«Усё можна перажыць, пакуль ёсць, каго кахаць, пра каго клапаціцца і каму верыць»

Першы пост выдатнага хірурга Андрэя Любецкага пасля вызвалення.

З’явіўся першы пост выдатнага чэлюсна-тварнага хірурга Андрэя Любецкага пасля вызвалення. Былы палітвязень правёў за кратамі больш за пяць гадоў.

«Насамрэч я ўвогуле думаў, ці варта гэта рабіць — пісаць? Як вы ўжо паспелі заўважыць — варта. І ніжэй я паспрабую растлумачыць чаму, — піша Андрэй Любецкі. — Мне неаднаразова (калі я быў там) задавалі пытанне, ці не хачу я напісаць кнігу. Адказваў ухіліста і з гумарам, які за гэты час (вельмі на гэта спадзяюся) не страціў.

Адразу хачу сказаць, што ў мяне захаваўся доступ толькі да дзвюх маіх старонак. Некалькі дзён таму я напісаў у тэхпадтрымку ФБ з просьбай, каб усе мае старонкі (акрамя адной) выдалілі. Магчыма, я сам трошкі пазней выдалю астатнія і «пачну жыццё з чыстага ліста».

Так, шмат што змянілася за гэты час, і гэта проста лунае ў паветры.

Пра гэта не сёння.

Вяртаючыся і рэсацыялізуючыся, я цалкам выразна бачу і разумею (і разумеў, што так можа быць), што некаторыя людзі (мае знаёмыя) будуць баяцца, пазбягаць, напружвацца… Я гэта разумею настолькі, наколькі магу, і ні разу не асуджаю, бо я ж не суддзя, не следчы і не пракурор, урэшце рэшт.

І так, гэтая інфармацыя (пра кнігу і пра доступ да ФБ) не толькі і не столькі для сяброў, колькі для…

Кнігу (па крайняй меры ў бліжэйшы час) я пісаць не буду. А можа, не буду наогул — жыццё пакажа.

Паколькі я не маю доступу да астатніх старонак і напісаў у тэхпадтрымку ФБ, то такім чынам асабіста здымаю з сябе адказнасць за тое, што адбываецца на старонках, да якіх я страціў доступ. Тым больш, што існуе такое паняцце, як тэрмін даўнасці (гэта раз), і я ўжо панёс за гэтыя «злачынствы» пакаранне.

І ўсё ж большасць маіх знаёмых (і не толькі) на мае званкі рэагавалі, мякка кажучы, вельмі пазітыўна. А канчаткова я прыняў рашэнне напісаць хаця б некалькі слоў пасля таго, як пагаварыў з некаторымі людзьмі, у якіх была вельмі падобная рэакцыя.

Яна (адна з…) проста пэўны час не магла гаварыць, бо яе душылі слёзы. Гэта жанчына сталага ўзросту, а не тое, што нехта (не буду паказваць пальцам) мог падумаць. І я зразумеў, што не маю права не напісаць.

Я ж далёка не ўсім змагу патэлефанаваць, не з усімі змагу сустрэцца (чыста фізічна), а людзі чакалі: нехта чакаў ціха/маўкліва, нехта дасылаў словы падтрымкі ў лістах, якія перасталі да мяне прыходзіць пасля 24 лютага 2022 года.

Дык вось, я з’явіўся тут менавіта таму. Ад усёй душы і ад усяго сэрца хачу сказаць дзякуй усім вам, мае дарагія, ДЗЯКУЙ за тое, што ўвесь гэты час вы былі побач, не дазволілі мне апусціць рукі, распусціць соплі, прымусілі трымаць самога сябе ў тонусе.

Цяпер, часта бегаючы па розных інстанцыях, мне (незнаёмыя людзі) задаюць пытанне: а як вы вытрымалі…? Адказваю каротка і проста: маўляў, чалавек такое стварэнне…

Далей самі.

А тут і цяпер хачу адказаць крыху больш, і вы многае зразумееце.

Аднойчы бацька падарыў мне на дзень нараджэння гадзіннік з гравіроўкай (тэкстам). Гэтая цытата была запісаная і ў маім штодзённіку, і ў маёй падкарцы, і выгравіраваная на маёй душы.

Усё можна перажыць у гэтым жыцці, пакуль ёсць для чаго жыць, каго кахаць, пра каго клапаціцца і каму верыць.

Бацькі ўжо няма ў жывых, а гадзіннік з гэтай гравіроўкай ёсць.

Калі да мяне прыйшлі і паведамілі (за 9 дзён да вызвалення), што мяне не вызваляюць (29.09.2025 прыйшлі, вызваляўся 08.10.2025), я быў ужо да гэтага гатовы, наколькі гэта было магчыма. Дык вось, гэты чалавек (пагутарыўшы са мной) сказаў, што ўпершыню за ўсю сваю практыку бачыць чалавека, на якім ніяк не адбылося знаходжанне ў тых месцах. Жэсты, інтанацыя, позірк — хоць нешта, але выдае чалавека.

