18 лiстапада 2026, Серада, 14:39
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

«Цяпер я здаю 41 кватэру ў Мінску»

«Цяпер я здаю 41 кватэру ў Мінску»

Беларус расказаў пра бізнес на кароткатэрміновай арэндзе жылля.

Прадпрымальнік Уладзіслаў Карповіч з 2017 года развівае праект «Bulbash Apartments» — сэрвіс кароткатэрміновай арэнды жылля. Сутнасць бізнес-мадэлі ў тым, што ён арэндуе кватэры на доўгі тэрмін і перадае іх у кароткатэрміновую арэнду, часцей за ўсё на тэрмін да трох дзён. На першы погляд, бізнес здаецца вельмі простым, але насамрэч у ім прысутнічае вялікая колькасць цяжкасцяў, і многім складана выйсці ў плюс. MYFIN сустрэўся з прадпрымальнікам, каб даведацца ўсе падрабязнасці.

Як уладкаваны бізнес на субарэндзе кватэр

— У гэтым бізнесе я з 2017 года, але большая частка шляху — гэта хутчэй сітуацыйная праца ў плюс, чым паўнавартасная справа. Я зайшоў у гэты бізнес з сябрам і пачаў здаваць сваю «трохпакаёўку», якую падарылі бацькі, а ў яго наогул была чатырохпакаёвая кватэра. У выніку сябар хутка выйшаў з праекта, а я застаўся і працягваў развівацца. Да 2023 года мы з камандай здавалі каля сямнаццаці кватэр у пасутачную арэнду, але ўзнікла адчуванне, што праект упёрся ў столь.

Адметнасць нашай нішы ў тым, што даводзіцца канкураваць з мноствам арэндадаўцаў, якія працуюць як НПД (самазанятыя) і плацяць 10% падаткаў без выдаткавай часткі, а хтосьці і ўвогуле прымае толькі наяўныя. Мне ж трэба было аказваць паслугі як юрасоба (трэба плаціць ПДВ): плаціць усе падаткі, плаціць заробкі, весці закупкі — расходнікі, пасцельная бялізна, замена паламанага, — і цягнуць іншыя аспекты бізнесу. Атрымліваўся парадокс: фізасоба з пяццю кватэрамі цалкам магла зарабляць больш, чым я з сямнаццаццю і штатам супрацоўнікаў. Я не разумеў, як далей развівацца ў такіх умовах, — здавалася, што ў гэтым няма сэнсу.

Вельмі моцна ўплывала адсутнасць сістэмы кіравання і фінансавага ўліку. Я не лічыў лічбы з дастатковай дысцыплінай і ўважлівасцю, а да супрацоўнікаў адносіўся занадта лаяльна — не надта ўдаваўся ў падрабязнасці іх дзейнасці. Нашае ўзаемадзеянне зводзілася да простага «хлопцы, давайце, я ў вас веру». У штаце было ўсяго некалькі чалавек, не лічачы пакаёвак, прычым адміністратары сумяшчалі яшчэ і функцыі кур'ераў для дастаўкі расходнікаў.

З пакаёўкамі сітуацыя наогул паказальная: іх колькасці я нават не памятаю, настолькі не пагружаўся ў аперацыянку. Усё трымалася на адным-двух людзях, і я ад іх залежаў. Гэта быў бізнес, які працаваў сам па сабе, але моцна стагнаваў. У нейкі момант я стараўся як мага больш аддаліцца ад яго, і мая роля звялася да павярхоўнага маніторынгу прыбытку і выручкі без рэальнага кіравання справамі кампаніі.

Пераломны момант для бізнесу

— Усё змянілася за апошнія два гады. Я пачаў мець зносіны з вопытнымі прадпрымальнікамі і нават аплаціў навучанне за некалькі тысяч долараў. Гэта дапамагло ў першую чаргу дазволіць сабе мысліць больш маштабна. А яшчэ мне звярнулі ўвагу на найважнейшыя прынцыпы бізнесу: моцныя праекты заўсёды развіваюцца з крутой камандай, дбайнай пастаноўкай мэтаў і кіраўнічым улікам. Без лічбаў ты не разумееш, што адбываецца і куды расці, а без каманды не можаш маштабавацца, таму што ўсё трымаецца на табе.

Пасля гэтага я наняў вопытнага фінансавага дырэктара з кампетэнцыямі ў аперацыйным кіраванні. Мы наладзілі кіраўнічы ўлік: паглядзелі, з чаго складаецца эканоміка кожнай кватэры, дзе вузкія месцы, колькі насамрэч каштуе прыбіранне, пральня, расходнікі, дзе мы губляем грошы. Выбудавалі планаванне і распісалі фінансавыя мадэлі на 20, 30 і 40 кватэр — і я ўбачыў лічбы. Да гэтага моманту я не разумеў, колькі мы зарабляем на кватэры і што будзе, калі маштабавацца. Гэта дало зарад матывацыі, што ў маёй нішы, аказваецца, можна расці далей.

