Хто падставіў Максіма Рыжанкова?
1- Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»
- 28.06.2026, 9:14
- 4,364
Крамль абсалютна дакладна не хоча дзяліцца сваім уплывам на Беларусь.
Адзін з буйных пракрамлёўскіх тэлеграм-каналаў апублікаваў запіс, дзе нібыта міністр замежных спраў Беларусі Максім Рыжанкоў абмяркоўвае з калегам абставіны буйной здзелкі паміж Мінскам і Вашынгтонам.
Ідзе гаворка пра магчымую продаж Нежынскага горна-абагачальнага камбіната, які можа істотна паўплываць на кан'юнктуру рынку калійных угнаенняў і ўмацаваць пазіцыі Дональда Трампа, які моцна пасварыўся з традыцыйнымі пастаўшчыкамі калію ў асобе суседняй Канады.
Менавіта беларускі калій з'яўляецца галоўным перамовным аргументам Мінска ў зносінах з Вашынгтонам, і менавіта да гэтага каштоўнага рэсурсу праяўляюць цікавасць амерыканцы. У прыватнасці, ЗША знялі санкцыі, якія абмяжоўвалі магчымасць гандлю Беларуссю калійнымі ўгнаеннямі, і спрабуюць публічна і непублічна паўплываць на Літву, Польшчу і нават Украіну ў пытанні іх бесперашкоднага транзіту і выхаду на сусветны рынак.
У гэтым кантэксце чуткі пра магчымую продаж Нежынскага ГЗК добра ўпісваюцца ў логіку дзеянняў адміністрацыі амерыканскага прэзідэнта і ў інтарэсы афіцыйнага Мінска.
З'яўленне запісу, дзе беларускі міністр кажа, што гэтая здзелка «адкрые ўсе дзверы», на расійскім рэсурсе кажа як мінімум пра дзве рэчы. Масква хоча падкрэсліць, што разумее значнасць перамоваў і прадмет перамоваў Мінска і Вашынгтона і што гэтыя перамовы адбываюцца не за яе спінай.
Другі важны момант у тым, што Масква не можа не разумець, што заход амерыканскага гульца на поле еўразійскага калію істотна змяняе расклады сіл для расійскіх вытворцаў, якія дзеляць еўразійскі рынак разам з «Беларуськаліем». Але прыход буйных амерыканскіх інвестыцый нясе не толькі эканамічныя наступствы.
У беларускіх уладаў ёсць звычка кідаць сваіх бізнэс-партнёраў. Зарабітак у РБ — высокарызыкоўная гісторыя. Спіс прадпрыемстваў, адціснутых дзяржавай у інвестараў, ідзе на дзесяткі. Аднак ніколі раней гаворка не ішла пра інвестыцыі такога аб'ёму з боку ЗША.
Ідзе гаворка пра тры мільярды долараў, якія патэнцыйныя інвестары павінны аддаць за вытворчасць стратэгічна важнага прадукту.
І тут узнікае яшчэ адзін паварот: амерыканцы будуць вельмі незадаволеныя, калі іх інвестыцыі не будуць прыносіць прыбытку, будуць замарожаныя або пахаваныя ў прадпрыемстве, якое адабярэ дзяржава.
Больш за тое, буйныя інвестыцыі амерыканскіх грошай часта прыводзяць да пераарыентацыі краін, у якія яны ўкладзены, на больш праамерыканскі вектар. Свяжайшы прыклад — Венесуэла, якая калісьці нацыяналізавала нафтавую прамысловасць, у якую добра ўклаліся амерыканцы. І мы ўбачылі аперацыю па захопе Мадура.
Крамль абсалютна дакладна не хоча дзяліцца сваім уплывам на Беларусь і прыкладзе максімальныя намаганні, каб наша краіна не апынулася на арбіце ўплыву іншых планетарных гульцоў.
Не выключана, што апублікаваны зліў — элемент дэманстрацыі дасведчанасці пра перамовы і падсвятлення гэтага моманту для расійскай публікі, для тлумачэння магчымага тактычнага наезду Масквы на Мінск у сувязі з яго «геапалітычнай невернасцю».
Адзінае выключэнне РФ гатовая рабіць Кітаю, з якім пакуль знаходзіцца ў сяброўскіх адносінах. Але такі ўзровень даверу і ўзаемадзеяння з ЗША недасягальны. Іншае пытанне: ці зможа Крамль супрацьпаставіць нешта рэальнае такім намаганням ЗША?
У любым выпадку гэтае пытанне наўрад ці было сярод тых, якія Лукашэнка абмяркоўвае на сваіх сустрэчах у РФ.
Лаяльнасць мінскага дыктатара каштуе вялікіх грошай, але і вартасць яго актываў — нафтавая прамысловасць без пагрозы ўкраінскіх дронаў, вытворчасць боепрыпасаў і абсталявання для расійскай арміі і шэры імпарт высокатэхналагічных складнікаў узбраення — таксама дорага каштуюць.
Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»