Сі Цзіньпін рыхтуецца прыняць меры супраць Крамля
- Аляксандр Нямец
- 19.09.2026, 10:12
- 3,092
Пекін надзвычай незадаволены Пуціным.
Адмова старшыні Сі правесці перамовы з Пуціным у Дэлі 12 верасня на саміце БРІКС імгненна стаў вядомы ўсяму свету. Відавочна, Пуцін да канца надакучыў Сі Цзіньпіну. Але ці рыхтуецца Сі цяпер да ліквідацыі маскоўскай дрэні і падзелу РФ?
Паспрабую адказаць на гэтае пытанне.
Пачнем з таго, што разбяромся, чым жа незадаволены старшыня Сі.
Па-першае, Пуцін урэшце «дастаў» Пекін сваімі просьбамі (патрабаваннямі) пабудаваць газаправод «Сіла Сібіры-2» ад Ямала да Кітая праз Манголію, а таксама перадаць РФ рухавікі для ледаколаў у Арктыцы.
Справа ў тым, што Пекін не верыць у даўгавечнасць пуцінскага рэжыму. Пачнеш будаваць «Сілу Сібіры-2», укладзеш грошы, а пуцінскі рэжым возьме ды і абрынецца. З каго пытаць за страты? Трэба пачакаць год-другі, Усходняя Сібір атрымае незалежнасць ад Масквы, тады можна будзе дамовіцца з новымі мясцовымі ўладамі.
Што да ледаколаў у Арктыцы, то Пекін хоча, каб у Арктыцы (у цяперашняй зоне кантролю РФ) хадзілі толькі кітайскія ледаколы. Так і будзе ў бліжэйшы час!
А Пуцін блытаецца пад нагамі, нешта патрабуе... Сі разважае: спакойна чакаць гібелі Пуціна і пуцінскага рэжыму або падштурхнуць падзеі?
Па-другое, старшыня Сі надзвычай незадаволены адкрыта крэцінскай пазіцыяй Пуціна ў пытанні заканчэння або хаця б абмежавання вайны.
Некалькі разоў, пачынаючы, прынамсі, з 2024 года, Сі прапаноўваў Пуціну (дакладней, патрабаваў ад яго) скончыць вайну або, хаця б, звесті яе да мінімуму — найперш, адмовіцца ад удараў па ўкраінскай энергетыцы і жылых кварталах украінскіх гарадоў. Пуцін ніяк не рэагаваў, дакладней, наадрэз адмовіўся.
Гэта дадатковы пункт, які цяпер выклікае крайняе раздражненне Пекіна.
Па-трэцяе, Пуцін увесь час «круціць» з Трампам, карацей, вядзе падвойную гульню за спінай Пекіна. Такіх паводзін кітайскае кіраўніцтва нікому не даруе.
Па-чацвёртае, з самага пачатку вайны Пекін рашуча патрабуе ад Пуціна ні ў якім разе не выкарыстоўваць ядзерную зброю, нават тактычную. Выкананне гэтага прынцыпу патрабуе нямалых высілкаў з кітайскага боку. У Пекіне разумеюць, наколькі ненадзейны Пуцін і пуцінскі рэжым у цэлым. Штодня даводзіцца сачыць за Пуціным і кампаніяй і прыструньваць іх! Клопатна і агідна.
Па-пятае, у апошнія месяцы, прыкладна з канца 2025 года, пуцінскі рэжым узяў адкрыты курс на канфлікт з Еўропай. У Германіі, Вялікабрытаніі, Польшчы, Славакіі, Балгарыі, краінах Балтыі толькі ў 2026 годзе адбываліся дзесяткі акцый расійскага тэрору (найперш супраць вытворцаў зброі для Украіны), аж да спроб падрыву самалёта са зброяй для Украіны на аэрадроме ў Лейпцыгу.
А ў апошнія дні справа дайшла да палётаў дронаў з грузам выбухоўкі з Расіі ў Польшчу і Літву. Адначасова з Масквы сыплюцца пагрозы маштабнага ўварвання ў краіны НАТА.
Гэта азначае дэстабілізацыю Еўропы, што пагражае Кітаю сур'ёзным скарачэннем экспарту ў Еўропу, а гэта абсалютна непрымальна для Кітая. Пекін і асабіста Сі пастаянна спрабуюць уздзейнічаць на Пуціна і прыструньваць яго. Але сітуацыя ў гэтай галіне ўсё пагаршаецца, спыніць Пуціна ніяк не ўдаецца. Пекін максімальна раздражнёны.
Па-шостае, цяперашнія цесныя адносіны РФ і Паўночнай Карэі таксама раздражняюць Пекін (у апошнія некалькі тыдняў паступаюць такія паведамленні). Да восені 2024 года Сі Цзіньпін быў упэўнены, што добра кантралюе сітуацыю ў Паўночнай Карэі: дыктатар Ын рэгулярна атрымлівае ад Кітая невялікія субсідыі збожжам і нафтапрадуктамі, а ўзамен слухаецца Пекіна ў сур'ёзных справах.
Але Ын сур'ёзна ўмяшаўся ў вайну (пасля ўварвання ЗСУ ў Курскую вобласць у жніўні 2024 года), паставіў Пуціну многія тысячы тон снарадаў, сотні балістычных ракет і прыкладна 10 000 паўночнакарэйскіх салдат для баявых дзеянняў у Курскай вобласці.
У выніку Ын атрымаў ад Пуціна (відаць, дадзеныя няпоўныя) не менш за 22 мільярды долараў. Гэта даход, неўзраўнальны з «кітайскімі падачкамі»! Бо ўвесь ВУП убогай Паўночнай Карэі наўрад ці значна перавышае 30 мільярдаў долараў!
