Рэальнасць па-Пуцінску
- Аляксандр Раднянскі
- 29.06.2026, 14:10
- 2,870
Атрымалася недарэчна.
Пра ўчарашняе выступ Уладзіміра Пуціна на з'ездзе «Адзінай Расіі» і інтэрв'ю прыдворнаму Паўлу Зарубіну.
Мэтай відавочна было супакоіць выбаршчыкаў і растлумачыць ім, што акаляючая іх рэальнасць лепшая, чым ім чамусьці здаецца.
Атрымалася недарэчна. І смешна.
«Расіяне ведаюць, што прыхільнікі „Адзінай Расіі“ ніколі не былі папулістамі і не займаліся пагоняй за рэйтынгамі коштам пустых, невыканальных абяцанняў», — сказаў Пуцін.
Яшчэ як ведаюць. Яны выдатна ўсё памятаюць — і павышэнне пенсійнага ўзросту, і шматлікія абяцанні ўсяго на свеце. Напрыклад, не дапусціць росту цэн на бензін.
«Дэфіцыт бензіну з-за удараў ЗСУ ёсць, але не крытычны», — сказаў Пуцін.
Прастаяўшы цэлую гадзіну ў чарзе па 20 літраў бензіну, грамадзянін Расіі, напэўна, з разуменнем паставіўся да гэтых слоў.
І да таго, што
«ўдары наносяцца для падсілкоўвання інфармацыйнай аперацыі».
У гэтую хвіліну дагараў чарговы НПЗ — у Славянску-на-Кубані. Напэўна, для «падсілкоўвання». Інфармацыйнай аперацыі.
Не забыў Уладзімір Пуцін і пра вайну.
Ён ганарліва заявіў, што «нашы войскі знаходзяцца на адлегласці ад 2,5 да 4–5 км ад заходняй мяжы [Купянска]».
Улічваючы, што наступаюць яны з поўначы і ўсходу, а ў снежні мінулага года Пуцін ужо абвясціў пра «вызваленне» Купянска, прагучала вельмі пераканаўча.
«Да горада Сумы засталося недзе 10,5 км», — сказаў Пуцін.
Дзе-небудзь, можа, і засталося. Але расійскай арміі да Сум — 17 кіламетраў. І што важней — гэта адлегласць не змянялася … з мая (!) 2025 года.
Ну і яшчэ. Украіна, паводле слоў Пуціна, прапанавала Расіі весці баявыя дзеянні толькі на тэрыторыі Данбаса, Запарожжа і Херсонскай вобласці і адмовіцца ад удараў углыб. Але, заявіў Пуцін, «ратаваць кіеўскі рэжым у планы РФ не ўваходзіць».
Разумею. Удары па ўсёй Расіі — гэта ад нежадання ратаваць «кіеўскі рэжым». Лагічна.
Пуцін паўтарыў свой тэзіс пра тое, што ўдары ЗСУ маюць мэтай «выклікаць у нас няўпэўненасць у сабе, у нашых сілах, а яшчэ лепш — давесці да расколу ў расійскім грамадстве».
Дабіліся свайго. Народная творчасць сведчыць. У пабліках сустрэў анекдот:
«Масква. Вечар. Корка на Садовым кольцы. Сярод машын ходзіць мужык, зазірае ў кожную. Падыходзіць да старэнькай «дзявяткі».
Мужык: «Паважаны. Бяда здарылася. Тэрарысты захапілі Уладзіміра Уладзіміравіча. Калі не заплацім выкуп, пагражаюць абліць яго бензінам і спаліць жыўцом. Калі ласка, колькі вы можаце даць?»
Вадзіцель «дзявяткі»: «Ну… літраў пяць, пэўна, дам.»
Аляксандр Раднянскі, Telegram