Гэта Пуцін не зможа праігнараваць

Як зрабіць так, каб «простыя расіяне» самі захацелі завяршэння вайны.

Геапалітычны рэваншіст Пуцін сваімі дзеяннямі дэманструе, што гатовы ваяваць з Украінай вечна, калі яна не пагодзіцца на капітуляцыю. І хоць развіццё падзей паказвае, што Масква не перамагае, расійскі дыктатар пастаянна высоўвае адны і тыя ж нерэалістычныя патрабаванні. Як зрабіць так, каб «простыя расіяне» самі захацелі, каб Пуцін скончыў вайну?

Каб тыя, хто гадамі паўтаралі, што палітыкай не цікавяцца, прызналі неабходнасць завяршэння вайны, трэба разбурыць іх адчуванне бяспекі і ізаляванасці ад фронту. Каб санкцыі непасрэдна ўдарылі па іх паўсядзённым узроўні жыцця і адначасова прабіць інфармацыйную блакаду крамлёўскай прапаганды. Паказаўшы рэальныя маштабы страт расійскай арміі і крытычную сітуацыю ў эканоміцы Расійскай Федэрацыі.

Хоць нешта ў гэтым напрамку ўжо ўдалося зрабіць, для дасягнення сістэмнага пералому гэтага ўсё яшчэ недастаткова, бо значная частка расійскага насельніцтва працягвае жыць ва ўмовах пасіўнай эканамічнай адаптацыі, выбудоўваючы новыя псіхалагічныя механізмы абароны ад рэчаіснасці.

Прарыў гэтай абароны патрабуе істотнага ўзмацнення санкцыйнага ціску на Расійскую Федэрацыю, здольнага разбурыць унутраныя інструменты кампенсацыі страт і рэзка, непасрэдна, паўплываць на базавы ўзровень дабрабыту масквічоў. Далейшая стратэгія павінна засяроджвацца не толькі на абмежаванні рэсурсаў агрэсара, але і адначасова на сістэмным прарыве гэтага псіхалагічнага вакууму для дэманстрацыі рэальнай цаны вайны.

Гэта азначае, што санкцыі павінны стаць не проста эканамічным бар'ерам, а адчувальным каталізатарам унутраных змяненняў грамадскіх настрояў у Расіі. Ператвараючы абстрактныя лічбы макраэканамічных страт у канкрэтныя бытавыя цяжкасці, якія прымусяць шараговага грамадзяніна Расіі ўсвядоміць прамую сувязь паміж злачыннымі дзеяннямі яго ўлады, якая развязала страшную крывавую вайну ва Украіне, і ўласным забядненнем.

Што пазбавіць крамлёўскі рэжым магчымасці і далей купляць лаяльнасць уласнага насельніцтва і канвертуе схаванае грамадскае незадаволенне ў рэальны ўнутраны ціск на палітычнае кіраўніцтва Расійскай Федэрацыі.

Бо відавочна, што толькі праз поўнае разбурэнне адноснай зоны камфорту ўнутры Масковіі можна дасягнуць крытычнага зніжэння яе здольнасці фінансаваць і працягваць доўгатэрміновую агрэсію ва Украіне.

Неабходна пераарыентаваць міжнародныя абмежаванні з пасіўнага стрымлівання ваеннага патэнцыялу на актыўнае знясіленне сацыяльна-эканамічнага фундамента расійскага таталітарызму.

І гэта надзвычай важна, бо толькі поўная эканамічная ізаляцыя і пазбаўленне агрэсара рэсурсаў для вядзення вайны здольныя прымусіць яго да рэальнага міру, спыніць фінансаванне ваеннай машыны і падарваць унутраную стабільнасць пуцінскага рэжыму, які пагражае глабальнай бяспецы.

Мы бачылі, як негатыўна на настроі «простых расіян» адносна працягнення вайны ва Украіне паўплываў нечаканы для іх дэфіцыт бензіну, які ім «прынеслі добрыя ўкраінскія дроны». Якія метадычна і высокадакладна паражаюць ключавыя нафтаперапрацоўчыя заводы і нафтабазы на тэрыторыі РФ.

А гэта паказвае, што такія меры здольныя дзейнічаць паспяхова. І калі Пуціна гэта не пераканае, наступным крокам павінен стаць дэфіцыт прадуктаў. Хоць бы такі, які цяпер адчуваецца ў акупаваным Крыме. Маштабная інфляцыя і пустыя паліцы ў крамах здольныя падштурхнуць «шараговых расіян» да пратэстаў супраць дзеянняў рэжыму Пуціна.

Гістарычны досвед пераканальна сведчыць, што адсутнасць базавых тавараў, у прыватнасці паліва і харчавання, з'яўляецца адным з наймагутнейшых фактараў дэстабілізацыі таталітарных рэжымаў. Бо гэта руйнуе няпісаны грамадскі дагавор паміж дыктатарам і насельніцтвам, дзе лаяльнасць абменьваецца на стабільнасць і сытасць.