У выніку высветлілася, што Ын атрымаў, калі не эканамічную і палітычную незалежнасць ад Кітая, дык, прынамсі, сур'ёзную аўтаномію. А непадкантрольны Пекіну блок РФ — КНДР набыў відавочную, сур'ёзную форму.
Некалькі дзён таму, 7 верасня, быў уведзены ў эксплуатацыю аўтамабільны мост праз памежную раку Тумэнган (Туманная) недалёка ад яе вусця, які злучае РФ і КНДР. Гэта дадаткова павялічыць пастаўкі зброі з Паўночнай Карэі ў Расію.
А пастаянная перадача Паўночнай Карэі расійскіх ракетна-ядзерных тэхналогій пашырае дэструкцыйныя магчымасці рэжыму Ына. Пекін і тут можа страціць кантроль. Ядзерны патэнцыял Паўночнай Карэі расце, і хто ведае, як Ын яго выкарыстае?
Пекін, паводле наяўных звестак, вельмі незадаволены і прадумвае контрмеры.
Я пералічыў шэсць пунктаў нарастаючага незадаволення Пекіна. У кожным выпадку крыніца незадаволення адна і тая ж — Пуцін. Па кожным пункце Пекін запісаў на Пуціна пэўную колькасць «штрафных балаў». Не сумнявайцеся, усё абстаяць менавіта так: у сённяшнім Пекіне выяўляюць незадаволенне не эмацыйнымі заявамі, не крыкамі, а дакладнымі разлікамі. І агульная сума пуцінскіх «штрафных балаў» бесперапынна расце. У пэўны момант гэтая сума перавысіць «парогавы ўзровень» — і тады... Ці ўжо перавысіла?
Як жа Пекін рэагуе? Перш за ўсё, пашырэннем паставак ва Украіну камплектаў дэталяў для зборкі дронаў усіх тыпаў (я пра гэта пісаў), а таксама баявых робатаў і блокаў для іх зборкі. Гэтыя пастаўкі прыкметна ўзмацнілі баявы патэнцыял ЗСУ/СБУ ўжо да красавіка 2025 года. У чэрвені 2026 года сумарныя пастаўкі з Кітая ва Украіну склалі, паводле даных Мытнага ўпраўлення Украіны, 2,8 мільярда долараў — у больш як у два разы больш, чым у чэрвені 2024 года, і прыкладна ў паўтара раза вышэй, чым у чэрвені 2025 года. У ліпені 2026 года гэтыя пастаўкі дасягнулі (мая ацэнка) 3 мільярдаў долараў, а ў жніўні перавысілі гэты ўзровень. Жудасныя страты РФ на фронце і ў далёкім тыле пацвярджаюць хуткі рост кітайскіх паставак і эфектыўнасць атрымліваемай зброі.
Хуткі рост колькасці кітайцаў ва Усходніх рэгіёнах РФ (ад Іркуцкай вобласці і Якуціі да Ціхага акіяна) — іншы накірунак дзейнасці Пекіна, які падрывае асновы пуцінскага рэжыму.
Я зноў перагледзеў свае файлы з данымі на гэтую тэму. На сярэдзіну 2014 года, паводле афіцыйных тайваньскіх даных, колькасць кітайцаў, што пастаянна жывуць у РФ, складала каля 500 тысяч (а паводле смешнай афіцыйнай расійскай статыстыкі — 30 тысяч кітайцаў).
На канец 2017 года колькасць кітайцаў у РФ (па ацэнках японскіх экспертаў) вырасла ў некалькі разоў і наблізілася да двух мільёнаў. Справа ў тым, што пасля анексіі Крыму і ўварвання пуцінскіх войскаў у Данбас Кітай аказаўся галоўным «вонкавым рэсурсам» пуцінскага рэжыму... і кітайцы шырокім патокам хлынулі ў Сібір і на Далёкі Усход РФ. Памежная служба РФ нават не спрабавала іх стрымліваць.
У 2018–2026 гадах гэты працэс працягваўся з рознай інтэнсіўнасцю. Паводле асцярожнай ацэнкі, на сярэдзіну 2026 года колькасць кітайцаў ва Усходніх рэгіёнах РФ, «зоне інтэнсіўнай экспансіі Кітая», перавысіла (не ведаю, на колькі) два з паловай мільёны чалавек. Значная іх частка жыве ў «кітайскіх паселішчах» або ў «кітайскіх кварталах» буйных гарадоў.
На тую ж дату колькасць кітайцаў ва Усходняй Сібіры (паза межамі Іркуцкай вобласці), Заходняй Сібіры і на Урале («зона кропкавай экспансіі Кітая»), відаць, перавысіла палову мільёна. Плюс кітайскія абшчыны ў Маскве і Расчляненградзе.
Пакуль што ўсё гэтае «кітайскае насельніцтва» — якое знаходзіцца пад поўным кантролем Пекіна (я ведаю, што пішу) — займаецца рознай выгоднай эканамічнай дзейнасцю (уключна да незалежнай ад Масквы і мясцовых улад здабычы золата ў Якуціі, Амурскай вобласці, Хакасыі...). У патрэбны момант, па сігнале з Пекіна, яны перавернуць Усходнія рэгіёны РФ (для пачатку). Мясцовае начальства і значная частка мясцовага насельніцтва ахвотна падтрымаюць пераварот, які забяспечыць незалежнасць ад ненавіснай Масквы.
Давядзецца напісаць невялікае заканчэнне.
Аляксандр Нямец, kasparovru.com