Крамлёўская схема Пуціна дала трэшчыну

ЗША прызналі Украіну.

Я, як і большасць украінцаў, максімальна скептычна стаўлюся да фігур Уіткофа і Кушнера — спецыяльных прадстаўнікоў Трампа па пытаннях перамоў паміж Расіяй і Украінай. Але пры гэтым не магу не адзначыць даволі сур'ёзныя змены, якія апошнім часам назіраюцца ў працы гэтых перамоўцаў.

Што я маю на ўвазе ў першую чаргу?

Раней перамовы з удзелам спачатку Уіткофа, а затым Уіткофа і Кушнера праходзілі фактычна выключна ў фармаце пасрэдніцтва паміж Трампам і Пуціным, паміж расійскім і амерыканскім бокамі. Пры гэтым Украіна разглядалася хутчэй як аб'ект.

То бок схема выглядала прыблізна так. Уіткоф едзе ў Маскву, сустракаецца з расійскімі прадстаўнікамі, абедае, сустракаецца з Пуціным, выслухоўвае яго пажаданні, пасля чаго з усім гэтым вяртаецца ў Вашынгтон. А далей пачынаецца ціск на Украіну з патрабаваннямі згадзіцца на прыхаці Расіі.

Нельга сказаць, што цяпер амерыканцы поўнасцю адышлі ад гэтай схемы. Пэўныя яе прыкметы мы па-ранейшаму назіраем. Але разам з тым яны, бадай, нарэшце прызналі відавочны факт: любыя дамоўленасці аб завяршэнні расійска-ўкраінскай вайны магчымыя толькі пры ўдзеле Украіны. Прычым гаворка ідзе не проста пра фармальную прысутнасць украінскага боку за сталом перамоў, а пра яго сур'ёзны ўдзел у распрацоўцы выніковых дакументаў.

І гэта вельмі істотнае змяненне. Прычым, відавочна, не столькі ў свядомасці саміх Кушнера і Уіткофа, колькі ў падыходах тых людзей, якія накіроўваюць іх на падобныя перамовы. І гэта, на мой погляд, вельмі паказальна.

Не менш паказальна і тое, як расіяне ўсімі сіламі спрабавалі перашкодзіць гэтаму візіту. Маецца на ўвазе менавіта паездка амерыканскіх прадстаўнікоў у Кіеў пасля візіту ў Маскву.

Вакол гэтага разгарнулася сапраўдная інфармацыйная кампанія, якую падтрымліваў шэраг вядомых распаўсюджвальнікаў расійскай прапаганды, уключаючы таго самага Шарыя. Ён наўпрост запалохваў Уіткофа і Кушнера тым, што, маўляў, калі яны паедуць у Кіеў, то ніхто не зможа гарантаваць ім бяспеку, што тут ідзе «вайна спецслужбаў» і наогул усё вельмі страшна, таму ехаць не варта.

Яшчэ да таго, як расіяне абвясцілі пра так званае абмежаванне абстрэлаў Кіева, Расія падвергла масіраванай атацы два асноўныя кіеўскія аэрапорты (Жуляны і Барыспаль). Пры гэтым у Жулянах былі паражаныя два савецкія самалёты, якія ўжо даўно стаялі там без руху. Гэта выглядала як чыста дэманстратыўная акцыя, прызваная паказаць немагчымасць выкарыстання аэрапорта для візіту амерыканскай дэлегацыі.

Відавочна, у Маскве разлічвалі, што, паколькі амерыканскія прадстаўнікі не надта любяць карыстацца наземнымі альтэрнатывамі авіяцыйнаму транспарту, гэта стане яшчэ адным аргументам на карысць таго, каб яны не ехалі ў Кіеў.

Але яны паехалі.

Бо нават ім, відавочна, стала ясна: перамовы і пасрэдніцтва без рэальнага ўдзелу абодвух бакоў — гэта даволі абсурдная канструкцыя, якая проста не можа быць асновай для сур'ёзнага дыпламатычнага працэсу.

І гэта сапраўды істотнае змяненне, якое мы цяпер назіраем у пазіцыі адміністрацыі Трампа.

Ці азначае ўсё гэта пачатак нейкага новага перамоўнага працэсу, здольнага ў бачнай перспектыве прывесці да спынення вайны? Тут у мяне ёсць сур'ёзныя сумневы.

Бо ў цэлым пазіцыя Расіі не змянілася. І хоць фармальна нават Пуцін заявіў, што перамовы павінны адбывацца паміж Расіяй і Украінай, то-бок нібыта ўскосна прызнаў суб'ектнасць Украіны, — гэта пакуль зусім не азначае, што Расія насамрэч гатова прызнаць сам факт існавання ўкраінскай дзяржавы.

І менавіта ў гэтым, урэшце, сёння і палягае ключавая праблема перамоўнага працэсу.

Пытанне не ў тым, хто кантралюе тую ці іншую частку Данбаса. І нават не ў тым, якія дадатковыя патрабаванні расіяне могуць выстаўляць адносна рускай мовы ва Украіне. Мы выдатна разумеем, што і руская мова, і руская царква ва Украіне — не тое, што насамрэч хвалюе расійскае кіраўніцтва. Ім ідзе пра жаданне атрымаць юрыдычна замацаваныя рычагі ўплыву, з дапамогай якіх можна будзе абмяжоўваць украінскі суверэнітэт, а ўслед за тым ператварыць гэтае абмежаванне ў паступовы дэмантаж украінскай дзяржавы.

І менавіта гэтае пытанне застаецца ключавым.

Відавочна, што да таго часу, пакуль расійскі рэжым не апынецца ў умовах, пры якіх ён больш не зможа думаць пра дэмантаж украінскай дзяржавы і будзе вымушаны займацца зусім іншымі праблемамі, гаварыць пра сапраўды паспяховы і перспектыўны дыпламатычны працэс наўрад ці даводзіцца. І гэта таксама факт, які, думаю, варта нам усім прызнаць.

Таму на дадзены момант можна казаць пра два асноўныя вынікі візіту Уіткофа і Кушнера ў Кіеў.

Па-першае, гэта, выглядае, нарэшце прызнанне амерыканскім бокам таго, што без уліку пазіцыі Украіны ніякая рэальная перспектыва перамоў немагчымая.

Па-другое, гэта часовае спыненне бясконцага марафону абстрэлаў украінскай сталіцы, які фактычна цягнуўся больш за тыдзень.

На гэты момант гэта, на мой погляд, два галоўныя высновы і два найбольш відавочныя наступствы таго, што адбылося.

Пятро Алешчук, Facebook

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com