«Атрымала грант на 5000 канадскіх долараў, які не трэба вяртаць»

Беларуска распавяла, як пераехала ў Канаду і адкрыла свой кандытарскі бізнес.

У Беларусі Аля працавала ў мадэльным бізнесе, а ў Канадзе развівае сваю справу як кандытар-шакаладзье і здымае рылсы пра эміграцыю. CityDog.io пагаварыў з дзяўчынай пра яе працу на камерцыйнай кухні, плюсы і мінусы Канады – і настальгію па Беларусі, у якой усё развіваецца, але вельмі дорага.

Пераезд: «Спачатку муж прапанаваў мне пераехаць у Канаду, а ўжо потым – прапанову выйсці замуж»

– Мы разам з мужам пераехалі ў Канаду ў 2020 годзе паводле праграмы для маладых спецыялістаў. Муж даўно збіраўся эміграваць: калі мы пазнаёміліся, ён ужо рыхтаваўся да пераезду – і спачатку прапанаваў мне пераехаць у Канаду, а ўжо потым – прапанову выйсці замуж.

Па адукацыі я інжынер, у Беларусі спачатку працавала ў мэблевым салоне і мадэллю, выкладала ў дзіцячым мадэльным агенцтве. Калі вырашыла знайсці нейкую больш «прыкладную» прафесію, зразумела, што мне падабаецца рабіць дэсерты. Таму яшчэ ў Мінску я скончыла курсы кандытараў і працавала шэф-кандытарам у Verrine.

Праца кандытарам у Канадзе: «Мядовікі мяне трошкі “забівалі”»

– У Таронта я за два тыдні знайшла працу ў сямейным кафэ – была там шэф-кандытарам амаль год. Потым мы пераехалі ў горад Кітчынер за 100 км ад Таронта, дзе мяне запрасілі кандытарам у самы класны рэстаран.

Тады я і вырашыла не ўладкоўвацца ў рэстаран, а працаваць на сябе. Я пачала рабіць дэсерты на замову. Заказаў было шмат – але ў выніку ўсё звалілася да мядовікаў і «Напалеонаў», а гэта не тое, чаго б хацелася мне: я больш па французскай кандытарцы, мне падабаюцца мусавыя, тарталеткі, пірожныя шу і гэтак далей. Мядовікі мяне нібыта трошкі «забівалі».

Я завяла блог, і людзі пачалі пытацца: «А вы можаце навучыць, а рэцэптам падзеліцеся?» Я прыдумала праводзіць кандытарскія майстар-класы і амаль перастала гатаваць на замову. Да мяне на майстар-класы прыходзілі дзяўчаты з Беларусі, Украіны, Расіі, Таджыкістана, Кыргызстана, Грузіі, Літвы...

Паступова я зразумела, што не хачу вяртацца да мядовікаў і «Напалеонаў». Я пачала думаць пра драже: гэта прадукт, які можна зрабіць адразу шмат; у яго добрыя тэрміны захоўвання – не трэба гатаваць тэрмінова пад заказ, можна спакаваць і захоўваць.

У Канадзе драже мала: арэшкі ў шакаладзе існуюць, але няма разнастайнасці смакаў і спалучэнняў, нічога больш «замарочанага». Таму я купіла дражыравальны барабан і пачала вучыцца. Трэніравалася па дзве гадзіны ў дзень, падчас дзённага сну малодшай дачкі, на кухні на першым паверсе. Навучылася за пару месяцаў. А потым зразумела, што гатова займацца гэтым сур'ёзна. Бізнес я афіцыйна адкрыла ў снежні 2025 года, ён зусім малады.

Свой бізнес у Канадзе: «Я атрымала грант на 5000 канадскіх долараў, які не трэба вяртаць»

– Я аформленая як індывідуальная прадпрымальніца (sole proprietorship). У Канадзе можна атрымаць грант ад дзяржавы на развіццё бізнесу, што я і зрабіла: прайшла навучанне, напісала бізнес-план і абараніла яго. Атрыма ла грант 5000 канадскіх долараў (каля 3670$) – і я не павінна яго вяртаць, трэба проста даць справаздачу па выдатках. Асноўная мэта выдаткаў гэтага гранта – павялічыць аб'ём вытворчасці і прыбытак.

Драже я гатую на камерцыйнай кухні ў суседнім горадзе, якую арандую 2–3 разы на тыдзень па 6–7 гадзін у дзень. За гадзіну я плачу 19 канадскіх долараў (каля 14$). Справа ў тым, што дома я працаваць не маю права, але магу захоўваць там закрытыя інгрэдыенты і гатовую расфасаваную прадукцыю ў спецыяльна адведзеным месцы. Абодва памяшканні прыходзіць правяраць санітарны інспектар.