Зараз я выкарыстаю тэрмін з тых месцаў, такім чынам хачу парыраваць гэтаму чалавеку і сказаць, што ўсё ж такі нешта адтуль я прывёз у сабе і буду часам выкарыстоўваць…

Я каротка раскажу вам, як я рухаўся. Так, гэта тое самае слоўца. А рухацца ж можна па-рознаму. Можна курыць-варыць, гуляць у нарды, лаяцца праз кожнае слова — базару нуль.

Але я заўсёды жыў і рухаўся, уяўляючы сабе, што за мной пастаянна назіраюць. І назіраюць не тыя, каму гэта прадпісана па службе, а мае дзеці, родныя, сябры і г.д.

Два з паловай гады я вучыў нямецкую мову, два з паловай — англійскую. Не лічыў, але напісаў каля 100 вершаў.

Часам да адурэння займаўся спортам, хоць доступу да спартыўнага інвентару не было. Працаваў з трэнажорамі (псіхалагічнымі), з людзьмі розных «каст, саслоўяў, сацыяльных становішчаў». Шмат (асабліва ў т.зв. крытай) чытаў.

Усіх, за вельмі і вельмі рэдкім выключэннем, называў на «Вы». І супрацоўнікаў, і зняволеных, у тым ліку тых, хто ўдвая маладзейшы за мяне, і г.д.

А на пытанне, ці шкадую я, якое мне ўжо пачалі задаваць, усім вам адкажу так: адказвайце, калі ласка, за мяне самі, бо мой адказ — гэта мае асабістыя пачуцці, эмоцыі, перажыванні.

This is my destiny. Это моя судьба. Гэта мой лёс. Das ist mein Schicksal

Каб гэта зразумець, або адказаць так, каб зразумелі, трэба ва ўсё гэта акунуцца, чаго я нікому не жадаю, нават ворагам. Дарэчы, пра іх, пра недабразычліўцаў, ворагаў. Трохі вышэй я забыўся падзякаваць і вам. Дзякуй і вам за тое, што ўвесь гэты час былі побач і арганізавалі мне гэтае падарожжа.

Як я цяпер жартую, у мяне на дадзены момант тры адукацыі: сярэдняя, вышэйшая і ніжэйшая. І ўсе яны цудоўныя.

Хачу адказаць загадзя на шматлікія пытанні наконт майго ад’езду. У мяне паўгода прэвентыўны нагляд. Перш за ўсё таму, хоць і не толькі таму, я нікуды не паеду. Ёсць мноства іншых прычын. Буду прыводзіць у парадак думкі, побыт, зубы і іншыя моманты.

Падцяжку зраблю, у рэшце рэшт… Не сабе.

Безумоўна, у мяне ёсць вялікая колькасць усялякіх гісторый, як пазітыўных, так і не вельмі. Раскажу адну, пакуль што. Як я пазнаёміўся з адным супрацоўнікам, які прыблізна ўдвая маладзейшы.

Ён спытаў — Ці ведаю я, хто ён?

Я сказаў — Так, вы такі-то…

Ён адказаў — А я ведаю, хто вы…

— Добра, — падумаў я.

— Вы — найлепшы хірург Беларусі.

Адкуль ён ведае? Пагугліў? Не стаў яму парыраваць, маўляў, гэта не так, маўчаў… Ды ў прынцыпе я там амаль заўсёды маўчаў і не адказваў на рознага роду выпады, якіх было не так ужо і шмат.

А калі аднойчы мяне прымалі ў адной з падобных устаноў, супрацоўнік пацікавіўся — Ці ёсць у мяне мянушка!?

Я сказаў, што ёсць…

Студэнты-замежнікі, калі я выкладаў ва ўніверсітэце, называлі мяне — «Ійсус».

Ён хмыкнуў, і тады я сказаў, што ёсць яшчэ адна, крыху сціплейшая — «Док».

Напрыканцы напішу свой апошні (з тых месцаў) верш.

Калі спазнаеш ісціну, дружа,

Успомні толькі пра галоўнае, пра адно…

Што ісціна ляжыць на папялішчы,

Якое мы называем дном.

Што гэта дно засеяна целамі,

І трупамі герояў усіх масцей.

Тая ісціна растаптаная нагамі,

І схаваная пад гурбой іхніх костак.

На гэтым я, пэўна, скончу. З павагай і ўдзячнасцю».

Андрэй Любецкі быў затрыманы 4 мая 2021 года. Суд над ім адбыўся праз год па наступных артыкулах Крымінальнага кодэкса: ч. 1 арт. 342 (удзел у дзеяннях, што груба парушаюць грамадскі парадак); ч. 1 арт. 130 (распальванне сацыяльнай варожасці); арт. 369 (абраза прадстаўніка ўлады); ч. 1 і ч. 2 арт. 368 (абраза Лукашэнкі).

У маі 2022 года суд вынес прысуд: пяць гадоў калоніі.

Суд таксама абавязаў мужчыну выплаціць 2000 рублёў у якасці «кампенсацыі маральнай шкоды» намесніку міністра ўнутраных спраў Мікалаю Карпенкову. Для адбыцця пакарання доктара накіравалі ў бабруйскую выпраўленчую калонію № 2.

У чэрвені 2024 года Любецкага перавялі на турэмны рэжым і адправілі ў Жодзіна. Незадоўга да запланаванага вызвалення яму дадалі яшчэ год зняволення.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com