Мы пачалі поўнавартасную перабудову кампаніі з арэнды офіса і найму менеджараў па продажах, якія займаліся апрацоўкай уваходных заявак і званкоў. У ўсіх супрацоўнікаў з'явіліся канкрэтныя зоны адказнасці, з'явіўся супервізар, які адказвае за кантроль якасці і працу пакаёвак і кур'ераў. З'явілася планаванне і штотыднёвыя планёркі, укаранілі асэнсаваную матывацыю для супрацоўнікаў.

Зараз у нас тры менеджары, якія апрацоўваюць заяўкі, асістэнт, супервізар, дырэктар па развіцці, кур'ер і пакаёўкі. У штаце каля 12 пакаёвак стабільна, астатнія прыходзяць і сыходзяць. Усяго працуе каля 25 чалавек. Мы сталі менш залежнымі ад аднаго-двух чалавек, і з'явілася магчымасць дакладна ўплываць на кожны аддзел. Колькасць продажаў і сярэдні чэк павялічыліся. Зараз я выразна разумею, што гульня ўжо іншая: у мяне шмат адказнасці, дастаткова супрацоўнікаў і вялікія плацяжы па падатках. Гэта ўжо не «тэмка», а нармальны сур'ёзны бізнес. Мае падыходы павінны быць адпаведнымі.

Чаму далёка не кожны зможа зарабляць на такім праекце

— Зараз у межах бізнесу я здаю 41 кватэру ў кароткатэрміновую арэнду. Хачу вырасці мінімум у два разы — да 60−80, а магчыма, і да 100 кватэр, таму што такія прыклады на рынку ёсць. З пошукам арэндадаўцаў праблем няма: у нас ёсць рэпутацыя, і ўласнікі часта самі тэлефануюць і прапануюць свае кватэры. Наша перавага ў тым, што мы арэндуем кватэру, і ўласнік пра яе забываецца: мы бяром на сябе пошук гасцей, прастоі, прыбіранне, кантроль. Калі ж самастойна здаваць кватэру фізасобам на доўгі тэрмін, то давядзецца ўдзяляць час пошуку і кантролю кватарантаў: хтосьці пажыў тры месяцы — з'ехаў, у кагосьці скончыліся грошы і гэтак далей. У нас грошы не заканчваюцца, мы можам прапанаваць стабільныя ўмовы. Да таго ж, чым больш наш нумарны фонд, тым лепш, асабліва ў сезон, таму мы пастаянна набіраем кватэры і не адмаўляемся ад іх.

Асноўны попыт на арэнду ідзе ад замежнікаў, прыблізна 85% гасцей — грамадзяне Расіі.

Прыходзяць у асноўным праз наш сайт — мы ўжо даволі даўно на рынку, таму ён працуе нядрэнна, — і праз пляцоўкі для браніравання: Kufar, расійскія пляцоўкі, на якіх могуць размяшчацца беларусы. Гэтай плыні цалкам хапае, каб пакрыць попыт у сезон, нават з лішкам, а ў міжсезонне — не. Сярэдні чэк у сезон дасягае 300 рублёў у суткі, у міжсезонне — у сярэднім каля 140. Мы працуем у сярэднім цэнавым сегменце. У сезон загружанасць 100%, а ў лютым, самым дрэнным месяцы, можа падаць да 60%, і для нас гэта ўжо страты.

Сезоннасць — галоўная асаблівасць нішы: з верасня пачынаецца барацьба за тое, каб не сысці ў мінус, а люты і сакавік — самыя цяжкія месяцы. Турыстычны паток практычна мёртвы, пры гэтым арэнду мы плацім аднолькава — што за 31 дзень, што за 28. На аб'ёме ў 40 кватэр гэта ўжо сур'ёзныя сумы.

Насамрэч гэты бізнес не такі просты, як здаецца збоку. Фармальна ўкладанняў мала, штат невялікі — і ствараецца ілюзія, што здаў кватэру і забыўся. Насамрэч выдаткаў хапае і працэсаў вельмі шмат: трэба арганізаваць своечасовы заезд гасцей, арганізаваць якаснае прыбіранне і сэрвіс, аператыўна вырашаць праблемы з паломкамі і недахопам расходнікаў. Трэба шмат часу надаваць аддзелу закупак і нашай аперацыйнай эфектыўнасці. Таму працуем ледзь не кругласутачна.

Асабіста для мяне галоўны боль зараз — падатковыя змены. У мінулым годзе мы не плацілі ПДВ (у 2025 годзе дзейнічала льгота, якая скасоўвала выплату ПДВ у межах гэтай дзейнасці — Заўв. рэд.), таму што ўсе разлікі ішлі з фізічнымі асобамі: нам плацяць фізасобы, мы плацім за арэнду фізасобам, і тут нават няма адкуль было ўзяцца ПДВ. З 1 студзеня 2026 года ў нас абавязковая выплата 20% ПДВ (льготу скасавалі — Заўв. рэд.). Пры рэнтабельнасці каля 20% гэта фактычна з'ядае ўвесь прыбытак, і цяпер даводзіцца думаць, як выкруціць бізнес-мадэль так, каб яна заставалася прыбытковай.

