Мікалай Статкевіч: Крэмль гатовыцца да адкрыцця «беларускага» фронту
4- 30.07.2026, 7:53
- 3,644
Платаю за «працяг банкету» для Лукашэнкі могуць стаць лёсы нашай дзяржавы, нацыі і мільёнаў беларусаў.
Лідэр беларускай апазіцыі і былы палітвязень Мікалай Статкевіч у сваім Telegram-канале падрабязна разабраў тэму магчымай атакі на Украіну з тэрыторыі Беларусі:
У тэксце на гэтым канале ад 19.05 я разглядаў варыянты працягнення Масквой вайны супраць Украіны:
Мабілізацыя;
Пашырэнне лініі баявых дзеянняў за кошт Беларусі;
Ужыванне тактычнай ядзернай зброі.
Аналіз іх перспектыў я ўжо зрабіў у тым тэксце, але цяпер з’яўляецца шмат дадатковай інфармацыі, па якой можна меркаваць, да якога з варыянтаў працягу вайны схіляюцца ў Крэмлі. Па крайняй меры, пакуль.
У Расіі рыхтуюцца да новай мабілізацыі пасля парламенцкай выбарчай кампаніі ў верасні.
Паводле розных ацэнак украінскіх ваенных аналітыкаў, у РФ можа быць мабілізавана ад паўмільёна да мільёна новых салдат, якія ўжо ў лістападзе пачнуць накіроўвацца на фронт.
Таксама ўкраінскі бок заяўляе, што на тэрыторыі Беларусі каля мяжы з Украінай вядзецца інтэнсіўнае будаўніцтва вайсковай інфраструктуры. З улікам гэтага можна прагназаваць, што Масква плануе накіраваць частку сваіх войскаў на нашу тэрыторыю, каб ізноў паспрабаваць атакаваць Украіну з поўначы і, як мінімум, адцягнуць яе ваенныя сілы з іншых напрамкаў на «беларускі» фронт. А таксама паспрабаваць паўтарыць прарыў на Кіеў узору 2022 года.
Апошняе, улічваючы балотную мясцовасць на большай частцы беларуска-ўкраінскай мяжы і перавагу Украіны ў беспілотніках, мае мала шанцаў на поспех. Аднак з нашай тэрыторыі расійскія войскі змогуць наносіць па Украіне масіраваныя высокадакладныя паветраныя ўдары дронамі і ракетамі, каб прымусіць яе да капітуляцыі.
У адказ украінскія войскі пачнуць наносіць масіраваныя ўдары па расійскіх ваенных камунікацыях, тэхніцы, складах, пунктах кіравання і месцах дыслакацыі на нашай тэрыторыі. Пад ударамі апынуцца нашы дарогі, масты, гарады, ваенныя і нафтахімічныя прадпрыемствы. Асабліва ў зоне дасяжнасці найбольш эфектыўных цяпер украінскіх беспілотнікаў сярэдняй дальнасці Hornet з штучным інтэлектам — да 150 кіламетраў ад украінскай мяжы. У гэтай зоне знаходзяцца Гомель, Брэст, Мазыр, Пінск і мноства меншых гарадоў і пасёлкаў.
Калі ж расійскія войскі зноў пачнуць наносіць удары па аб’ектах энергетыкі Украіны, як гэта ўжо было мінулай зімой, у тым ліку і з нашай тэрыторыі, то мы атрымаем «люстраны» адказ — далёкабойныя ўдары па аналагічных аб’ектах ужо на ўсёй тэрыторыі Беларусі.
Разбурэнні будынкаў у населеных пунктах, прамысловасці і інфраструктуры, ахвяры сярод мірнага насельніцтва, буйныя гарады без электраэнергіі і цяпла — такой будзе цана нават толькі пасіўнага саўдзелу ў агрэсіі. А яшчэ ёсць наступствы самога факту прысутнасці замежных войскаў на нашай зямлі падчас вайны.
Салдаты, якія ведаюць, што іх чакае смерць сярод палескіх балот, і якія хочуць напаследак «адарвацца». І якія ўпэўненыя, што ўсё мясцовае насельніцтва абавязана за «абарону ад укранацыстаў» выконваць любыя іх жаданні. Тым больш што ім практычна нічога не пагражае за забойствы, рабункі і згвалтаванні мясцовых жыхароў. Бо нават калі справа дойдзе да суда, што вельмі сумнеўна, дык замест турмы яны зноў адправяцца на фронт.
У гісторыі Беларусі ўжо быў досвед працяглага знаходжання маскоўскіх войскаў на нашай тэрыторыі падчас руска-беларускай вайны 1654–1667 гадоў, якую ў Расіі пазней сарамліва назвалі «польскай», хоць у ёй загінула больш за палову беларусаў. Я не буду тут пісаць пра ўсе жахі той вайны — іх апісанне заняло б цэлую кнігу. Але прывяду адзін прыклад.
У 1654 годзе маскоўскія войскі асадзілі Магілёў. Асада была нядоўгай, паколькі пераважна праваслаўныя жыхары самі адкрылі брамы горада сваім адзінаверцам. Аднак пазней, бліжэй пазнаёміўшыся з «братамі па веры», у 1661 годзе гэтыя мірныя людзі паднялі паўстанне і амаль цалкам знішчылі сямітысячны гарнізон «вызваліцеляў».
Ну а ў цяперашняй сітуацыі ёсць яшчэ і доўгатэрміновыя наступствы, бо вывесці расійскія войскі з нашай зямлі нават пасля заключэння міру паміж Расіяй і Украінай будзе надзвычай складана. Не здолеўшы захапіць вялікую краіну, яны могуць вырашыць далучыць хаця б меншую, каб апраўдаць гібель і калецтвы сотняў тысяч сваіх салдат у вачах простых расіян і мець магчымасць абвясціць гэта перамогай.
Бясспрэчна, рэжым, які ўладарыць у Беларусі, як можа, супраціўляецца, каб пазбегнуць такога сцэнару. Але пры татальнай залежнасці ад Масквы адмовіцца ад выканання «саюзніцкага» доўгу становіцца ўсё цяжэй. За дзесяцігоддзі ўтрымання ўлады рана ці позна даводзіцца плаціць. Падобныя бонусы бясплатна не даюць.
Папярэдняя плата нашай мовай, гісторыяй і культурай толькі стварыла перадумовы і распаліла апетыт да поўнага паглынання ўжо цяпер «штучнай нацыі, якая гаворыць на адной з намі мове». Тым больш што Маскве патрэбныя новыя салдаты і ваенны пляцдарм для наступных войнаў.
Дык што цяпер платай за «працяг банкету» для адной сям’і могуць стаць лёсы нашай дзяржавы, нацыі і мільёнаў беларусаў.