«Са мной пастаянна знаёмяцца»

Беларуска расказала, як у 40 гадоў выглядае лепш, чым у 20.

Калі вы ўпершыню ўбачыце Юлію, вас можа ўразіць эфект, які яе прыгажосць аказвае на навакольных. Мужчыны літаральна азіраюцца ёй услед. Але так было не заўсёды. У пэўным сэнсе бездакорная знешнасць Юліі — браня ад усяго таго, што давялося перажыць за 40 гадоў. Onlíner пагаварыў з мінчанкай пра стэрэатыпы, прыгажосць і «другую змену» для жанчын, піша Onlíner.

«Ніхто не ведаў, што адбываецца за зачыненымі дзвярыма»

Юлія нарадзілася ў Мінску ў 1986 годзе. І сярод першых яе ўспамінаў пра юнацтва — адчуванне, што яна «заўсёды павінна быць прыгожай».

— Мама ў дзяцінстве рабіла з мяне з братам лялек. У тыя часы з адзеннем было цяжка, нічога не дастаць, але яна, таленавітая швачка-самавучка, абшывала нас з галавы да ног. Я да гэтага часу памятаю далікатна-ружовыя джынсы-бананы, прыталеныя сукенкі, падгледжаныя ў замежных кліпах, чырвоны вязаны світар з гарлавінай — мама ўвасабляла ўсе мае задумы. У 16 гадоў у мяне быў белы скураны плашч, уяўляеце! Я заўсёды выдзялялася, была белай варонай у сэнсе моды. Калі дзяўчынкі ў паралельных класах насілі туфлі на тоўстым абцасе, то я — лодачкі на шпільцы, яны фарбаваліся — у мяне нуль макіяжу і запляценая каса… Харэаграфічны клас, мы, дзяўчаты, усе былі такія: тонкія, звонкія, прыгожыя. Падабаліся хлопцам. Але тады я на гэта не звяртала ўвагі. У мяне быў сябар, ён прыходзіў і сядзеў побач на ўсіх рэпетыцыях. Потым ён стане вядомым тэлевядоўцам.

Шмат каго ў дзевяностыя балюча закранула беднасць, але, паколькі мама выдатна шыла, а тата прывозіў з Польшчы велізарныя сумкі прысмакаў, мы жылі ў дастатку. Знешне мы стваралі ўражанне дабрабытнай сям’і. Ніхто не ведаў, што за зачыненымі дзвярыма адбываўся хатні гвалт.

Пасля школы Юлія паступіла ў каледж на цырульніка. Але здарылася першае каханне — у 19 гадоў яна ўжо выйшла замуж. Так часта бывае: дзяўчына хоча збегчы з бацькоўскай сям’і, але замест ратавальніка знаходзіць толькі агрэсара 2.0.

— Тады здавалася, што гэта сапраўды вялікае каханне. Вельмі рана, у 19, я выйшла замуж, у 20 нарадзіла сына, у 23 — дачку. У 25 паступіла ва ўніверсітэт на «Міжнароднае права» і ездзіла на сесіі, адначасова даглядаючы малых дзяцей. Гэта было сапраўднае выпрабаванне. Шчыра кажучы, мне нават не заўсёды ўдавалася памыць галаву. Пучок валасоў быў лепшай прычоскай. Манікюр і педыкюр — адзінае, што я магла сабе дазволіць. Зараз гляджу відэа ў сацсетках: там мамы нібыта з подыума. Як гэта магчыма? Наколькі гэта рэалістычна?.. Я не адчувала сябе прывабнай, была ўся ў дзяцей.

Адносіны працягваліся 10 гадоў. Я з усіх сіл старалася захаваць сям’ю, але ўрэшце даведалася праўду пра партнёра: яго залежнасць, даўгі, казіно… Я доўга не магла паверыць… У выніку мы так і не змаглі знайсці агульныя кропкі судакранання.

У любым выпадку гэтыя адносіны былі патрэбныя для таго, каб з’явіліся мае дзеці, два цудоўныя чалавечкі. Я вар’яцка імі ганаруся! Сыну цяпер 20, дачцэ — 16. Дзеці — маё галоўнае дасягненне ў жыцці.

