БЧ кардынальна змяніла кадравы вектар

Высветлілася, што ёй тэрмінова патрэбныя мігранты.

Восенню мінулага года на БЧ спрабавалі рабіць выгляд, што размовы пра прыцягненне працоўных мігрантаў — гэта толькі «тэарэтычныя абмеркаванні». Тады ў службовых дакументах такую неабходнасць лічылі немэтазгоднай, матывуючы гэта тым, што прыцягненне замежнікаў можа выклікаць напружанасць у працоўных калектывах, запатрабуе дадатковых выдаткаў, а якая-небудзь эканамічная выгада гэтага практычна не дасць. Таксама агучваліся такія аргументы, як рызыкі для бяспекі і арганізацыі працы, паведамляе «Супольнасць чыгуначнікаў Беларусі».

І вось мінула зусім няшмат часу — і рыторыка кіраўніцтва БЧ змянілася на дыяметральна процілеглую.

Цяпер у Мінскім аддзяленні БЧ ужо не разважаюць пра «нежаданасць» мігрантаў, а афіцыйна звяртаюцца ў рэкрутынгавую кампанію, якая мае магчымасці ў найкарацейшыя тэрміны арганізаваць пастаўку працоўнай сілы з Непала і Пакістана.

Прычым дадзеная сітуацыя — гэта ўжо здзейснены факт, а не нейкія чуткі або абмеркаванні «на ўзроўні ідэй».

Далей прыводзіцца перапіска Мінскага аддзялення БЧ з фірмай-пасрэднікам ООО «Станопринт Интернешнл», зарэгістраванай толькі ў сакавіку 2026 года. З дакументаў вынікае, што аддзяленне чыгункі афіцыйна запытала падбор замежных работнікаў на вакансіі, якія «не патрабуюць высокай кваліфікацыі», пры гэтым асобна пазначыўшы, што валоданне рускай мовай не абавязкова.

Улічваючы гэты факт, можна казаць, што ў складзенай сітуацыі ўзаемадзеяння з ООО «Станопринт Интернешнл» фактычна ідзе гаворка пра прызнанне кадравага правалу, калі не на ўсёй БЧ, то, прынамсі, у Мінскім аддзяленні.

Згодна з запытам Мінскага аддзялення, замежнікаў плануюць прыцягваць на наступныя пасады: манцёры шляху, станцыйныя рабочыя, мыйшчыкі-прыбіральшчыкі рухомага складу.

Асабліва паказальна, што гаворка ідзе пра найбольш цяжкія, нізкааплатныя і фізічна знясільваючыя работы, на якія беларускія чыгуначнікі, падобна, масава ісці не хочуць. Пры гэтым гэтыя работы не патрабуюць спецыяльнай адукацыі і ўпэўненага валодання мовамі.

У адпаведнасці з прыведзеным дакументам Мінскае аддзяленне запатрабавала праз ООО «Станопринт Интернешнл» для ўласных патрэб 20 манцёраў шляху, 8 станцыйных рабочых па абслугоўванні будынкаў і збудаванняў, 8 мыйшчыкаў-прыбіральшчыкаў.

Пры гэтым першапачаткова ў Мінскім аддзяленні БЧ прапаноўваліся заробкі па ўказаных вакансіях у памеры 950–980 рублёў.

Далей пачынаецца самае цікавае.

Нават фірма-пасрэднік у асобе ООО «Станопринт Интернешнл», якая спецыялізуецца на пастаўцы таннай працоўнай сілы, фактычна ўказала, што за такія грошы ніхто — нават з Непала і Пакістана, адкуль меркавалася пастаўка работнікаў, — у Беларусь не паедзе.

У адказе гэтай кампаніі фактычна наўпрост сказана: «Вашы стаўкі (950–980 BYN) недастатковыя для фарміравання матывацыі».

Пасрэднік-рэкрутар запатрабаваў для работнікаў з Пакістана і Непала мінімум 1500 рублёў «чыстымі» на рукі, плюс адпаведныя даплаты за перапрацоўкі і звышурочныя, магчымасць якіх таксама павінна быць гарантаваная наймальнікам.