Кліенткі: «Я схавала баночку драже ад мужа і дзяцей у шафку, каб яна дасталася толькі мне адной»

– Большасць маіх кліентаў – гэта рускамоўныя ў Канадзе. Яны даведваюцца пра мяне з майго інстаграма або з кірмашоў-маркетаў, у якіх я ўдзельнічаю, пачынаючы з снежня. Але ў мяне ёсць задача выйсці на канадскую аўдыторыю. Таму цяпер мы працуем з маркетолагам: дамаўляемся з мясцовымі інфлюэнсарамі, каб яны мяне рэкламавалі.

Мае тыповыя кліенткі – гэта жанчыны 25–45 гадоў, якія купляюць сабе і сваёй сям'і дэсерты да кавы. Часта яны кажуць: «Я гэтую баночку схавала ад мужа і дзяцей вышэй у шафку на кухні, каб яна дасталася толькі мне адной».

Планы: «Ніколі не захачу вяртацца ў найм!»

– У будучыні хочацца пераехаць у сваё памяшканне, дзе ўсё будзе і захоўвацца, і вырабляцца, і ўпакоўвацца. Там жа я змагу зрабіць пункт самавывазу – пакуль што арганізую толькі дастаўку па Канадзе і ЗША.

Што да прыбытковасці, лічбамі пакуль не магу падзяліцца, але я дакладна зарабляю больш, чым калі б проста была кандытарам дзесьці. Яшчэ ў планах – выйсці на кафэ і крамы. У любым выпадку я ніколі не захачу вярнуцца ў найм, таму што цяпер я магу рабіць тое, што хачу, ствараць розныя смакі і сама сабе будаваць графік: адзін тыдзень прастаяць на кухні – а на другі займацца інстаграмам.

Эміграцыя: «У Канадзе ёсць свае фішкі – напрыклад, людзі мала думаюць пра свой вонкавы выгляд»

– Эміграцыя – справа заўсёды няпростая. Напачатку ўсё класна – а потым цябе накрывае, хочацца дадому. І затым ужо нібыта прывыкаеш, знаходзіш плюсы і бачыш мінусы. У выніку я проста пачала ставіцца да ўсяго з гумарам. Пра гэта, уласна, мой інстаграм: я распавядаю пра Канаду з іроніяй.

У Канадзе ёсць свае фішкі: напрыклад, тут людзі не стараюцца кудысьці прыбрацца, мала думаюць пра свой вонкавы выгляд, як выйшаў – так і пайшоў. Спачатку я з гэтага хіхікала, а потым зразумела, што гэта ж, блін, зручна, – і сама пачала так рабіць. Калі я еду забіраць дзяцей з дзіцячага садка або ў краму, не буду старацца прыбрацца. Хаця, калі я жыла ў Мінску, там, каб выйсці ў суседнюю краму, я сапраўды пераапраналася.

Жыць тут хутчэй дорага, але ўсё больш-менш адпавядае ўзроўню заробкаў. Арандная плата або іпатэка атрымліваецца ў сярэднім 2500–3000 канадскіх долараў у месяц (прыкладна 1830–2200$), на ежу менш за тысячу не выходзіць (каля 730$). Але самае дарагое – гэта падарожжы. Нават калі ты хочаш паехаць кудысьці ў Канадзе, любы благенькі гатэль будзе каштаваць вялікіх грошай, пералёты па Канадзе таксама. Ды і краіна велізарная. Напрыклад, у Польшчы ты выехаў на машыне – і ўжо праз пару гадзін у Германіі, а яшчэ праз пару гадзін ужо ў Аўстрыі. Тут ты выехаў – і праз пару дзён ты ўсё яшчэ ў Антарыё.

Медыцына тут бясплатная і трохі іншая. Ты не можаш сама сабе нешта прызначыць і пайсці платна здаць аналізы, зрабіць УГД або запісацца да вузкага спецыяліста. Не, спачатку ідзеш да сямейнага доктара і спрабуеш даказаць, што табе гэта сапраўды трэба. Чаргі да спецыялістаў доўгія. А пакуль – «пейце больш вады, а калі нешта баліць, выпіце ібупрафен. Не прайшло? Выпіце дзве таблеткі!». Але я ўжо з гэтым змірылася.

Так атрымалася, што ў маім жыцці тут дагэтуль мала англійскай, таму што я вяла блог на рускай мове, у мяне склалася вельмі такое рускамоўнае кам'юніці. Так, я прайшла навучанне па-англійску і абараніла праект па-англійску, але пакуль працую сама на сябе, і ні з кім з мясцовых асабліва не трэба было мець зносіны. Толькі цяпер пачынаю на маркетах.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com