«Студэнт без досведу хоча мінімум 3000 рублёў»
8- 16.09.2026, 11:18
- 1,870
Беларускі бізнес сутыкнуўся з новай праблемай на рынку працы.
Дэфіцыт работнікаў на рынку працы крыху згладзіўся, але некаторых спецыялістаў усё яшчэ востра не стае. Пры гэтым часам запыты ў кандыдатаў даволі высокія. Такой думкай генеральны дырэктар «Марозпрадукта» Іван Добудзько падзяліўся з выданнем Myfin.by.
Кіраўнік вядомага вытворцы марозіва звярнуў увагу на змяненне трэндаў на рынку працы. Паводле яго слоў, яшчэ нядаўна ўмовы ў многім дыктавалі прэтэндэнты, а канкурэнцыя за кадры стымулявала рост заробкаў.
— Яшчэ нядаўна гэта быў рынак работніка, а не працадаўцы. ІТ-сектар цягнуў уверх зарплатныя чаканні ў іншых сферах эканомікі, але цяпер сітуацыя крыху выраўноўваецца, хоць асцярожнасць пры найме засталася, — адзначыў Іван Добудзько.
Ён прывёў прыклад, як гэта выглядае на практыцы:
— Грузчык у Пухавіцкім раёне атрымлівае заробак каля 2000 рублёў. Але чалавек думае не пра вакансіі ўнутры раёна, а пра тое, што да Мінска гадзіна на электрычцы, а там за тую ж працу плацяць 2400. Дзеля 400 рублёў многія гатовыя ўставаць на гадзіну раней, — разважае Іван Добудзько. — Значыць, і мы павінны арыентавацца на мінскі ўзровень — інакш проста не знойдзем людзей. Гэта і ёсць тая самая медыяна, рэальная планка заробку, а не сярэдняя тэмпература па бальніцы.
Сітуацыя з дэфіцытам кадраў па многіх рабочых спецыяльнасцях часткова стабілізавалася, аднак усё яшчэ адчуваецца «сапраўдны голад» на лінейных менеджараў.
— Парадакс у тым, што рэзюмэ ў гэтым сегменце шмат. Адкрываеш вакансію на юрыста, маркетолага або эканаміста — некалькі старонак, ёсць з каго выбіраць. Але калі даходзіць да справы, студэнт без досведу хоча мінімум 3000 рублёў і не можа растлумачыць, што ўмее за гэтыя грошы. Ці прыходзіць спецыяліст: «Я працаваў дызайнерам». Добра, пакажы працу. Нам трэба зрабіць макет, вычытку, адправіць у друкарню — і тут высвятляецца, што гэта складана. Універсальнага спецыяліста за адэкватныя грошы знайсці цяжка. У маркетынгу часта пішуць, што могуць весці сацсеткі, а для нас гэта 5% ад таго аб'ёму працы, які насамрэч уваходзіць у абавязкі маркетолага.
Гендырэктар гэтага прадпрыемства лічыць, што «праблема не ў колькасці людзей, а ў іх якасці і гатоўнасці працаваць».
— Асабліва не стае менеджараў-кіраўнікоў на пасадах начальнікаў сектараў і аддзелаў. Тут мы адчуваем голад мацней за ўсё. І гэта ставіць пытанне пра пераарыентацыю прафесіяналаў з іншых абласцей: трэба дапамагаць людзям перакваліфікавацца з адной сферы ў іншую, выбудоўваць сістэму з ВНУ, ствараць курсы. Ёсць і больш глыбокая праблема — стэрэатыпнае мысленне пра вышэйшую адукацыю. Чалавек заканчвае ўніверсітэт у 22, а ў 40 раптам разумее, што ўсё жыццё хацеў быць юрыстам. Пайсці вучыцца ў 40, сядзець за партай з маладымі — маральна цяжка. Але гэта павінна стаць нормай, гэта павінна заахвочвацца, а не ўспрымацца як нешта дзіўнае.
Іван Добудзько звярнуў увагу яшчэ на адну тэндэнцыю — жаданне людзей не абавязкова працаваць у офісе з дзевяці да шостай.
— Мы гэта бачым і ідзем насустрач. У мяне з прамымі падначаленымі так: працуйце дзе заўгодна, але ёсць графікі і час сустрэч, калі вы павінны быць. Для мяне важны вынік, а не месца. Мае кіраўнікі для сваіх падначаленых самі вызначаюць, каму быць у офісе, а каму не, — у іх на гэта ёсць паўнамоцтвы.