Такім чынам, вымалёўваецца дзіўная карціна: дзеючым беларускім чыгуначнікам пастаянна зрэзваюць прэміяльныя і даплаты, павешваюць абавязкі скарачаных або звольненых работнікаў і шукаюць розныя крыніцы «аптымізацыі», але ў выпадку прыцягнення працоўных мігрантаў у Мінскім аддзяленні БЧ, падобна, знаходзяць магчымасць не толькі забяспечваць выплату заработнай платы, але і кампенсаваць пералёты, аплачваць пражыванне «гастарбайтараў», іх страхоўкі, паслугі перакладчыкаў і, што самае галоўнае, павышаць базавыя стаўкі аплаты працы.

З улікам прыведзеных у адказе ООО «Станопринт Интернешнл» лічбаў прыцягваныя работнікі з Пакістана і Непала аказваюцца далёка не такімі таннымі, нягледзячы на тое, што, відаць, менавіта іх кіраўніцтва БЧ разглядае як больш выгодную альтэрнатыву беларускім работнікам.

Асобнай увагі заслугоўвае і сам аб’ём выдаткаў. Згодна з прадстаўленай камерцыйнай прапановай, агульныя выдаткі на аднаго мігранта складуць прыблізна 2900–3200 рублёў. Пры гэтым наймальнік павінен будзе, акрамя выплаты заработнай платы, аплачваць падбор кандыдатаў самім ООО «Станопринт Интернешнл», кампенсаваць авіябілеты для работнікаў, забяспечваць іх пражыванне, аплачваць суправаджэнне, медстрахоўкі, пры неабходнасці — паслугі перакладчыкаў, а таксама арганізоўваць рэгістрацыю мігрантаў і правядзенне медыцынскіх камісій.

Такім чынам, толькі кампенсацыйны пакет пасля працаўладкавання складзе да 2440 рублёў на чалавека.

І тут паўстае лагічнае пытанне: калі на БЧ здольныя траціць такія сумы на завоз замежнікаў, дык чаму ўсе гэтыя грошы нельга накіраваць на павышэнне заробкаў уласным работнікам і паляпшэнне ўмоў іх працы?

У кіраўніцтве БЧ сёння спрабуюць падаць існы кадравы крызіс як «аб’ектыўную рэальнасць». Але менавіта гэтыя начальнікі апошнія гады ўласнаручна знішчалі кадравую ўстойлівасць галіны.

Пасля жніўня 2020 года Беларуская чыгунка ператварылася не ў транспартнае прадпрыемства, а ў тэрыторыю палітычных чыстак. Тысячы работнікаў сутыкнуліся са звальненнямі, ціскам з боку ідэолагаў і спецслужбаў, пастаяннымі праверкамі на лаяльнасць, крымінальнымі справамі, падпісаннем розных абавязацельстваў, даносамі і атмасферай страху.

Шмат сапраўдных прафесіяналаў былі вымушаныя цалкам пакінуць галіну і змяніць прафесію. Усім, хто хоць як арыентуецца ў сітуацыі, абсалютна зразумела, што знішчэнне ўласнага кадравага ядра прывядзе да катастрофы.

Але замест таго, каб максімальна захаваць калектыў і абараніць яго ад рэпрэсій, начальнікі БЧ займаліся і займаюцца на пастаяннай аснове дэманстрацыяй сваёй палітычнай лаяльнасці, пошукам «ненадзейных» і садзейнічаннем спецслужбам у гэтым і, вядома ж, спаборніцтвам у ліслівасці перад уладай.

Цяпер наступствы гэтай палітыкі сталі відавочныя нават для іх саміх. Мігрантаў з Пакістана і Непала ўжо цалкам сур’ёзна разглядаюць як больш «зручных» работнікаў.

Найбольш паказальнай часткай камерцыйнай прапановы ООО «Станопринт Интернешнл» стаў раздзел пра «перавагі работнікаў з Непала і Пакістана».

Фактычна мігрантаў рэкламуюць як максімальна залежную і кіраваную працоўную сілу. Сярод іх «плюсаў» перад беларусамі пералічаныя такія фактары, як страх дэпартацыі, юрыдычная паслухмянасць, гатовасць да перапрацовак, нізкая канфліктнасць.