«А я ўмела адрывацца!»

Пасля разводу пачалося зусім іншае жыццё — вольнае і шчаслівае.

— Мне было амаль 30, і я зусім не нагулялася. Таму з сяброўкамі хадзіла па клубах, караоке, выбірала модныя ўборы… Звычайна людзі набываюць такі досвед у 18—20 гадоў, але ў мяне выйшла з невялікім спазненнем, — усміхаецца Юлія. — Не тое каб гэта была, як цяпер модна казаць, мая прайм-эра, але я ўсё паспявала. Столькі сіл і энергіі — і двое дзяцей, і школа, і дзіцячы садок, і праца, і начныя вечарынкі!

У мяне былі тааакія сукенкі! Некаторыя дагэтуль вісяць у мамінай шафе. Я адкрываю: вау! Цяпер я б такое міні не апранула. Чырвоная сукенка з спадніцай-пачкай, як у балерыны, якая адкрывае ўсе ногі, — а я ўмела адрывацца.

У той момант я засяродзілася на кар’еры: цяпер ужо больш за 15 гадоў працую ў рэкламных агенцтвах. Адносіны адышлі на другі план. Так, у мяне былі кароткія раманы, але я паўтарала, што замуж больш ніколі не выйду, бо «яшчэ не нарадзіўся той чалавек».

33 гады — узрост Хрыста — сталі пераломнымі. Дзве знакавыя падзеі: я набыла ўласную кватэру і літаральна праз месяц сустрэла другога мужа. Для яго мне хацелася быць прыгожай. Бо, хай гэта і прагучыць цынічна, але скажам шчыра: нікому не патрэбная стомленая, недагледжаная жанчына. «Ай, пайду з бруднай галавой, ненамаляваная, у расцягнутых трэніках» — гэта дакладна не маё. Памятаеце, у «Адчайных дамах-гаспадынях» Габрыэль кажа сяброўцы: «Ты сур’ёзна думаеш, што ён абярэ цябе за тваю душу? За тое, што ты добра гатуеш?» Усё гэта другаснае. Я перакананая: найперш мужчыны выбіраюць вачыма.

«Я хачу выглядаць маладой як мага даўжэй»

І ўсё ж «спіс прыгажосці» ў Юліі будзе не такі доўгі, як вы маглі падумаць. Па меншай меры, у ім няма пластычных аперацый.

— Я хачу выглядаць маладой як мага даўжэй. Ніякіх цудаў тут не будзе. Да паслуг касметолага я ўпершыню звярнулася ў 38 гадоў — і цяпер раблю ін’екцыі раз на год. Плюс прафесійны хатні догляд: раніцай некалькі хвілін — ачышчальнік, потым вітамін C, затым увільгатняючы крэм, а ўвечары — рэтынол. Гэтыя сродкі прызначыў касметолаг. Усё вельмі проста. Тры гадзіны наносіць макіяж, дзве гадзіны хадзіць з маскай — гэта не пра мяне.

Шчыра, час без касметыкі — мой любімы. Пасля працы, дома, у краме, на прагулцы я дазваляю сабе хадзіць без макіяжу, толькі з SPF і бальзамам на вуснах. «Баявую размалёўку» наношу неахвотна і максімальна хутка, таму што «трэба», хаця, напрыклад, дачка з задавальненнем траціць на макіяж паўтары гадзіны. Раз на тыдзень у мяне «разгрузачны дзень»: наогул нічога не наношу на твар. Пратэрла ручнічком тварык — і ўсё. Абажаю.

Манікюр і педыкюр — абавязковыя круглагадовыя пункты ў маім спісе.

Стараюся правільна харчавацца. Зразумела, часам хочацца з’есці якую-небудзь брыдоту. Але ў 2023 годзе мне выдалілі жоўцевую бурбалку, таму піца і бургеры — стоадсоткавае «не» для мяне. У «Мак» магу зайсці раз на год. Але я жывы чалавек, не буду лукавіць. Часам грашу: магу з’есці шакаладку, калі вельмі-вельмі хочацца. Але ў цэлым стараюся ад салодкага адмовіцца. Раблю хатнія цукеркі з фінікаў, міндальных арэхаў і какосавай габлюшкі. І яшчэ важны момант: я зусім не ўжываю алкаголь, увогуле.

