«Такія МАЗы, што не дай бог»: што адбываецца з транспартам у беларускіх рэгіёнах?
3- 21.06.2026, 14:59
- 2,962
Рэйсы адмяняюць, альтэрнатыў няма.
У апошнія месяцы ў Беларусі ўсё часцей з'яўляюцца паведамленні пра адмену або змяненне маршрутаў рэгіянальнага транспарту. Часам гаворка ідзе пра аўтобусныя маршруты паміж невялікімі гарадамі і вёскамі, якія і без таго хадзілі ўсяго некалькі разоў на тыдзень.
Афіцыйныя тлумачэнні, як правіла, зводзяцца да «аптымізацыі сеткі» або нізкай запаўняльнасці транспарту. Для людзей на месцах гэта ў выніку вядзе да пагаршэння даступнасці паліклінік, школ і дзяржаўных устаноў.
Узнікае пытанне, ці не ідзе гаворка пра больш глыбокі крызіс рэгіянальнай транспартнай сістэмы — калі ўмовы ўтрымання маршрутаў становяцца эканамічна нявыгаднымі, а альтэрнатыў для жыхароў невялікіх населеных пунктаў фактычна няма.
«Еўрарадыё» папрасіла пракаментаваць сітуацыю эканаміста, кіраўніка праекта «Кошт урада» Уладзіміра Кавалкіна.
— Праблема вырасла з-за таго, што мала кіроўцаў, і людзі не хочуць працаваць за тыя грошы, якія ім прапануюць. А павышаць цэны таксама немагчыма, бо гэта сацыяльная гісторыя: калі падняць тарыфы — пачнуць бунтаваць людзі. Хутчэй за ўсё, гэта праблема з заробкамі кіроўцаў, а таксама са станам аўтобусаў.
— Але ж у нас ёсць свае МАЗы.
— Не кажыце, там такія МАЗы, што не дай бог.
«Свае МАЗы» і рэальнасць рэгіянальнага аўтапарку
Фармальна асноўную частку гарадскіх і рэгіянальных аўтобусаў у Беларусі складаюць машыны вытворчасці Мінскага аўтамабільнага завода. Аднак у рэгіёнах часта выкарыстоўваецца тэхніка, якая ўжо мае істотны знос і працуе на мяжы рэсурсу.
Пасажыры і кіроўцы неаднаразова скардзіліся на тэхнічны стан такіх аўтобусаў: выходзяць з ладу дзверы, сістэмы ацяплення, узнікаюць праблемы з падвескай і тармазнай сістэмай.
У асобных выпадках у рэгіянальных перавозчыкаў фіксаваліся сітуацыі, калі аўтобусы проста здымалі з рэйсаў з-за паломак і недахопу запасных частак.
Такім чынам, беларусы аказваюцца ў замкнёным коле: старая тэхніка патрабуе больш рамонту, рамонт патрабуе сродкаў, а недахоп фінансавання вядзе да яшчэ большага скарачэння маршрутаў або іх аб’яднання.
У выніку нават наяўнасць у Беларусі ўласнага вытворцы не заўсёды вырашае праблему даступнасці транспарту ў рэгіёнах.