Чыноўнік за пару дзён працы настроіў супраць сябе цэлы Гомель
1- 18.05.2026, 7:45
- 3,462
Сапраўдны рэкорд.
Не паспеў былы памочнік Лукашэнкі па Гомельскай вобласці Руслан Пархамовіч перасесці ў ледзь астыглае крэсла так званага мэра Гомеля, як узяўся — не, не за справу, а за абяцанні палепшыць жыццё горада, піша «Салідарнасць».
— Мы паспрабуем зрабіць яго яшчэ прыгажэйшым, больш стабільным з эканамічнага пункту гледжання і больш камфортным для пражывання грамадзян, — заявіў чыноўнік адразу пасля прызначэння.
Важнымі задачамі ён лічыць камунальную сферу: дарогі і будаўніцтва, а таксама водазабеспячэнне.
А прыярытэтным крытэрыем Пархамовіч назваў дэурбанізацыю, пра якую часта кажа і яго патрон. На думку кіраўніка гарвыканкама, 500-тысячны Гомель, як і Мінск, павінен мець гарады-спадарожнікі. Вунь Добруш пад бокам, усяго нейкія 30 кіламетраў, а Ветка яшчэ бліжэй — усяго 20, і яны, маўляў, павінны развівацца.
Але не прагучала ніводнай дэталі, як улады плануюць стварыць умовы і зрабіць з райцэнтраў гарады-спадарожнікі, прывабныя для жыцця (хоць ужо хто-хто, а былы міністр архітэктуры мог бы прапанаваць пару ідэй). І людзі лагічна абурыліся. Бо калі дэурбанізацыя — гэта працэс рассялення горада ў малыя гарадкі і сельскую мясцовасць, дык атрымліваецца, іх просяць на выхад?
Калі б новы так званы мэр, як і ягоны папярэднік Уладзімір Прывалаў, актыўна вёў сацсеткі — можна было б сказаць, што гараджане за пару дзён «напхалі яму ў панамку».
А мы нагадаем, пра што яшчэ змоўчаў чыноўнік, учапіўшыся за ідэі Лукашэнкі пра дэурбанізацыю.
Пачнём з таго, што Гомель і без старонняй дапамогі страчвае насельніцтва. Калі на пачатак 2019 года ў абласным цэнтры было без малага 537 тысяч чалавек, то на пачатак 2026 года — 499,9 тысячы, то-бок статус паўмільённіка абласны цэнтр ужо страціў.
Дарэчы, у Ветцы, куды чыноўнік хацеў бы перанакіраваць гамяльчан, — 8,5 тысячы жыхароў, а ў Добрушы — менш за 18 тысяч.
Вялікіх вытворчасцяў — а значыць, і працоўных месцаў з прыстойнай зарплатай — у першым райцэнтры няма наогул. У Добрушы градатворачыя папяровая фабрыка і фарфоравы завод шукаюць работнікаў на заробкі да 1200–1800 рублёў — сумнеўна, што там стаяць чэргі ахвотных.
У іншых мясцінах, дзеляцца беларусы ў сацсетках, працы амаль няма, таму менавіта жыхары навакольных гарадоў ездзяць у Гомель на працу, а не наадварот.
Дададзім, што Ветку як мінімум некалькі дзесяцігоддзяў таксама не чакае лёс горада-сада. Бо горад уваходзіць у спіс тэрыторый, пацярпелых пасля аварыі на ЧАЭС, і людзей адтуль доўгі час адсялялі. І для зваротнага працэсу недастаткова пабудаваць музычна-харэаграфічны корпус для мясцовай гімназіі ці перанесці рэабілітацыйныя ложкі з участковай бальніцы ў ЦРБ — «для зручнасці жыхароў».
І яшчэ адна рэч, пра якую чыноўнік аддаў перавагу забыць: заклікаючы беларусаў выконваць «геніяльныя» планы і ідэі ўладаў, добра было б пачаць з сябе. Бо калі літаральна ўвасобіць у жыццё заклікі Лукашэнкі працаваць на сваёй зямлі, — цяперашняму мэру Гомеля Пархамовічу варта вярнуцца ў родны Магілёў, дзе напэўна не менш нявырашаных праблем, чым на Гомельшчыне.
А калі распаўсюдзіць «дэурбанізацыю» на ўсю лукашэнкаўскую вертыкаль і прапанаваць чыноўнікам будаваць дачы і загарадныя рэзідэнцыі не ў Дроздах, а ў родных гарадах і пасёлках (кіраўніку Мінінфарма Дмітрыю Жуку — у Слуцкім раёне, Наталлі Качанавай — пад Полацкам, Віктару Хрэніну — пад Навагрудкам), — вельмі можа быць, што і Мінск прыкметна разгрузіцца, і ў праграме развіцця рэгіёнаў з’явяцца рэальныя, а не намаляваныя ў справаздачах зрухі.