Каб мець фігуру «малышкі на мільён», абавязкова патрэбная трэнажорная зала. Пасля 40 з’яўляецца вяласць скуры, таму сілавыя нагрузкі — гэта маст-хэв. Але, шчыра, я не люблю трэнажорную залу. Сусветная лянота не дае мне прыйсці да фігуры мары. Затое я актыўна налягаю на ровар, нават спецыяльна езджу на ім у краму, чаго раней ніколі не рабіла. Плюс 15 тыс. крокаў штодзень. Стаю ў планцы па хвіліне штодня і планую павялічыць да некалькіх хвілін.

«Са мной вельмі часта знаёмяцца, вельмі»

Якою цаною жанчыне даецца гэты ідэальны вобраз — асобная гісторыя.

— Сапраўды, на жанчынах патройная нагрузка: зарабляць грошы, быць прыгожай, а потым яшчэ прыйсці дадому і прыбраць, памыць, прыгатаваць… Плюс працаваць мамай — гэта цяжкая прафесія. Хадзіць на спорт, каб сачыць за фігурай. Дзе браць час, жаданне, сілы?.. Уся гэтая «другая змена» — абсалютна несправядлівая гісторыя, — пагаджаецца Юлія. — Якая ў мужчын, зрэшты, адказнасць? Сходзіў на працу, прыйшоў — усё, прыгажун. Дзяцям здалёк памахаў, а яны ўжо накармленыя, памытыя, укладзеныя спаць. Калі мужчына побач бярэ адказнасць за дзяцей і побыт — гэта джэкпот. Але ў мяне, на жаль, такога не было.

Зараз я выглядаю лепш, чым у 20, бо ў дэкрэце ў мяне не было магчымасці і сіл даглядаць сябе. Для мяне норма — пінжак з адкрытай спінай увечары ў рэстаране, сукенка, якая падкрэслівае постаць, або эфектнае парэа на адпачынку. Сябры маіх дзяцей заўсёды здзіўляюцца: «Ого! Гэта твая мама?! А я думаў — сястра». Канечне, прыемна такое чуць. Са мной вельмі часта знаёмяцца, вельмі. Літаральна ўчора была на навучанні, там адны мужчыны. Я зайшла ў аўдыторыю — усе азірнуліся. «Трэба вучыцца, а не займацца дурніцамі», — падкрэсліла я. Але напрыканцы дня да мяне ўсё роўна падышоў хлопец: «Вы такая прыгожая. Можна з вамі пазнаёміцца?» Я вельмі часта чую кампліменты, ужо прызвычаілася, стаўлюся спакойна. Хто б што ні казаў — калі гэта не ад любімага мужчыны, мне ўсё роўна. А муж даволі скуп на эмоцыі і кампліменты. Зараз у нас, шчыра кажучы, не самы просты перыяд у адносінах. І я ведаю, што ён прачытае гэты тэкст… Мая любоў да яго не змянілася. Гэта дарослае, свядомае пачуццё. І я па-ранейшаму хачу правесці з гэтым чалавекам астатак жыцця.

Мая прыгажосць — універсальная. З-за чорных вачэй у Турцыі мяне прымаюць за турчанку, у Егіпце — за егіпцянку. Але я не хачу казаць, колькі намаганняў прыкладаю, каб быць прыгожай. Насамрэч першае, што адказвае за знешнасць, — гэта генетыка. Як ні круці, што б ты ні рабіў, усё ўпіраецца ў набор храмасом, атрыманы ў спадчыну. У мяне вельмі прыгожыя бацькі, кавказскія карані — што тут ужо хаваць.

Звычайна мне не даюць майго ўзросту. Шчыра, я пакуль да гэтай лічбы — 40 гадоў — не прызвычаілася. «Размяняла пяты дзесятак», — пасмейваецца муж. А мне хочацца запусціць чымсьці цяжкім у адказ. Жанчыне цяжка губляць маладосць: гэта нібыта забаронена ў нашым грамадстве.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com