Кіеў разбурае міф пра непераможнасць Расіі
- Астап Ярыш
- 25.06.2026, 15:49
- 2,476
Фота: facebook.com/ostap.yarysh
Трамп уражаны.
– Спадар прэзідэнт, вы любіце пераможцаў. Як вы лічыце, цяпер Зяленскі перамагае?
– Ён спраўляецца даволі добра — як ні круці. Прынамсі, не здае пазіцый. Нягледзячы на вялікія страты з абодвух бакоў, ён спраўляецца добра. Трэба аддаць яму належнае — ён смелы. У яго выдатнае ўзбраенне. Але ў яго таксама ёсць выдатныя людзі, у яго ёсць байцы.
За апошнія некалькі тыдняў ад Трампа і яго чыноўнікаў на адрас Украіны звучыць нямала ўхвальных слоў. Марко Рубіё назваў украінскае войска наймацнейшым у Еўропе, а ўдары ў глыб тэрыторыі Расіі — вельмі эфектыўнымі. Міністр абароны Піт Хегсет у нязвыклым для сябе тоне адзначыў устойлівасць украінскага войска на полі бою. Трамп ахарактарызаваў сваю размову з Зяленскім падчас саміту G7 як «вельмі, вельмі добрую», і вось цяпер — новы каментар у Авальным кабінеце пра смеласць і добрую працу.
Нядаўна ў каментары для Foreign Policy я згадаў, што на працягу дзесяцігоддзяў Крэмль вельмі паспяхова ўмацоўваў на Захадзе міф пра непераможнасць Расіі. Пра тое, што яе немагчыма перамагчы — і асабліва такім краінам, як Украіна. Многія ў ЗША дагэтуль успрымаюць гэта як неаспрэчны факт і часта прыводзяць яго як апошні аргумент супраць больш актыўнай падтрымкі Украіны.
Аднак Кіеў паступова разбурае гэты міф — і робіць гэта эфектыўна. Гэта не навіна: мы бачылі поспех у Чорным моры або бліскучую аперацыю СБУ па знішчэнні расійскай авіяцыі. Але штодзённыя атакі Украіны на расійскія НПЗ — і асабліва на Санкт-Пецярбург і Маскву — значна лепш уплываюць на грамадскую думку, бо маюць дадатковую складовую.
Відэа і фота з вялізнымі слупамі чорнага дыму над Масквой вельмі паказальныя. Яны ўражваюць, застаюцца ў памяці і, што найбольш важна, — выклікаюць эмоцыі. Заканамерна, што гэтыя кадры паказалі ўсе буйныя тэлеканалы ў ЗША, а The New York Times нават змясціла фота атак на першую паласу: карцінка сапраўды яскравая.
Па-другое, для стомленай ад навін пра вайну амерыканскай аўдыторыі, якая часта назірае за ёй як за жорсткім рэаліці-шоў, гэта нешта новае. Тое, чаго раней не было. Яшчэ два гады таму Пуцін пагражаў «чырвонымі лініямі», калі Украіна, барані Божа, нанясе ўдары з дапамогай ATACMS па Курску, Белгараду або Крыму. І большасць на Захадзе прыслухоўвалася да гэтых пагроз і баялася «жудаснай эскалацыі». Цяпер украінскія дроны далятаюць да Масквы — і адзін за адным трапляюць у мэту. Гэтыя сістэматычныя ўдары, падмацаваныя ўражлівымі выявамі, гавораць больш красамоўна, чым любая прапаганда Расіі пра ўласную неўразлівасць.
У адміністрацыі ЗША, вядома, усё гэта бачаць. Аднак трэба разумець, што Дональд Трамп у асноўным мысліць і дзейнічае так, як ён адчувае ў канкрэтны момант. Сёння ён можа адчуваць адно, а заўтра нейкі званок або нешта іншае можа змяніць гэтае адчуванне. Мы ўжо праходзілі праз гэта — з заявамі пра расійскага «папяровага тыгра», Аляску, «Тамагаўкі» і іншае. Таму публічная рыторыка — гэта адназначна добра, але вельмі важна, каб яна трансфармавалася ў рашэнні. Напрыклад, пра сумесную вытворчасць ракет для Patriot або пра санкцыі супраць расійскай нафты. Вельмі спадзяюся, што гэтыя рашэнні ўдасца прасунуць, пакуль адкрыта гэтае спрыяльнае акно. Але без іх казаць пра змену свядомасці або падыходу на сістэмным узроўні — як і ў папярэднія разы — будзе заўчасна.
Астап Ярыш, «Фэйсбук»