«Як можна прадаваць такі прадукт пад выглядам піва?»
2- 20.08.2026, 13:48
- 1,690
Смак пеннага напою непрыемна здзівіў беларуса.
У рэдакцыю сайта Charter97.org напісаў беларус Аляксей, які жыве ў Польшчы. Сябры прывезлі яму з Беларусі дзве бутэлькі «Рэчыцкага залатога». Смак пеннага напою непрыемна здзівіў беларуса:
— Пасля ўсім вядомых падзей 2020 года быў вымушаны пакінуць сваю краіну. Цяпер я жыву ў Польшчы, рэгулярна чытаю ваш сайт і сачу за тым, што адбываецца ў Беларусі. За гэтыя пяць гадоў Польшча стала для мяне другім домам, але думка пра вяртанне на радзіму мяне не пакідае.
Я заўсёды рад любай вестачцы з Беларусі, асабліва ад сяброў. Не так даўно знаёмыя з Беларусі былі транзітам у Варшаве па дарозе ў аэрапорт і прывезлі мне дзве бутэлькі беларускага піва. Я не вялікі аматар гэтага напою, але са студэнцкіх часоў ён у мяне звязаны са сустрэчамі з сябрамі, добрым настроем і маладосцю. Таму гэтыя дзве бутэлькі я ўспрыняў амаль як маленькае прывітанне з радзімы.
Гэта было «Рэчыцкае залатое». Мяне адразу парадавала, што амаль уся этыкетка і інфармацыя пра склад былі напісаныя па-беларуску. Піва адправілася ў халадзільнік, а я спецыяльна дачакаўся выхадных, каб спакойна адкрыць бутэльку, успомніць былыя часы і хаця б на імгненне адчуць сувязь з Беларуссю. Беларускага піва я не піў ужо пяць гадоў, таму было сапраўды цікава, ці змянілася яно за гэты час.
У выхадны я з добрым настроем адкрыў халадзільнік. Дастаў прыгожую, запацелую, нібы з рэкламы, бутэльку. Беларуская этыкетка выглядала прыемна. Крыху здзівіла толькі пластыкавая тара аб’ёмам 1,4 літра, але асаблівай увагі я гэтаму спачатку не надаў.
Дастаў любімы келіх, адкрыў бутэльку — і адразу ў нос ударыў рэзкі, вельмі непрыемны пах. Нават складана сказаць, чым менавіта пахла.
Першае, што прыйшло ў галаву, як піша Аляксей, што піва пракіслае і далёка не свежае:
— Я ўсё ж такі наліў піва і зрабіў некалькі глыткоў. Але лепш не стала. У бутэльцы была нейкая кіславатая вадкасць, якую назваць півам у мяне проста мова не паварочвалася. Зрабіў яшчэ пару глыткоў, спадзеючыся, што, можа, падалося. Не. Гэта было зусім не тое піва, якое я памятаў. Шчыра кажучы, я проста не разумеў, як такое наогул можна піць.
У выніку першая бутэлька цалкам адправілася ў унітаз. Другую я некаторы час не чапаў. Думаў, можа, з першай проста не пашанцавала. Потым усё ж такі адкрыў і яе. Але гісторыя паўтарылася: той самы рэзкі пах, які адразу ўдарыў у нос. Спрабаваць другі раз я ўжо не стаў.
І ў мяне засталося адно простае пытанне: як можна прадаваць такі прадукт пад выглядам піва? Я разумею, што цяпер у Беларусі могуць быць праблемы з пастаўкамі якаснай сыравіны, таго ж ячменю або хмелю. Але гэта ж не падстава разліваць па бутэльках тое, што практычна не мае нічога агульнага з нармальным півам.
Зразумела і тое, што значная частка беларускага піва ідзе на расійскі рынак. Але мне шчыра цяжка ўявіць, як людзі могуць рэгулярна купляць і піць такі прадукт. Наколькі трэба прывыкнуць да дрэннай якасці, каб ужо не заўважаць розніцы?
Пасля гэтага мяне зусім не здзіўляе, чаму рэжым Лукашэнкі абмяжоўвае пастаўкі замежнага піва ў Беларусь. На фоне нармальнага імпартнага прадукту розніца, баюся, была б занадта прыкметная.