожын атрымаў у рукі эксклюзіўны інструмент — і быў адпраўлены з ім далей ад граху, у Афрыку і на Блізкі Усход.

(Я ўжо пісаў раней пра тое, што перад пачаткам паўнамаштабнай вайны супраць Украіны на стале ў Пуціна ляжалі 2 планы нападу: ад Герасімава («чобатаў») і ФСБшны («пінжакоў») «кідок мангуста».

Пуцін, як спадчынны гэбіст, аддаў перавагу ФСБшнаму плану — і, фактычна, пахаваў магчымасць удалога ўварвання.

Пасля стратэгічнага правалу плана ў першыя дні і тыдні вайны расійская армія зноў выйшла на першы план — менавіта ад яе патэнцыялу (і палітычнай лаяльнасці!) залежаў лёс рэжыму.

І Пуцін быў вымушаны зрабіць рэверанс у бок Герасімава — але не без наступстваў для генералітэту (шматлікія крымінальныя справы, звальненні і зняволенні).

Плюс цар вымушана і з палёгкай увёў новую пераменную ва ўсю канструкцыю — вярнуў «вагнераўцаў» і Прыгожына з Афрыкі проста ва Украіну, зноў падняўшы патэнцыял «чобатаў» і крыху супакоіўшы «пінжакоў».

І гэтым жа крокам цар чарговы раз стварыў для сябе новую фобію — страх таго, што Прыгожын, які на тым этапе фактычна «купіў час» Герасімаву і іншым «чобатам», каб перайсці да фармату паўнамаштабнай вайны, асэнсуе, што «залатая карта» цяпер у яго ў руках.

7. Прыгожын у гэтай сітуацыі «адмаражваўся» як мог — з усіх сіл спрабаваў данесці да цара, што месца на троне яго зусім не цікавіць, наадварот — Прыгожын застаецца верным салдатам Пуціна («пяхотнікам» па вызначэнні Кадырава), накіраваным супраць «чобатаў».

Адсюль — у тым ліку вядомае відэа Прыгожына з дэманстратыўным «Шайгу! Герасімаў! Дзе, с*ка, боепрыпасы??»

Аднак Прыгожын усё больш разумеў, што пераканаць параноіка Пуціна не ўдасца, і ён урэшце прыбярэ самога Прыгожына — палітычна і фізічна.

Таму Прыгожын вырашыўся на адчайны крок: дэманстратыўны паход на Маскву — з дэманстратыўнай прыпынкай амаль у апошні момант, каб выкупіць сабе жыццё.

Урэшце за ўсе свае старанні Прыгожын атрымаў дадатковыя 3 месяцы «пажыць».

8. Са смерцю Прыгожына яго набліжаных (Сураўікін, Тэплінскі і г. д.) максімальна нейтралізавалі, «Вагнер» паступова распусцілі, перайшлі ад фармату «адна вялікая ПВК» да менш пагрозлівага фармату «шмат маленькіх ПВК».

Каб захаваць афрыканскую спадчыну Прыгожына, Пуцін быў вымушаны перадаць «Вагнер» пад Міністэрства абароны РФ — фактычна ўзмацніўшы «чобатаў».

І — зноў стварыў сабе новую фобію.

Далей у якасці выхаваўчага моманту (каб зноў крыху апусціць «чобатаў» і супакоіць «пінжакоў») з пасады сляцеў Шайгу, а на яго месца стаў сціплы і амаль незаўважны тэхнакрат-кансерватар «памыляцца можна — хлусіць нельга» Андрэй Белаусаў.

Так яшчэ мацней узмацняецца міф пра «змоўшчыка-карупцыянера» Шайгу, які ў гэтым заапарку імкліва набывае публічныя прыкметы новага Прыгожына.

9. Усе гэтыя перастаноўкі не вырашаюць важнага пытання — месца «трэцяй сілы» ў традыцыйным супрацьстаянні двух блокаў сілавікоў, якое займала «Вагнер», заставалася пустым.

Пуцін, доўга не думаючы, падцягвае чарговага лаяліста Золатава і пачынае падымаць Расгвардыю і ФСО — і зноў рыхтуе сабе чарговую паранаідальную пастку.

Замест заключэння.

Вядома, гэта не максімальна поўная карціна — тут я пакінуў па-за ўвагай групы алігархаў з рознымі адносінамі да цара і палітычныя групы ўплыву проста таму, што яны не былі прадметам аналізу згаданай у пачатку «справаздачы».

Сістэма кантраляванага канфлікту паміж сілавымі блокамі ў РФ — даўняя традыцыя, як і маньяк-параноік на троне.

Таму: нічога эксклюзіўна новага ў апублікаванай справаздачы няма — як, на жаль, няма ў адпаведных спецыялістаў на Захадзе аб’ектыўнага разумення ўнутраных працэсаў у РФ; і ніякага раптоўнага «перавароту» на чале з Шайгу чакаць не варта.

Тарас Жовтенко, «Фэйсбук»

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com