Навукоўцы ўпершыню ў гісторыі «злавілі» момант нараджэння новага кавалка Зямлі
- 9.07.2026, 15:51
Назіранні дапамаглі разгадаць даўнюю загадку.
Навукоўцы ўпершыню змаглі задокументаваць працэс нараджэння новай акіянічнай кары Зямлі — з’яву, якая дагэтуль лічылася немагчымай для назірання, піша Nature.
Адкрыццё зрабіла каманда пад кіраўніцтвам марскога геафізіка Жан-Іва Роайе з Французскага нацыянальнага цэнтра навуковых даследаванняў.
Большая частка зямной кары ўтвараецца ў акіянічных глыбінях, куды не дацягваецца чалавечы погляд, — уздоўж сістэмы сярэдзінаакіянічных хрыбтоў даўжынёй 65 тысяч кіламетраў. Менавіта там, у месцах разыходжання тэктанічных пліт, магма прарываецца скрозь дно, застывае і фармуе новы ўчастак планетарнай паверхні.
Яшчэ ў лютым 2024 года каманда размясціла падводную абсерваторыю OHA-GEODAMS ля вострава Амстэрдам, у зоне Паўднёва-Індыйскага хрыбта паміж Аўстраліяй і Антарктыдай. Пяць аўтаномных гідрафонаў павінны былі зафіксаваць рэдкі момант разрыву дна.
«Мы і не марылі зафіксаваць настолькі маштабную падзею і спадзяваліся хаця б вымераць павольнае расцяжэнне хрыбта — магчыма, на некалькі сантыметраў. Замест гэтага нам выпала падзея, якая здараецца раз у сорак гадоў, і мы вымералі зрух у некалькі метраў у абодва бакі!», — распавёў Роайе.
Ужо ў красавіку 2024 года, усяго праз некалькі месяцаў пасля ўстаноўкі абсталявання, дно акіяна раскалолася. Паводле слоў вучонага, «за гэтыя 16 дзён адбылося тое, што вось хрыбта не вытрымала, і назапашаная пад ёй магма прарвалася ў акіянічную кару».
Гіганцкія магматычныя «дайкі» прайшлі скрозь кару менш чым за дзве гадзіны, выпусціўшы прыблізна 150 мільёнаў кубічных метраў расплаву. Гэта справакавала землятрусы, абудзіла даўно «заснулыя» разломы і асушыла магматычны рэзервуар пад хрыбтом. Урэшце «дайкі» дасягнулі паверхні дна, і лава вылілася вонкі, а дно правалілася яшчэ глыбей — у суме на 4,2 метра.
«У цэлым дно даліны ўздоўж восі хрыбта апусцілася на 4,2 метра, слізгануўшы па абмежавальных разломах, — сказаў Роайе. — У пікавыя моманты хрыбет разыходзіўся са хуткасцю 5 сантыметраў за хвіліну — гэта амаль у паўмільёна разоў хутчэй за сярэдні шматгадовы тэмп, які звычайна складае 6,3 сантыметра на год.
Вымераныя гарызантальныя зрухі (2–4 метры) эквівалентныя 30–60 гадам бесперапыннага пашырэння са хуткасцю 6,3 сантыметра на год — гэта дае ўяўленне пра перыядычнасць такіх «квантавых» падзей».