Педагог — міністру Іванцу: Няхай на пару месяцаў стане за настаўніцкі стол
1- 21.08.2026, 22:10
- 1,200
Чыноўнік жыве ў нейкай паралельнай рэчаіснасці.
Міністр адукацыі Андрэй Іванець даў вялікае інтэрв'ю, дзе шмат нагаварыў пра рэпетытараў, бацькоў і булінг у школе. Некаторыя з яго сцвярджэнняў моцна скалыхнулі сацсеткі. Пра тое, чаму словы кіраўніка ведамства выклікалі такі рэзананс, у калонцы для «Зеркала» разважае настаўніца матэматыкі і рэпетытарка Таццяна Крапіневіч:
— Калі чытала інтэрв'ю, у мяне таксама было адчуванне, што Андрэй Іванець жыве ў нейкай паралельнай рэчаіснасці. А на моманце, што кожны з бацькоў павінен умець патлумачыць дзіцяці хатняе заданне, я нават засмяялася. Прадставіла сантэхніка (цудоўная прафесія, нічога не хачу сказаць), які прыйшоў дадому пасля працы і садзіцца расказваць сыну або дачцэ пра падабенства трохвугольнікаў. Шчыра, нават мне, настаўніцы матэматыкі, гэта патлумачыць даволі складана, а тут бацька павінен усё разжаваць і дапамагчы вырашыць задачу. Ну не смешна?
Але гэта калі павярхоўна глядзець на сітуацыю. А варта капнуць глыбей — і будзе не да смеху. Пагадзіцеся, ніхто не ўказвае сантэхніку, як рамантаваць сіфон або нешта іншае, а да настаўніка любы прыйдзе і скажа: «Вы няправільна ацанілі маё дзіця» або «Вы не так патлумачылі». Педагогу ўсе расказваюць, як трэба працаваць. Магчыма, гэта адбываецца ад таго, што нават у кіраўніцтве (чытай, у міністэрстве) лічаць, што настаўніка можа замяніць хто заўгодна з бацькоў — і гэта нават іх (маці і бацькоў) абавязак. Перакладанне на сям'ю адказнасці за тое, з чым не спраўляецца сістэма адукацыі, мае свае наступствы. У чым тады каштоўнасць настаўніка, калі яго працу так проста можа зрабіць сантэхнік? Навошта тады дзіцяці хадзіць у школу, калі хтосьці з бацькоў можа і павінен тлумачыць яму праграму?
Таццяна Крапіневіч дала параду міністру Іванцу:
— Я б параіла хоць на пару месяцаў паспрабаваць стаць за настаўніцкі стол і патлумачыць дзецям свой прадмет — хімію. Прычым не ў элітнай школе, а дзе-небудзь у глыбінцы. І паглядзець, як гэта ўсё працуе — праграмы, падручнікі, узаемадзеянне з вучнямі. Тады, магчыма, у яго з'явіцца іншы погляд на адоранасць, рэпетытарства і адукацыю ўвогуле.
І, вядома ж, варта паходзіць на бацькоўскія сходы, пазаймацца з дзецьмі ўрокамі і дадацца ў школьны чат. Толькі пажадана пад якім-небудзь нікам, інакш у класа адразу ж з'явіцца паралельная група — без яго. Усё гэта дапамагло б кіраўніку ведамства наблізіцца да школы, а не адрывацца ад яе, каб потым яго інтэрв'ю не ўзрушалі людзей.