Тобок замест вырашэння ўнутраных кадравых праблем БЧ робіць стаўку на работнікаў, якія знаходзяцца ў поўнай залежнасці ад наймальніка, не ведаюць мовы, дрэнна арыентуюцца ў мясцовай адміністрацыйна-прававой сістэме і будуць як агню баяцца страціць права знаходжання ў краіне.

Асабліва «цікава» такая сітуацыя выглядае на стратэгічным прадпрыемстве, звязаным з бяспекай руху цягнікоў. Фактычна кіраўніцтва БЧ гатовае ахвяраваць якасцю кадравай падрыхтоўкі дзеля магчымасці хутка закрыць дзіркі ў штатным раскладзе.

Асобна ў дакументах падкрэсліваецца, што «валоданне рускай мовай не патрабуецца».

Гэта ўжо выглядае не проста як кадравы крызіс, а фактычна як кіраўніцкая адчайнасць. Яшчэ некалькі гадоў таму на БЧ было практычна немагчыма ўладкавацца нават на простую рабочую спецыяльнасць без праходжання шматлікіх інструктажоў, праверак і экзаменаў. Цяпер жа для працы на БЧ мова раптам перастала быць абавязковай.

Усё больш прыкмет указвае на тое, што ініцыятыва па масавым прыцягненні мігрантаў ідзе не толькі ад самой БЧ.

Дзіўным з’яўляецца тое, што занадта ўжо рэзка змянілася рыторыка чыгуначных начальнікаў. Яшчэ нядаўна яны фактычна прызнавалі наяўнасць праблем з дадзеным кантынгентам, якія заключаюцца ў іх высокім па мерках Беларусі кошце, мностве арганізацыйных праблем і рызыцы ўзнікнення напружанасці ў калектывах.

Цяпер жа, судзячы па прыведзеных дакументах, кіраўніцтва Мінскага аддзялення тэрмінова шукае пастаўшчыкоў працоўнай сілы з Паўднёвай Азіі. І тут ствараецца ўражанне, што чыгуначнае начальства проста паставілі перад фактам неабходнасці завозу і працаўладкавання мігрантаў. Гэта вельмі падобна на прымусовую рэалізацыю ідэй і бягучых веянняў, спушчаных на БЧ «зверху».

І, натуральна, ніякай уласнай думкі ў гэтым пытанні ў кіраўніцтва БЧ няма і быць не магло апрыёры з прычыны адсутнасці магчымасці яе мець як такую пры дзеючым рэжыме.

Гісторыя з мігрантамі з Пакістана і Непала — гэта не чарговы кадравы эксперымент. Гэта дыягназ усёй цяперашняй сістэме кіравання БЧ, які сведчыць пра поўнае кіраўніцкае банкруцтва.

Тыя самыя кіраўнікі самага вялікага па колькасці працоўных прадпрыемства Беларусі, якія сваімі дзеяннямі і рашэннямі выціскалі прафесіяналаў з галіны, займаліся палітычнымі чысткамі, цяпер вымушаныя шукаць работнікаў за тысячы кіламетраў ад Беларусі.

І самае прыніжальнае для самой БЧ нават не гэта, а тое, што чыгуначнае кіраўніцтва зноў дэманструе поўную адсутнасць уласнай годнасці і здольнасці прымаць самастойныя рашэнні. Даручэнні «зверху» аб пошуку «ненадзейных» у сваіх шэрагах і звальненні такіх работнікаў выконваліся бездакорна.

Цяпер, відаць, выконваецца наступнае даручэнне — «заткнуць» кадравыя дзіркі менавіта мігрантамі.

У цяперашняй кіраўніцкай сістэме БЧ, падаецца, застаецца ўсё менш месца для самастойных кадравых рашэнняў і абароны ўласнага калектыву. Замест гэтага кіраўніцтва зноў дэманструе гатоўнасць выконваць любыя ўказанні зверху — нават калі іх вынікам становіцца далейшае разбурэнне кадравага патэнцыялу Беларускай чыгункі.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com