Распад РФ: пачаўся апошні этап

Справы ў эканоміцы і фінансах выглядаюць вельмі цікава.

Так, з высокай ступенню верагоднасці мы назіраем апошні этап распаду РФ. Нарэшце разваліцца распраклятае Кашчэева царства.

Для пачатку, як амаль заўсёды, прывяду «сярэдненую ацэнку сітуацыі» з боку сур'ёзных экспертаў.

Галоўным тут з'яўляецца матэрыял прафесара Ліпсіца. Таксама выкарыстаны нядаўнія ацэнкі сітуацыі Вячаслава Шыряева, Міхаіла Крутыхіна і Дзмітрыя Патапенка (адзіны з экспертаў, які ўсё яшчэ знаходзіцца ўнутры РФ):

Нафтавы «фарт» Пуціна скончыўся, а на гарызонце (ці нават ужо блізка) — рэальны распад краіны на некалькі буйных агламерацый. Масква выкачвае апошнія грошы з рэгіёнаў. Цяпер на Далёкім Усходзе і ў Сібіры ўжо разумеюць: выжыць паасобку будзе прасцей, чым карміць Маскву, якая тоне, гіне і вельмі прагная.

Шмат спецыялістаў (якія знаходзяцца ў РФ і падкантрольныя пуцінскаму рэжыму) адмаўляюць магчымасць распаду. Маўляў, «амаль у кожным рэгіёне рускія складаюць большасць. А рускія заўсёды глядзяць на Маскву і падпарадкоўваюцца ёй! Нават у Башкартастане і Казахстане рускіх дастаткова, каб не дапусціць аддзялення сваёй рэспублікі!»

Але ж распад Расіі адбудзецца не паводле нацыянальных крытэрыяў, а паводле эканамічных крытэрыяў, па простай логіцы: рэгіёны апынуцца (ці ўжо апынуліся) у бядзе, у іх не будзе грошай (ці ўжо няма грошай) на жыццё, і яны будуць спрабаваць выжыць без Масквы, бо Масква грабіць рэгіёны, адбірае ўсе грошы. У выніку рэгіёны паспрабуюць выжыць самі, без Масквы.

Гэта самастойнае жыццё рэгіёнаў будзе не радасным (на першых парах). У рэгіёнах гэта разумеюць. Але яны ўсё роўна імкнуцца да самастойнасці. У выніку, відавочна, з'явяцца нейкія буйныя агламерацыі рэгіёнаў.

Па-першае, такой агламерацыяй можа стаць група рэгіёнаў РФ на ўсход ад Волгі і да Урала, уключаючы сам Урал. У яе будзе выхад у свет праз Казахстан.

Па-другое, гэта будзе Сібірская агламерацыя з выхадам у свет праз Казахстан і Кітай.

Па-трэцяе, гэта будзе Далёкаўсходняя агламерацыя з выхадам у свет або наўпрост праз Ціхі акіян, або праз Кітай.

Далёкі Усход і Усходняя Сібір ужо наладзілі выдатныя адносіны з Кітаем. Яны, хутчэй за ўсё, будуць прасіць Кітай: «Забярыце нас!»

Кожная з гэтых агламерацый мае багатыя прыродныя рэсурсы (уключаючы нафту і прыродны газ), ёсць прамысловыя прадпрыемствы для першаснай перапрацоўкі гэтых рэсурсаў. Яны могуць зарабляць на экспарце вялізныя грошы.

Але цяпер ім даводзіцца аддаваць Маскве да 90% гэтых грошай. Натуральна, яны імкнуцца да незалежнасці, каб пакідаць усе даходы сабе. Тут працуе элементарная логіка.

Калі прыязджаеш на Далёкі Усход і пачынаеш высвятляць, колькі каштуе даставіць тавар, выраблены на Далёкім Усходзе, у Маскву, а затым тавар (дастаўлены з Захаду) з Масквы да Далёкага Усходу па расійскіх чыгунках (з усімі іх «накруткамі»), то пачынаеш разумець жыхароў Далёкага Усходу. Яны кажуць: «Калі ў мяне Кітай пад бокам, калі мне можна гандляваць праз Ціхі акіян з усім светам, дык мне і варта гандляваць наўпрост з Кітаем, Японіяй, Канадаю, Амерыкай. Без усякага пасярэдніцтва Масквы».

Вось цудоўны прыклад. Рыбакі, што працуюць на Далёкім Усходзе, зусім не хочуць прадаваць свой тавар у Маскву. У мора выходзіць рыбалавецкае судна, а потым пустое вяртаецца ў той жа порт. Рыбакі заяўляюць: «Мы нічога не злавілі». А насамрэч рыбакі ў моры сустракаюць японцаў, якія перагружаюць усё на свае судны і адразу плацяць грошы. І ніякіх праблем.

