30 кастрычнiка 2026, Пятніца, 10:23
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Качка па-пекінску

Качка па-пекінску

Тактычны этап у адносінах Масквы і Кітая заканчваецца.

Больш за 20 гадоў таму, будучы яшчэ адносна маладым чалавекам, я накідаў невялікае эсэ пра стан розумаў асобаў, якія пыхліва называюць сябе расійскай знешнепалітычнай элітай:

«Увогуле ўсё расійскае еўразійства ідэалагічна другаснае, з'яўляецца функцыяй крыўды на Захад і выконвае для расійскай «эліты» ролю не больш чым псіхалагічнай пракладкі ў крытычныя дні яе адносін з Захадам. Усе гэтыя матывы выдатна артыкуляваныя ў знакамітай Блокаўскай паэме. Страснае тлумачэнне ў любові да Еўропы пры найменшым сумневе ў ўзаемнасці змяняецца пагрозлівым: а калі не, нам няма чаго губляць, і нам даступнае вераломства... мы абярнёмся да вас сваёй азіяцкай пысай.

Да чаго тут Кітай, сербскія брацікі, іракскі дыктатар або паўночнакарэйскі дэбіл? Усё гэта не больш чым хвілінныя падставы, неабходныя расійскай «эліце», што пакутуе на маніякальна-дэпрэсіўны сіндром, для высвятлення адносін з вечна ненавісным і вечна любімым Захадам. Не да выпадковага сабутэльніка, а да нябёсаў Захаду звернута экзістэнцыяльнае рускае пытанне: «А ты мяне паважаеш?» Адказу няма.

А Кітай — гэта котка, якая ходзіць сама па сабе ўжо некалькі тысячагоддзяў. Самадастатковая дзяржава, якая, у адрозненне ад расійскай палітычнай «эліты», ніякімі комплексамі не пакутуе, і ні ў якім стратэгічным партнёрстве з Расіяй, тым больш на антыамерыканскай аснове, не мае патрэбы. Калі гэтыя бледнаскурыя паўночныя варвары, якія ў свой час навязалі Сярэдзіннай імперыі несправядлівыя дамовы, чамусьці надаюць такое значэнне паперкам пра «стратэгічнае партнёрства» і «шматпалярнасць», то дзеля бесперабойных паставак расійскай сыравіны можна і гэтыя паперкі падпісаць.

Але адносіны з ЗША, асноўным эканамічным партнёрам і палітычным супернікам, для КНР значна важнейшыя, чым стасункі з Расіяй. Будуючы іх, Пекін будзе кіравацца чым заўгодна, толькі не комплексамі расійскіх палітыкаў, што мараць усклікнуць: «Нас з Вялікім Кітаем 1,5 мільярда чалавек», — і пагразіць сухенькім кулачком Амерыцы з кітайскага абозу. Але, падобна, не надта і бяруць у гэты абоз крамлёўскіх нафтагазатрэйдараў.

Канфрантацыя з Захадам і курс на «стратэгічнае партнёрства» і кааліцыю з Кітаем непазбежна вядуць не толькі да маргіналізацыі Расіі, але і да падпарадкавання яе стратэгічным інтарэсам Кітая і да страты кантролю над Далёкім Усходам і Сібір'ю — спачатку дэ-факта, а затым і дэ-юрэ.

Святы Азіопскі саюз імператараў Ху і Пу — гэта саюз кроліка і ўдава. Ён непазбежна прывядзе да поўнай і канчатковай Ху-ізацыі нашага маленькага Пу і нас усіх разам з ім. Мы проста не заўважылі, як, адчайна спрабуючы сабраць хоць якіх-небудзь васалаў у «нашым блізкім замежжы», мы самі ўжо ператвараемся ў блізкае замежжа Кітая. Панмангалізм — хоць назва дзікая, але слых наш ласкае яна».

З таго часу ў Кітаі змяніліся 2 імператары, а наш пажыццёвы недафюрэр, найвыбітнейшая пасрэднасць нашага палітычнага класа, з узростам усё больш пагружаецца ўжо выключна ў маніякальную стадыю перажыванага ім сіндрому.

З таго часу, як Пу ў 2014 годзе абвясціў сябе Збіральнікам Рускіх Зямель, ён запатрабаваў для сябе ў сусветнай супольнасці «Ялту» «як у Сталіна».

Каб даказаць гораду і свету свой статус ліхадзея сусветнага маштабу, ён дзесяць гадоў неўмольна і беспакарана забіваў у Сірыі сунітаў, што паўсталі супраць Асада.

Сёння разам з Трампам, якога ён ужо гадоў 10 круціць на пальцы як хоча, Пу збіраецца пераможна завяршыць «Ялтай-2» у траіх прагуляную ім украінскую вайну.

Цікава, а што з гэтай нагоды думае таварыш Сі Цзіньпін?

Вам пашанцавала, дапытлівы чытач. Перад вамі тэкставая запіс адкрытага дакладу крамлёўскага кітайста №1 Аляксея Маслова, які толькі што вярнуўся з Пекіна:

«...Ну і як заўсёды, Кітай, калі дазволіце.

