30 траўня 2026, Субота, 12:32
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

«Кое-хто цяпер спаць не можа, есці не можа»

2
«Кое-хто цяпер спаць не можа, есці не можа»

Лукашэнку патлумачылі дэталі, ад якіх кроў халадзее.

Учора кое-хто расказваў, які ён з Макронам быў ліхі і малайчынаваты. А Макрон яму такі і кажа:

— Мне тут паступаюць сігналы, што ты хочаш улезці ў вайну….

А кое-хто нават не даслухаў. Кое-хто адразу перабіў:

— Што? Як? Ды што вы такое кажаце! Ды не дай Божа! Якая вайна? Куды там уступаць? Як вы маглі пра мяне такое падумаць? Хто вам такое мог сказаць? Вы ведаеце, як я паважаю прэзідэнта Зяленскага. Прэзідэнт Зяленскі — гэта галава. Але тут прэзідэнт Зяленскі быў трошачкі не правы. Дык вы так і скажыце прэзідэнту Зяленскаму. Абавязкова скажыце прэзідэнту Зяленскаму, як я яго паважаю.

Карацей, які кое-хто быў малайчынаваты, бачна нават з яго ўласнага пераказу.

Горды, суверэнны і незалежны гарант. Можа, трошкі кроўю сцякае, асабліва пасля таго, як яго спыталі пра вайну, але вельмі горды. Таму горда і незалежна Макрону так і сказаў:

— Спадар Макрон, вы ж паважаны чалавек. Вы ж у Еўропе цяпер самы галоўны. Таму вы павінны ўсё вырашаць, а не якісьці там Трамп. Вы ведаеце, як я паважаю Дональда Фрэдэрыкавіча, але хто наогул такі гэты Трамп? Мы тут не ведаем ніякага Трампа, каб яму вырашаць. Спадар Макрон, я вам скажу, як роднаму. Вы паедзьце ў Мінск і спытайце. Не, вы абавязкова паедзьце ў Мінск і спытайце. Вы спытайце — і вам адкажуць, што я наогул не ведаю, што такое вайна.

Прэзідэнт Макрон у Мінск, вядома, не прыедзе. Не макронаўская гэта справа — у Мінск ездзіць. Але прэзідэнт Макрон паабяцаў, што дашле спецыяльнага чалавека, каб той у Мінску ўсё ж такі спытаў. І наагул на месцы праверыў, куды менавіта там кое-хто не збіраецца ўлазіць.

І ёсць у мяне смутнае адчуванне, што з правяраючым ад прэзідэнта Макрона кое-хто будзе такім жа малайчынаватым, як і з самім Макронам. А можа, нават яшчэ малайчынавацей. Бо за апошні час вельмі шмат самых розных людзей вельмі падрабязна патлумачылі гаранту, што кроўю сцякае, што з ім канкрэтна будзе, калі ён усё ж такі ўлезе ў вайну.

Пра мэту на ілбе, апошнія дні і непублічныя даручэнні ўкраінскай выведцы.

Вядома, я думаю, кое-хто і раней гэта крыху разумеў. Але яму патлумачылі такія дэталі, ад якіх кроў халадзее, што цяпер кое-хто спаць не можа, есці не можа, а толькі ўяўляе сабе ўсе гэтыя балючыя наступствы.

Дык што, як я разумею, кое-хто будзе тлумачыць макронаўскаму даверанаму чалавеку, што ён асабіста ні ў якую вайну не ўцягваўся, не ўцягнецца і не будзе ўцягвацца. Яго ўцягвалі. Было такое. А сам ён — не дай Божа. І ў яго самога такой звычкі няма, каб уцягвацца ў якую-небудзь вайну.

Яго Адэсай спакушалі, але ён усё адно не ўцягнуўся. То-бок, уцягнуўся, вядома, але на паўшышачкі. І адразу выцягнуўся назад, калі зразумеў, што абяцаныя тры дні крыху зацягнуліся.

Але ў кое-каго ёсць сябар Пуцін. А сябар Пуцін у сябе ў бункеры штодзень наступае па ўсіх напрамках. І сябру Путіну якраз яшчэ аднаго напрамку не стае, каб па ім наступаць. Карацей: «я не вінаваты, мяне прымусілі».

Толькі мне здаецца, што гэта ўжо нікому не цікава. Ніхто не будзе разбірацца, па добрай волі кое-хто ўцягнуўся ці з прымусу. І выцягнуцца назад, як у мінулы раз, не атрымаецца.

Тэлеграм-канал «Лісты да дачкі»

Напісаць каментар 2

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках