Андрэй Піянткоўскі: Успамінаючы Вільяма нашага Шэкспіра

Стылістычныя рознагалоссі маюць значэнне.

Кумулятыўны вынік трыццацігадовых «рынкавых» пераўтварэнняў у СССР/Расеі - 1 трлн. даляраў скрадзеных кіруючай трыядай (чэкісты, бандыты, сіслібы) і накрытых у юрысдыкцыі ЗША і 1 трлн. даляраў скрадзеных тымі ж і накрытых у юрысдыкцыі Вялікабрытаніі, піша вядомы палітычны аналітык Андрэй Піянткоўскі для kasparov.ru.

«Пенсійная рэформа» стала апошняй саломінкай, што пераламала хрыбет прапагандысцкаму вярблюду. Цяпер усім грамадзянам Расеі гранічна ясна, што створаная ў краіне эканамічная сістэма заточаная выключна на рэкордны ў сусветнай гісторыі крадзеж кіруючых вярхоў.

Любы рэжым нават самы бязлітасны не можа існаваць, абапіраючыся толькі на гвалт. Ён павінен прад'яўляць насельніцтву нейкае абгрунтаванне сваёй улады, пераканаўчае хаця б для часткі падданых. Цяпер, калі сацыяльны парадак дня канчаткова і беспаваротна закрыты, для ўтрымання ўлады ў Пуціна застаецца толькі мадэль «абложанай ворагамі крэпасці» і рэгулярнае дэманстрацыя «арыйскаму племю, што ўстае з каленяў» нейкіх «перамог», якія пацвярджаюць яго племянную веліч.

Племя, дарэчы, трапілася не вельмі ўспрыімлівае. Падкрэслю не першым разам, што расейская «эліта» і расейскія «адукаваныя людзі», што шалеюць у паганых знешнепалітычных тэлешоў, значна больш фашызоідныя, чым у масе сваёй менш схільныя імперскім комплексах шараговыя расейцы. Антызаходнія і антыамерыканскія, а цяпер яшчэ і антыўкраінскія страсці бушуюць ў Расеі найбольш грозна як раз у тых верхніх разрэджаных пластах «эліты», у якіх прынята пасылаць жонак нараджаць у амерыканскія клінікі, а дзяцей - навучацца ў амерыканскія ўніверсітэты. Гітлеру нашмат лягчэй было працаваць з радавымі немцамі, а Мілошавічу з радавымі сербамі. У нас жа плынь гатовых рабаваць, забіваць і паміраць асацыяльных матарыл з правінцыйных аўтапамыек даволі хутка вычарпалася на Данбасе.

Цяжкі наркотык «крымнаш» часткова спрацаваў, але ён прайшоў, і патрэбныя новыя дозы. Аперацыя «Трампнаш» дазваляла спадзявацца на ўстойлівую серыю «геапалітычных перамог» над NATO, аблегчаных трампаўскай адмовай ад ключавога 5-га артыкулу яго статута. Але вынік быў для Крамля ашаламляльна адваротным. Амаль удалая спроба прымусіць непісьменнага насельніка Белага дома жыць па знешнепалітычных пропісах крамлёўскіх агентаў уплыву Дзмітрыя Сіміса і Томаса Грэхэма прывяла да беспрэцэдэнтнай канцэнтрацыі амерыканскага палітычнага класа на антыкрамлёўскай платформе. Прэзідэнт разглядаецца сёння пераважнай большасцю амерыканскага палітычнага істэблішменту, уключаючы значную частку яго ўласнай адміністрацыі, як пагроза нацыянальнай бяспецы краіны. Найбольшы клопат выклікаюць яго загадкавая пуцінафілія, яго нястомныя намаганні па падрыву гарантый калектыўнай абароны краін NATO. Новы склад Кангрэса пачне ў студзені 2019 года працэдуру імпічменту прэзідэнта.

А на наступны ж дзень пасля выдалення з Белага дома трампаўскай пухліны Крэмль сутыкнецца з нябачаным перш адзінствам Захаду. Еўропа ніколі не даруе Пуціну і Трампу два гады, пражытых ёю голенькай на ветры Гісторыі фактычна без гарантый 5-га артыкула.

На вяршыні расейскай улады яшчэ гучаць саслабелыя галасы прыхільнікаў гібрыднай капітуляцыі ў развязанай 20 лютага 2014 года пуцінскай Дзюдохерыей 4-ай сусветнай вайны. Умовы яе, якія яшчэ нядаўна маглі сур'ёзна абмяркоўвацца Захадам, былі вельмі мяккімі і ашчаднымі для расейскіх уладаў:

а) адмова ад саўдзелу ПКС РФ у канчатковым развязанні суніцкага пытання - генацыдзе жыхароў і ўцекачоў у правінцыі Ідліб;

б) сыход з Данбаса (пры маўклівым захаванні Крыма) і вызваленне ўкраінскіх закладнікаў;

в) закрыты суд у Маскве над бандытамі, якія выкралі, як высветлілася, ёмістасць з атрутным рэчывам «Навічок» і ўчынілі з хуліганскіх памкненняў напад у Солсберы.

Упэўнены, што больш за 200-х з 213-ці фігурантаў «Kremlin report» з пачуццём вялізнага палягчэння прынялі б гэтыя ўмовы. Але 5-6 з іх, плюс самы багаты ў свеце чалавек, які не ўвайшоў у спіс, катэгарычна не згодныя. Зрэшты, гэтыя стылістычныя рознагалоссі ўжо не маюць ніякага значэння. У Захаду пасля ганьбы 16 ліпеня 2018 году няма суб'екта перамоў. А да таго часу, калі ён з'явіцца, Крэмль ужо створыць новую рэальнасць.

Сваімі паводзінамі, хлуснёй і дэмагогіяй Пуцін загнаў сябе ў такую пастку, што адмова нават ад найбольш адыёзных і контрпрадуктыўных праяў яго агрэсіўнай палітыкі будзе ўспрымацца і найбліжэйшым асяроддзем і краінай у цэлым як яго асабістая параза.

Калі б самы чалавечны з усіх людзей, якія прайшлі па зямлі, у юнацтве прачытаў не толькі «Шчыт і меч», то яму напэўна успомніліся б сёння дзіўна сугучныя яго стану радкі:

По мне все средства хороши отныне,

Я так уже увяз в кровавой тине,

Что легче будет мне вперед шагать,

Чем по трясине возвращаться вспять.