Вось я ўжо неаднаразова чытаў, і многія расійскія эксперты казалі, што цяпер у Кітаі на саміце ў Шэньчжэне адбудзецца «Ялта-2», як гэта называюць, калі Трамп, Пуцін і Сі Цзіньпін сустрэнуцца, дамовяцца, і ўкраінская вайна спыніцца на нашых умовах. І вельмі цікава, што пераважная большасць разумных, рацыянальных кітайскіх экспертаў, у тым ліку і тых, якія абслугоўваюць сваімі ведамі і Дзяржсавет КНР, і кіраўніцтва КПК, яны надзвычай скептычна ставяцца да ідэі «вялікай здзелкі». Больш за тое, я бачу, што ў нас часта нагнятаецца, што вось цяпер (на высокім узроўні нават такія словы вымаўляюцца) пойдзе такая паласа сустрэч Вялікай Тройкі, якія вырашаюць лёс Сусвету — Шэньчжэнь. Маямі, далей паўсюль.

У Маямі Трамп з Сі Цзіньпінам будуць сустракацца чарговы раз. Вось там яны давядуць свае найважнейшыя эканамічныя дамоўленасці да канца. Дарэчы, трэба разумець, у чым сённяшняя сутнасць Кітая.

Справа ў тым, што Кітай у тактычным плане, пачынаючы з 2022 года, шмат што выйграў для сябе. Па-першае, ён атрымаў нізкія цэны на нафту і газ, Кітай атрымаў для сябе велізарныя пастаўкі прадуктаў харчавання з РФ. І Кітай выйграў, самае галоўнае, — ён назірае за рэакцыяй Еўропы, назірае за рэакцыяй ЗША, ён вучыцца на ўсіх гэтых рэчах. То-бок, у тактычным плане ён шмат што выйграў.

Але цяпер тактычны этап заканчваецца, і, насамрэч, выглядае, што Кітай, хутчэй за ўсё, разумее, што ў сярэднетэрміновай, а тым больш у доўгатэрміновай перспектыве гэтая сітуацыя яго ўжо не задавальняе.

Бо Кітай сапраўды вельмі розны. Ёсць людзі, якія даўно ўжо жывуць у светлым капіталістычным «далёку» — жыхары Шанхаю або, напрыклад, Гуанчжоу, дзе, вядома, сімвалы камунізму прысутнічаюць, але для іх яны — частка вельмі такой а-ля заходняй вестэрнізаванай культуры.

Ёсць і Кітай, які сапраўды разлічвае на надзейнасць Кампартыі, але паглядзіце, як Сі змагаецца з карупцыяй унутры. З усіх членаў ЦК КПК, іх там 225 чалавек, 35 чалавек, то-бок больш за 10%, знаходзяцца пад следствам. Такога ніколі не было.

Расія застаецца для Кітая вельмі сур'ёзнай часткай узаемадзеяння з знешнім светам. Але таксама добра відаць, як мне здаецца, што нам не варта мець з гэтай нагоды ніякіх ілюзій. Кітай ніколі не будзе кідаць усе свае намаганні дзеля таго, каб дапамагчы Расіі больш, чым дапамагаў. Вось усе гэтыя надзеі, на мой погляд, ілюзіі, якія мы сабе пеставалі, хтосьці сабе пеставаў, — гэта вельмі шкодная гісторыя. Кітай цяпер імкнецца падтрымліваць роўныя стасункі з Расіяй, не змяншаючы інтэнсіўнасці ўзаемадзеяння з Еўропай і ЗША. І ніколі яе не будзе змяншаць.

Тут трэба добра разумець, што ўсё, што нам давядзецца рабіць і ў галіне эканомікі, і ў галіне абароны, давядзецца рабіць сваімі сіламі. І Кітай вельмі граматна цяпер, робячы выгляд, што ён па-над бойкай і па-над бягучымі вайсковымі дзеяннямі, будзем шчырымі, пастаўляе свае тэхналогіі, у тым ліку для дронаў, не толькі ў Расію, скажам так. І ў украінскіх дронах мы сустракаем кітайскія кампаненты. Вось у гэтым сэнсе нам трэба разумець самае галоўнае: нам давядзецца мець справу з вельмі складаным Кітаем».

Пэўная сумбурнасць тэксту адлюстроўвае складанасць той місіі, якая выпала на долю прыдворнага кітайста: ён паведамляе ўладам жахлівую праўду пра жорсткае драпежніцкае стаўленне да іх з боку Стратэгічнага Партнёра, ад якога яны апынуліся ў поўнай залежнасці.

Тую праўду, пра якую яны ўжо пачалі здагадвацца, але яшчэ баяліся самі сабе прызнацца. Тую праўду, пра якую ваш пакорлівы слуга марна папярэджваў гэтых ідыётаў усю першую чвэрць XXI стагоддзя.

Цікава, як яны ўсё ж такі ўяўляюць сабе гэтую «Ялту-2» у Шэньчжэне 18–19 лістапада.

Два нягоднікі — Пу і Трамп — якія дружна спрабуюць знішчыць Украіну, прапануюць Сі далучыцца да іх у гэтым злачынстве. Гэта не «Ялта». Гэта яўка двух злачынцаў з павіннай. Сі, вядома, не Маці Тэрэза, але ён бачыць росквіт сваёй краіны ў цесным узаемадзеянні з Захадам.

А Украіна сваім гераічным супрацівам вышэйзгаданым нягоднікам заявіла пра сябе як пра маральнага Лідэра Захаду.

Што ж да Расіі, то, як настойліва падкрэслівае Маслоў, тактычны этап у адносінах Масквы і Пекіна заканчваецца. Пачынаецца доўгатэрміновы стратэгічны. Я б акрэсліў яго як «Качка па-пекінску».

Андрэй Піянткоўскі, kasparovru.com

Напісаць каментар

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках

▲