Пал Лаіч ці вусаты таракан?
2- Аляксандр Адэльфінскі
- 30.05.2026, 11:52
- 2,250
Хтанічныя істоты пазбаўленыя стваральнага пачатку і ўцямнай логікі.
Тое, што віцэ-прэм’ер Дзмітрый Патрушаў, дакладваючы на сустрэчы ў Крамлі Пуціну пра поспехі пасяўной кампаніі, раптоўна агаварыўся і назваў яго не Уладзімірам Уладзіміравічам, а некім, як вынікае з афіцыйнага відэа, «Пал Лаічам», не так ужо і дзіўна, зыходзячы з кантэксту краіны ў эпоху імперскага рашызму.
Глядач ужо даўно прывык да разючых змен знешнасці першай асобы, аж да росту, таму новы сюрпрыз цалкам укладваецца ў логіку дзяржаўнай вымарочнай сістэмы, дзе, напрыклад, ужо колькі год з часу ўварвання Расіі ва Украіну рашысцкая хунта не ў стане сфармуляваць хаця б адну, сталую, зразумелую версію таго, навошта і дзеля чаго распачата і цягнецца гэтае міжнароднае ваеннае злачынства.
Адпаведна, да таго персанажа, што з’яўляецца на тэлеэкранах і мармыча пра «першапрычыны канфлікту», у хоць колькі-небудзь крытычна мыслячага насельніцтва стаўленне такое ж, як да хатняга настырнага прывіда, непазбежнага і незменнага, праўда, які ўвасабляе нелагічную і небяспечную ўладу. Мянушка «ВВП» незаўважна змянілася на «дзед», але гэты вобраз — не ўтульны, надзейны дзед, а хтанічны фальклорны Вій.
Як вядома, хтанічныя істоты пазбаўленыя стваральнага пачатку і ўцямнай логікі. Вобраз пуцінскай Расіі менавіта такі: не прапаноўваючы нават падабенства канструктыўнага вобразу будучыні, у якой хацелася б жыць, яна навязвае дэструкцыю гібелі, якая настігне ўсіх супраць іх волі і без разумення, навошта гэта трэба. Утварэнні такога тыпу не маюць патрэбы ў тлумачэннях матываў сваіх дзеянняў і поўныя паталагічнага, па-сапраўднаму містычнага туману няпэўнасці.
Напусціць туману — вось расійская тактыка кожнага дня. У адным выпадку гэта значыць умацоўваць прынцып «усё неадназначна», у другім — ствараць няпэўнасць рэпрэсій, калі шараговым грамадзянам немагчыма адсачыць, што, як і наколькі адныне забаронена, і як за гэта пакараюць. У трэцім, напрыклад, ці будзе новая хваля мабілізацыі і навошта раптам пачалі зноў выклікаць у ваенкамат, каб «праверыць» і «ўнесці даныя».
Выпадкаў такога кшталту занадта шмат для чалавечай псіхікі, і яна не вытрымлівае. На гэтым фоне, здавалася б, раней немагчымыя дзеянні аказваюцца для аглушанага насельніцтва магчымымі, а раней табуяваныя сцэнары гісторыі становяцца цалкам прымальнымі, як сталі вечнымі тэлевізійныя абяцанні ўжыць ядзерную зброю... проста так — таму што «усюды надулі».
«Пал Лаіч» — магутны зварот да «дарагога Уладзіміра Уладзіміравіча». Але, па сутнасці, «цягнік сышоў»: дзяржаўнае нематываванае расійскае вар’яцтва ўцягнула ў чарговы віраж кашмару кожнага, у каго ў доме ёсць тэлевізар, і лідара хунты можна, у прынцыпе, называць як заўгодна. Сёння «Пал Лаіч», заўтра «Лай Палыч», паслязаўтра...
А вось на паслязаўтра дурная, хоць і хітрая, рашысцкая ўлада заклала сабе міну запаволенага дзеяння. Насельніцтву настолькі рупліва і траўматычна прамываюць мазгі, забіваючы ў людзях пачуццё рэальнасці, што аднойчы ў «час ікс» яны проста прамаўчаць, праігнаруюць сітуацыю, калі ў галаву «Дзядзі Вовы» прыляціць, дапусцім, такі жаданы дзеля справы міру добры дрон. І тады ніхто не прыйдзе абараняць ні вар’яцкага царачка, ні вымарочную імперыю. Бо ўсё гэта ўвасоблена ў словазлучэнні «Пал Лаіч».
Пуцінская Расія, як калісьці царская, сама стварае сітуацыі, пры якіх якасці, што «скрэпная» ўлада патрабуе ад падданых, аднойчы згуляюць супраць яе. У той момант важна, каб улада не трапіла ў шчупальцы нейкага новага «Пал Лаіча», хай то будзе шэрая моль, падобная да Пуціна, ці ж вусаты таракан, падобны да Сталіна.
Аляксандр Адэльфінскі, kasparovru.com