Рыбакі, вярнуўшыся ў свой порт, кажуць: «Няма рыбы ў моры, няма краба ў моры». Кашмар, проста поўная бяда. Масква спрабуе з гэтым змагацца, але эканамічная цікавасць — штука моцная, яна заўсёды знойдзе лазейку.

Я згодны з такой ацэнкай. Раю таксама чытачам перачытаць (артыкул https://charter97.org/ru/news/2026/5/13/683944/) Гарры Каспарава.

Гарры Каспараў мае на ўвазе тэрыторыю цяперашняга расійскага (ужо ненадоўга) Далёкага Усходу. Правільна. Яна перайдзе пад кантроль Кітая. Масква тут страціць усё.

Дадам, што на першым этапе (відавочна, да 2049–50 гадоў) Кітай не будзе анексаваць гэтыя тэрыторыі. Нават тыя, якія Расія адабрала ў Кітая па «дагаворах» у 1857 і 1860 гадах. Кітайцы глядзяць на многія дзесяцігоддзі наперад.

Таксама цікава паглядзець, як зменіцца сітуацыя ў выніку саміту Сі і Трампа ў Пекіне. Некаторыя ўкраінскія аглядальнікі сцвярджаюць, што «Сі і Трамп падзеляць РФ на зоны ўплыву. Мяжа кітайскай зоны ўплыву пойдзе па Урале».

Я думаю, гэта не так. Сі проста пакажа Трампу яго месца: «Трымайся падалей ад РФ. Тут усё маё». Не бачыць Амерыцы ні Камчаткі, ні Чукоткі. Час упушчаны. Можа, Сахалін, дзе ёсць некалькі заходніх нафтагазавых канцэсій? Нават гэта вельмі сумнеўна.

Дык як цяпер абстаяць справы ў эканоміцы і фінансах РФ?

Справы РФ у гэтай галіне дрэнныя. Гэта прызнаюць усе, аж да Расстата. Праўда, Расстат хлусіць. У рэчаіснасці ў РФ усё значна горш, чым у справаздачах Расстата. Зусім дрэнна. Напрыклад, паміж 2021 і 2025 гадамі вытворчасць і асабліва спажыванне сталі ў РФ істотна скараціліся.

У 2021 годзе (далёка не лепшы год для эканомікі РФ, з-за кавіду) вытворчасць сталі ў РФ склала 77 мільёнаў тон, у тым ліку ўнутранае спажыванне — 44,3 мільёна тон і экспарт — 33,4 мільёна тон. (У 2015–2016 гадах спажыванне сталі ў РФ складала не менш за 48 мільёнаў тон на год).

У 2025 годзе вытворчасць сталі ў РФ склала 67,8 мільёна тон, у тым ліку ўнутранае спажыванне — 38,9 мільёна тон (на 12% менш супраць 2024 года) і экспарт — 24,3 мільёна тон.

Пры гэтым асноўнае падзенне адбылося ў 2025 годзе. Чакаецца, што падзенне вытворчасці і спажывання сталі працягнецца ў 2026 годзе.

Трэба адзначыць, што РФ вывозіць сталь па дэмпінгавых коштах, бо сітуацыю на сусветным рынку сталёвага пракату вызначае Кітай (роўна палова сусветнай вытворчасці), а, як вядома, Кітай з РФ не цырымоніцца.

Унутранае ж спажыванне сталі ў 2025–26 гадах упала, прынамсі, на 20% супраць 2015 года (гэта, як правіла, азначае яшчэ большыя падзенні ВУП). Рэзка скарацілася будаўніцтва жылля, а гэты сектар быў галоўным спажыўцом сталёвага пракату.

У вытворчасці нафты (гэта пазваночнік, нават станавы хрыбет эканомікі РФ) таксама крызіс. Калісьці (скажам, у 2015–2016 гадах) вытворчасць нафты ў РФ даходзіла да 550 мільёнаў тон у год. Да канца 2025 года яно ўпала да 500 мільёнаў тон у год.

Чакаецца, што ў 2026 годзе, пасля рэзкага росту сусветных цэн на вуглевадароды, пасля пачатку Іранскай вайны, расійская нафтавая галіна напружыць апошнія сілы і павялічыць вытворчасць нафты да 512–515 мільёнаў тон. Больш ужо не атрымліваецца, радовішчы моцна знясіленыя і няма тэхналагічных рэсурсаў для іх аднаўлення.

Вытворчасць прыроднага газу таксама ўпала (561 мільярд кубаметраў у 2025 годзе, на 3% менш супраць 2024 года і прыкладна на 10% супраць 2015 года). Справа ў тым, што экспарт газу амаль спыніўся (калі не лічыць экспарт у Кітай па газаправодзе «Сіла Сібіры-1»).

Давядзецца пісаць заканчэнне.

Аляксандр Нямец, kasparovru.com

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com