3 лiпеня 2026, Пятніца, 9:28
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Кот Фіндус як нагода для надзеі

2
Кот Фіндус як нагода для надзеі
Ірына Халіп. Фота: «Наша Ніва»

Мы таксама хутка будзем удома.

Гарады нашы ўпрыгожаныя сёння чырвона-зялёнымі палотнішчамі, у краіне ўсенародны выходны, а ўвечары, напэўна, каля стэлы будуць хорам спяваць «Што ты зрабіў для радзімы». Ліпкая пошлая нуда. Дык давайце лепш пра коцікаў.

Героем тыдня для беларускай дыяспары ў Польшчы стаў дзевяцігадовы бенгальскі кот Фіндус. Нядаўна Фіндус знік. Яго гаспадар — Валерый Есіпёнак, уладальнік беларускай крамы «Вырай» у Варшаве. Менавіта там беларусы сустракаюцца не толькі дзеля таго, каб купіць футболкі з нацыянальнай сімволікай і бабруйскі зефір, але і каб паглядзець футбольныя матчы ці паслухаць песні Зміцера Бартосіка. Гэта не проста крама — сапраўднае месца прыцягнення беларусаў Варшавы. Валерый заўсёды прапануе гарбату або смачнейшую артэзіянскую ваду («У мяне — найлепшая ў горадзе!»), якую вялізнымі каністрамі вязе з дому — спецыяльна для гасцей.

Калі знік Фіндус, у Варшаву прыйшла спёка. Усе разумелі, што ў анамальных умовах жыццё хатняга ката ў небяспецы, і лік мог ісці не на дні, а на гадзіны. Сям'я Валерыя збілася з ног — па начах усе хадзілі па ваколіцах і заадно шукалі кінолага ў надзеі, што сабака па паху зможа знайсці зніклага.

Але галоўнае — гэта варшаўскія беларусы. Яны гэтак жа па начах хадзілі па сваіх раёнах у надзеі ўбачыць таго самага плямістага бенгальскага ката з фатаграфіі. Рассылалі здымкі знаёмым з іншых раёнаў, рабілі пасты ў сацыяльных сетках з просьбай адгукнуцца неадкладна, калі хто раптам убачыць падобнага ката. Фіндуса шукалі ўсе.

Праз шэсць дзён, калі надзеі гаспадароў ужо набліжаліся да нуля (у горадзе +38, без вады няшчаснаму кату не выжыць, а дажджоў і лужын, з якіх можна піць, няма), а палове першай ночы дзяўчына са спальнага раёна за чатыры кіламетры ад месца, дзе жыве Есіпёнак, даслала фатаграфію ката, убачанага ў кустах. І гэта быў Фіндус. Валерый з жонкай неадкладна паехалі туды і забралі галоднага, зморанага, які лаяўся нейкай незразумелай мовай ката. Беларусы Польшчы былі шчаслівыя. Беларусы Беларусі — таксама. Людзі з розных гарадоў і краін перазвоньваліся і казалі адзін аднаму: «Ты чуў? Фіндус знайшоўся!»

Гэта толькі здаецца, што пошукі ката не маюць дачынення да праблем беларусаў. Маюцца, і самае непасрэднае. Беларусы чарговы раз правялі кампанію салідарнасці. Паказалі, што могуць усё — знайсці ў велізарным горадзе зніклага гадаванца, імгненна забяспечыць матэрыяльную і арганізацыйную дапамогу вызваленым палітвязням, за адзін дзень сабраць грошы суайчынніцы, якая трапіла ў бяду. Увесь жах, перажытны намі за апошнія гады, не змяніў у нас галоўнага. Душы не зачарсцвелі, сэрцы не акамянелі, узровень эмпатыі не знізіўся. Мы па-ранейшаму жывём па прынцыпе «дапамагай сваім у любую пару сутак». І ў краму Есіпёнка ходзім не столькі па зефір, колькі дзеля падтрымкі — і ўладальніка падтрымаць, і сябе.

Мы з Валерыем пазнаёміліся шмат гадоў таму. Памятаеце, у Мінску ў гандлёвым цэнтры «Маскоўска-Венскі» (хто прыдумаў такую назву, розуму не прыкладу) была крама «Мой родны кут»? Гэта была крама Есіпёнка. Аднойчы я забегла туды, каб купіць налепку з «Пагоняй» на аўтамабіль. Мы з Валерыем загаварыліся, пазнаёміліся, і выйшла я з падарункам — з «вышымайкай» для сына. Ідучы дадому, думала: налепка капейкавая, падарунак каштуе значна даражэй, як жа гэты чалавек робіць бізнес? Адкуль ён возьме прыбытак, раздаючы падарункі? А потым зразумела: прыбытак для Валерыя — не галоўнае. А галоўнае — адчуванне месца. Таго месца, куды прыходзяць аднадумцы. І, вядома, Фіндус.

Сённяшні «Вырай» у Варшаве («Мой родны кут» у выгнанні) — такое самае месца. Там таксама збіраюцца аднадумцы. Тыя, хто даўно не бачыў адзін аднаго, абдымаюцца. Тыя, хто не быў знаёмы, — нарэшце знаёмяцца. І ўсе, незалежна ад таго, наколькі па-рознаму яны бачаць дарогу да свабоды Беларусі, шчыра радуюцца адзін аднаму. І таму, што Фіндус нарэшце ўдома.

Мы таксама хутка будзем удома, не сумнявайцеся.

Ірына Халіп, спецыяльна для Charter97.org

Напісаць каментар 2

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках