Лукашэнка баіцца «змовы Вольфовіча»?
2- 2.10.2026, 8:59
- 2,554
Сістэма стрымліванняў і проціваг у сілавых структурах канчаткова парушаная.
Аналітык Сяргей Чалы расказаў пра прызначэнне Паўла Мураўейкі на пасаду намесніка кіраўніка Адміністрацыі Лукашэнкі.
— Я не паверыў сваім вачам, калі ўбачыў навіну пра тое, што начальнік Генштаба Павел Мураўейка прызначаны намеснікам кіраўніка Адміністрацыі Лукашэнкі, — кажа Чалы ў праграме на «Белсаце». — Калі Круты абвяшчаў пра прызначэнне, ён адзначыў, што Мураўейка зойме «вакантную пасаду». Але чаму яна была вакантнай?
У Лукашэнкі традыцыйна было чатыры намеснікі кіраўніка Адміністрацыі па асноўных напрамках: прававым — цяпер за яго адказвае Чупрыс, ідэалагічным — Перцаў, агульных пытанняў — Петкевіч, і быў эканамічны напрамак. Пасля таго, як Ягораў перайшоў у Нацбанк, менавіта гэта пасада заставалася вакантнай. Але прызначыць начальніка Генштаба на эканамічны напрамак? Відавочна, што такое немагчыма.
Лукашэнка з самага пачатку пачынае апраўдвацца за гэтае прызначэнне. Кажа, маўляў, будзе шмат ахвотных спекуляваць на гэтую тэму: што Лукашэнка нібыта паддаўся сілавікам, раз прызначае ў Адміністрацыю начальніка Генштаба. Гэта такое прэвентыўнае апраўданне. Нагадаю, наша першая праграма (маецца на ўвазе праграма з Чалым на «Белсаце» — рэд.) была пра тое, што Вольфовіч фактычна незаўважна падмяў пад сябе ўсе сілавыя структуры. Сістэма стрымліванняў і проціваг там канчаткова парушаная.
Потым Лукашэнка пачынае тлумачыць, навошта яму Мураўейка. Кажа: «Мне, як галоўнакамандуючаму Узброенымі Сіламі, вельмі важна, калі хочаце, мець некалькі альтэрнатыўных пунктаў гледжання на сітуацыю ў нашых сілавых структурах. І вы, з майго пункту гледжання, падыходзіце на гэтую ролю. Справа нават не ў тым, што вы былі даверанай асобай прэзідэнта». Але як у адной галаве ўмяшчаюцца «альтэрнатыўны пункт гледжання» і чалавек, які быў яго даверанай асобай на «выбарах» 2025 года?
А наступны пасаж я ўвогуле не зразумеў. Лукашэнка кажа: «Калі хто скажа, што Мураўейка ледзь не родны брат «прэзідэнта», той памыляецца, таму што да прызначэння начальнікам Генштаба я яго практычна не ведаў». І адзначае, што ў яго, маўляў, наогул няма падыходу «свой — чужы».
Як ён гэта тлумачыць? Кажа: «Усе, хто сядзіць за гэтым сталом, не чужыя мне людзі». Гэта ж практычна класіка расійскага імператара Паўла I: у Расіі нешта значыць толькі той, з кім я размаўляю, і толькі да тых часоў, пакуль я з ім размаўляю. Тут тая ж логіка: ты свой да тых часоў, пакуль сядзіш за гэтым сталом.
Працягваючы апраўдвацца за прызначэнне, ён адзначае, што рашэнне прыняў сам, ніхто яму гэтага не падказваў. Думаю, што даручэнне было з разраду: тэрмінова знайдзіце мне кагосьці, хто ўраўнаважыць Вольфовіча.
Лукашэнка асобна адзначыў, што даручыў Вольфовічу пагаварыць з Мураўейкам перад прызначэннем і ведае, што Вольфовіч ужо давёў да яго ўсе задумы Лукашэнкі. І зноў паўтарыў: альтэрнатыўны, канкурэнтны пункт гледжання павінен існаваць на самым высокім узроўні — гэта мне патрэбна. Думаю, гэта такі вытанчаны спосаб прынізіць Вольфовіча.
Фактычна ён даручыў Вольфовічу даручыць Мураўейку сачыць за ім. Такім чынам у таго аўтаматычна становіцца менш магчымасцяў для якіх-небудзь пярэчанняў, не кажучы ўжо пра тое, каб нешта сабатаваць або адкрыта не згаджацца. Вось так хітранька ўсё ўладкавана.