Ўдары па нафтаперапрацоўчай інфраструктуры РФ наглядна прадэманстравалі ўразлівасць яе тылу, што выклікала першыя сур'ёзныя трэшчыны ў ілюзіях бяспекі шараговых расіян. Прымусіўшы іх усвядоміць: вайна, якую ім крамлёўскія прапагандысты падавалі як аддаленае медыйнае шоу, здольная ў любы момант пакінуць іх без паліва, святла і звыклага камфорту.

Перанос гэтага досведу на харчовую сферу па прыкладзе часова акупаванага Крыму, дзе лагістычны калапс ужо перыядычна стварае пустыя паліцы ў крамах, можа ператварыць пасіўную падтрымку вайны ў вострае ўнутранае незадаволенне.

Для сярэднестатыстычнага грамадзяніна Расіі вайна будзе заставацца прымальнай толькі да тых часоў, пакуль яна выглядае як карцінка па тэлевізары і не замінае паўсядзённаму быту. Як толькі вайна закране халадзільнік кожнай сям'і ў выглядзе дэфіцыту хлеба, малака або лекаў, прапаганда хутка страціць сваю падманлівую эфектыўнасць, саступаючы месца першаснаму страху за выжыванне.

Ўдары па ключавых чыгуначных вузлах, портавай інфраструктуры, буйных размеркавальных цэнтрах і аптовых складах на тэрыторыі таталітарнай Масковіі могуць стварыць ізаляваныя зоны харчовага крызісу ўнутры гэтай краіны. А гэта прымусіць Крэмль выбіраць паміж забеспячэннем фронту і ўтрыманнем парадку ў рэгіёнах, што непазбежна прывядзе да лагістычнага хаосу і ўзмацнення панічных настрояў сярод расіян.

Таму эканамічны і лагістычны ціск на паўсядзённае жыццё насельніцтва Расійскай Федэрацыі з'яўляецца крытычна важным асіметрычным інструментам у расійска-украінскай знясільвальнай вайне.

Дэфіцыт харчавання і тавараў першай неабходнасці здольны трансфармаваць бытавое незадаволенне расіян у прамую пагрозу для рэжыму Пуціна. Бо пустыя паліцы крамаў і імклівы рост цэн разбураць бачнасць стабільнасці, прымушаючы расійскае насельніцтва пераключацца з падтрымкі агрэсіўнай знешняй палітыкі дыктатара Пуціна на ўласнае выжыванне.

Нават тады, калі рэпрэсіўная машына Пуціна эфектыўна душыць палітычныя пратэсты, яна застанецца бяссільнай перад хаатычнымі «галоднымі» бунтамі або масавай панікай, выкліканай татальным дэфіцытам, бо такія працэсы не маюць аднаго лідара і кіруюцца базавымі інстынктамі.

Логіка падзей даказвае, што парушэнне ўнутранай стабільнасці Расіі праз дэфіцыт рэсурсаў з'яўляецца рэальным шляхам да знясілення яе ваеннага патэнцыялу, бо прымусіць Крэмль траціць гэтыя рэзервы на тушэнне сацыяльных пажараў замест вядзення вайны. Бо ў такім выпадку Пуціну давядзецца выбіраць паміж захаваннем сваёй улады і акупацыяй Украіны.

Гэты выбар непазбежна прывядзе да крытычнага перанапружання ўсёй дзяржаўнай сістэмы Расійскай Федэрацыі, бо маштабнае скарачэнне фінансавання сацыяльных праграм, затрымкі выплат бюджэтнікам і імклівае забядненне насельніцтва ў рэгіёнах справакаваюць хвалю лакальных пратэстаў і міжэтнічнай напружанасці, якую Крэмль ужо не зможа ігнараваць.

Каб утрымаць кантроль над сітуацыяй унутры краіны і падавіць патэнцыйныя бунты, Пуціну давядзецца перанакіроўваць каласальныя фінансавыя плыні, рэшткі дэфіцытнай тэхнікі і, самае галоўнае, найбольш баяздольныя сілавыя падраздзяленні, уключаючы Расгвардыю і спецслужбы, з лініі фронту ў глыб Расіі для паліцэйскіх і карных функцый.

Аслабленне ваеннай машыны на перадавой праз недахоп рэсурсаў і сродкаў унутранай бяспекі абнажыць лагістычныя ланцужкі і знізіць баяздольнасць акупацыйных войск, што адкрые для Узброеных Сіл Украіны стратэгічныя магчымасці для эфектыўнага вызвалення тэрыторый. Што ў выніку прымусіць расійскую вярхушку капітуляваць або радыкальна перагледзець свае захопніцкія планы дзеля ўласнага выжывання.

Віктар Каспрук, блог

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com