Даследчыкі вярнулі заблукалае сланяня ў статак
- 25.05.2026, 13:38
Кранальная гісторыя ўз’яднання малога са сваёй сям’ёй.
Даследчыкі распавялі кранальную гісторыю ўз’яднання 4-месячнага сланяняці са сваёй сям’ёй пасля таго, як яно заблукала ў дзікай прыродзе. На жаль, малое, падаецца, не засвоіла ўрок і зноў заблукала.
Даследчая група пад кіраўніцтвам прафесара Джорджа Віттэмайера з Універсітэта штата Каларада падзялілася гісторыяй сланяняці, якое знайшлі паблізу турыстычнага лагера. Каманда выправілася на месца падзеі, але сутыкнулася з праблемай пошуку яго сям’і, піша «Фокус».
На шчасце для сланяняці, прафесар Віттэмайер даследуе сланоў у гэтым рэгіёне апошнія тры дзесяцігоддзі, і таму ён добра ведаў розныя сямейныя кланы, што жывуць у гэтай мясцовасці. Пасля пошукаў у Нацыянальным запаведніку Самбуру каманда вызначыла яго статак, пагрузіла сланяня ў грузавік і прывезла дадому.
Далей вучоныя назіралі, як сланы прымалі разгубленае сланяня назад у групу. Цётка сланяняці, Аделаіда, павольна падышла і паклікала сваю пляменніцу — 4-месячная саміца адказала ёй узаемным воклічам, а пазней уся сям’я разразілася трубным роўам, акружыўшы малое. Паводле слоў прафесара Віттэмайера, яны з калегамі назіралі своеасаблівую «цырымонію вітання».
Вядома, што сланы — вельмі сацыяльныя жывёлы, паміж якімі фарміруюцца трывалыя сувязі, што захоўваюцца на ўсё жыццё. Падобна да нашых грамадстваў, гэтыя сувязі ўтвараюць сацыяльную тканку грамадства сланоў і ляжаць у аснове багатай паводзіннай разнастайнасці, якую дэманструюць сланы.
На жаль, пазней вучоныя выявілі цела маці сланяняці, Сільвіі, якая, як лічыцца, памерла натуральнай смерцю. Вучоныя мяркуюць, што пасля гэтага 4-месячная сланіха, верагодна, магла заблукаць. Пасля смерці маці дзве цёткі сланяняці, Аделаіда і Маркл, паклапаціліся пра безабароннае дзіцяня. Больш за тое, назіранні паказалі, што Маркл, якая страціла ўласнае сланяня раней сёлета, нават карміла яго пасля вяртання.
Але і гэта яшчэ не ўсё: усяго праз тыдзень пасля вяртання дзіцяняці вучоныя заўважылі маладую сланіху, якая ляжала нерухома ў даліне ракі, нават пасля таго як сям’я перамясцілася на ўзвышша. На шчасце, пазней высветлілася, што сланіха проста заснула. Пазней яна выдала крык, а сям’я на чале з Аделаідай вярнулася, каб забраць дзіцяня.
Паводле слоў прафесара Віттэмайера, усе гэтыя прыгоды маладой сланіхі сведчаць пра тое, наколькі разумныя і сацыяльна чулыя гэтыя дзівосныя жывёлы. Сланы, зусім не недалёкія, непаваротлівыя гіганты, вядомыя сваёй складанай сацыяльнай структурай, зваротам адзін да аднаго па індывідуальных «імёнах», перадачай традыцый і, магчыма, нават аплакваннем памерлых.