Першыя пару гадзін гэта навіна мяне проста ашаламіла, не было разумення, што рабіць далей. А потым прымаеш рэальнасць, адаптуешся і шукаеш рашэнні. У выніку ўсё зводзіцца да простай формулы — зарабляць больш, працаваць эфектыўней. Таму мы ўкараняем новыя працэсы і прадумваем сістэму дадатковых продажаў. Але публічна не гатовы пра гэта распавядаць, таму што рынак застаецца надзвычай канкурэнтным.

Як грошы ўплываюць на матывацыю прадпрымальніка

Калі пафіласофстваваць пра тое, навошта мне бізнес, то матывацыя ў першую чаргу нематэрыяльная. Мне хочацца пабудаваць нешта вялікае — праект рэспубліканскага маштабу, стаць нумарам адзін у сваёй нішы. Атрымаць нейкае сваё прызнанне, каб «Bulbash Apartments» задавалі стандарт у гэтай нішы. Вось гэта мне цікава. Грошы — наступства, яны даюць свабоду і магчымасць выбіраць. Пры гэтым багатым ці забяспечаным я сябе не лічу. Па ўзроўні даходу я вышэй за сярэднестатыстычнага чалавека ў краіне, але да ўсяго хутка прывыкаеш, і гэта становіцца нормай. Калісьці было дзесяць кватэр, і я думаў, што гэта наогул топ. Зараз у нас 41 кватэра — і я разумею, што мала. Мы проста робім і робім.

Багатым адчую сябе, напэўна, калі пачну зарабляць 150 тысяч долараў у месяц.

Я лічу, што ў стаўленні да грошай усё павінна быць у меру. Не трэба быць скнарам, які зарабляе пэўную суму, траціць з яе 5−10%, ва ўсім сябе абмяжоўвае і складае падушку. Трэба баланс. У мяне большая частка сродкаў ідзе на жыццё, і я іх асабліва не лічыў — а калі няма кантролю, грошы расплываюцца, колькі б ты ні зарабляў. Мяне больш матывуюць падарожжы і камфортнае жыццё: чым вышэй узровень камфорту, тым вышэй узровень даходаў. У мяне гэта працавала так, хоць не ўпэўнены, што гэта можна прымяніць для ўсіх.

Пры гэтым я пакуль не фармірую падушку бяспекі. Накопленняў на паўгода або год жыцця ў мяне няма. Гэта выклікае пэўны стрэс, асабліва ў міжсезонне і ў перыяды спаду. Але я разумею, што з года ў год так праходзіла, і я спраўляўся. У мяне ёсць уласная нерухомасць, якая працуе, і без ежы я дакладна не застануся. Але ведаю, што паступова трэба да гэтага прыходзіць, асабліва калі з'явіцца сям'я: падвяргаць рызыцы сябе — ок, а падвяргаць жорсткаму стрэсу сваю сям'ю я б не хацеў.

Атрыбуты статусу мне не патрэбныя. Спачатку, як толькі я пачаў зарабляць, гэта было важна. Зараз мне ўсё роўна. У мяне дзве пары штаноў і 10−15 футболак, і гэта ніякай ролі не адыгрывае. На перамовы я хаджу ў трэніках — мне проста так камфортна.

Грошы даюць не бізнесу, а чалавеку: пры знаёмстве важна, як ты сябе падасі і які ў вас адбудзецца кантакт, а адзенне адыходзіць на другі, трэці, чацвёрты план.

Вядома, грошы даюць свабоду выбару — і ў маім выпадку гэтая свабода найперш пра падарожжы. Яны даюць мне энергію і матывацыю рухацца далей: думаеш, калі мне туды паляцець, трэба пэўную колькасць грошай, значыць, трэба іх зарабіць. За апошнія два гады я быў у Кітаі, у Абу-Дабі на Формуле-1, у Непале — да базавага лагера Эверэста і ўзыходжанне на вяршыню Лобучэ, у Калінінградзе, на Кубе, на Балі.

Праз тры тыдні зноў лячу на Балі на чатыры месяцы. Падарожжы пашыраюць кругагляд, даюць насмотренасць. Таксама для мяне важная якасць жыцця: хачу наведаць шмат краін, жыць у добрым доме, мець партфель нерухомасці, ездзіць на добрай машыне, лятаць бізнес-класам — не таму, што гэта прэстыжна, а таму, што так мне камфортна. Пры гэтым кароны на галаве няма. Я цалкам магу есці ў сталовай за 13 рублёў: учора якраз так і рабіў.

Напісаць каментар

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках

▲