Паглядзім, наколькі доўгі павадак у Лукашэнкі
- Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»
- 25.09.2026, 12:54
- 1,190
Пра градус адносін у трохкутніку Беларусь–Польшча–Расія.
Узаемныя абвінавачанні і пагрозы пастаянна павышаюць градус расійска-польскіх узаемаадносін. У той жа час разрадка, якая намячаецца паміж Польшчай і Беларуссю, выклікае ўсё большую рассінхранізацыю «польскага трэка» альянсу дыктатур РФ і РБ.
Лета 2024 года, калі падчас спробы штурму мяжы мігрантамі загінуў польскі вайсковец, можна назваць найніжэйшай кропкай адносін паміж Польшчай і Беларуссю. Успрыманне Варшавай Лукашэнкі як часткі агульнай расійска-беларускай пагрозы ў гэты момант дасягнула максімальнага ўзроўню.
На фоне пастаянна пагаршаючайся сітуацыі з бяспекай восенню 2025 года палякі выкарысталі на практыцы свой галоўны козыр — поўнае закрыццё межаў, у тым ліку і чыгуначнага транзіту. У гэты момант праблема выйшла за межы польска-беларускіх адносін, таму што транзіт вельмі важны для такога гульца, як Кітай.
Мінск спрабаваў прапаноўваць дыялог без выканання ўмоў палякаў: вызваленне Пачобута, спыненне міграцыйнага ціску і вырашэнне пытання нападаў на польскіх памежнікаў.
Аднак фактычна дыялог выйшаў у публічную прастору толькі пасля вызвалення Анджэя Пачобута. Выйшаў і актыўна пачаў жыць уласным жыццём.
За вельмі кароткі перыяд мы ўбачылі сустрэчу міністра замежных спраў Сікорскага са сваім мінскім калегам на палях Генасамблеі ААН. Прагучалі заявы пра тое, што ў Мінску адкрываецца новы будынак амбасады Польшчы. Праўда, на пытанне пра прызнанне Лукашэнкі Польшчай Сікорскі заявіў, што Польшча як дзяржава прызнае дзяржавы, а не ўрады, і параўнаў адносіны Беларусі з падснежнікам, які пры добрых умовах можа расквітнець.
Усе гэтыя дыпламатычныя рухі падмацоўваюцца дзеяннямі і лічбамі.
Пачобут на волі і змог вярнуцца і пакінуць (што немалаважна!) Беларусь, адзначаецца актывізацыя працы Саюза палякаў у Беларусі, што вельмі экзатычна выглядае на фоне татальнай зачысткі незалежнай грамадскай прасторы.
Колькасць спроб незаконнага перасячэння мяжы знізілася да некалькіх працэнтаў ад узроўню папярэдніх гадоў. Варшава актыўна падштурхоўвае свайго ўсходняга суседа да адмовы ад «агрэсіўных жэстаў», пра гэта заяўляе намеснік міністра замежных спраў Марцін Басацкі, як пра неабходную ўмову для выбудоўвання далейшага дыялогу.
Такая сітуацыя выглядае кантрастна на фоне заяў Варшавы і іншых еўрапейскіх сталіц пра нарастальную ваенную пагрозу з боку Расіі.
Пры тым, што колькасць інцыдэнтаў расце, паводле меркавання заходніх разведак, гаворка па-ранейшаму ідзе пра гібрыдныя дзеянні ніжэй за парог абвяшчэння вайны. Прыкмет прамога наземнага ўварвання разведчыкі еўрапейскіх краін не назіраюць.
У ўмовах інтэграванасці беларускай арміі і інфраструктуры ў расійскія ваенныя планы, а таксама ўлічваючы крытычную залежнасць мінскага рэжыму ад Масквы, асабліва цікавай і незвычайнай выглядае заява міністра Сікорскага пра тое, што «беларусы вельмі занепакоены магчымасцю ўцягвання ў вайну».
Акрамя гэтага, Сікорскі таксама падкрэслівае, што Расія рыхтуе маштабныя дзеянні супраць краін НАТА ў гэтым годзе.
Падобна на тое, што мы назіраем з боку Польшчы стратэгічныя намаганні па паслабленні адзінага падыходу альянсу дыктатур да «польскага трэка». Польшча робіць гэта для ўласнай бяспекі, але такія намаганні ўплываюць і на беларускае грамадства. Паглядзім, як доўга Крэмль будзе глядзець на такія рэверансы свайго стратэгічнага саюзніка ў адносінах да свайго стратэгічнага праціўніка і наколькі доўгі павадак у Мінска ў гэтай гісторыі.
Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»