Андрэй Саннікаў: Я расказаў генералу Валерыю Залужнаму пра пазіцыю беларусаў
4- 20.05.2026, 7:55
- 1,970
Украіна перахоплівае ініцыятыву.
У Таліне прайшла Канферэнцыя Ленарта Мэры — адзін з галоўных форумаў Паўночнай Еўропы па пытаннях бяспекі і будучыні рэгіёна. У мерапрыемстве, якое адбылося 15–17 мая, узяў удзел лідар грамадскай кампаніі «Еўрапейская Беларусь» Андрэй Саннікаў. Сайт Charter97.org пагаварыў з апазіцыйным палітыкам пра ўдзел у гэтай канферэнцыі.
— На канферэнцыі вам удалося сустрэцца з былым галоўнакамандуючым ЗСУ Валерыем Залужным. Ці ўдалося пагаварыць?
— Я сустрэўся з генералам і паслом Валерыем Фёдаравічам Залужным перад яго выступленнем. Ён трохі хваляваўся, таму я не стаў займаць яго час. Проста сказаў яму, што публічна агучваў ідэю, каб ён стаў галоўнакамандуючым сіламі НАТА. Прысутныя пры гэтым украінцы пацвердзілі мае словы. Я пажадаў яму поспехаў і сказаў, што беларусы ўсёй душой з украінцамі і жадаюць Украіне як мага хутчэйшай перамогі. Удзел Залужнага ў канферэнцыі быў адным з самых яркіх яе момантаў. Генерал зрабіў моцнае ўражанне сваёй граматнай прамовай, стратэгічным мысленнем, нежаданнем абмяркоўваць якія-кольвек дробныя плёткі або адносіны ўнутры кіраўніцтва Украіны. Валерый Залужны — дзяржаўнік з велізарным досведам ваеннага кіраўніцтва, а цяпер і дыпламатыі.

— З кім яшчэ з палітыкаў, вайскоўцаў і экспертаў удалося сустрэцца ў Таліне? Якія тэмы сталі ключавымі на Канферэнцыі Ленарта Мэры?
— Я ўдзельнічаю ў канферэнцыі з дня яе заснавання, з перапынкам на палітычную адседку. На канферэнцыі збіраюцца палітыкі, журналісты, аналітыкі, грамадскія дзеячы і дыпламаты пераважна з рэгіёна Паўночнай Еўропы.
Падчас сустрэч, проста ў кулуарах і падчас мерапрыемстваў на палях канферэнцыі, размаўляеш з многімі. З некім удаецца пагаварыць падрабязна, з некім — каротка. Вядома, я абмяркоўваў тэму Беларусі, але не толькі.
На канферэнцыі было шмат удзельнікаў рознага ўзроўню, зносіны з якімі і іх выступленні дапамагаюць лепш зразумець тое, што адбываецца, і пазіцыі асобных краін і арганізацый.
Запомніліся выступленні прэзідэнткі Малдовы Маі Санду, Гары Каспарава, вярхоўнай прадстаўніцы ЕС у замежных справах Каі Калас і іншых.

— Канферэнцыя праходзіла ў дні, калі камандуючы Сіламі беспілотных сістэм ЗСУ Роберт «Мадзяр» Броўдзі папярэджваў дыктатара Лукашэнку. Ці гаварылі ў Таліне пра рызыку эскалацыі з тэрыторыі Беларусі? Наколькі ён рэальны, на ваш погляд?
— Вядома, рэальны. На канферэнцыі гаварылі пра тое, што гэта можа быць наступным крокам Пуціна. Лукашэнка нікуды не дзенецца, ён будзе вымушаны падпарадкоўвацца. Усё гэта адсочваецца.
Я размаўляў з прадстаўнікамі Еўразвязу, прадстаўнікамі разведвальнага супольніцтва, і яны запэўнівалі мяне, што адсочваюць сітуацыю, манітораць яе, і беларуская тэма, вядома ж, прысутнічае. Лічу, што ўкраінцы ўжо даўно павінны былі агучваць магчымасць адказных удараў, каб не дазволіць працяг вайны з удзелам Лукашэнкі і беларускіх падраздзяленняў.
Мы бачым цяпер, што нахабства Пуціна і Лукашэнкі ўзрастае па меры росту іх страху. Гэтыя ядзерныя вучэнні, заявы пра сумесныя планы прымянення ядзернай зброі — даволі небяспечны сігнал аб магчымай эскалацыі ваенных дзеянняў.
— Апошнім часам заходнія СМІ гавораць пра змяненне ходу вайны і пераход ініцыятывы да Украіны. Якія былі настроі з гэтай нагоды ў вашых суразмоўцаў, экспертаў і ўдзельнікаў канферэнцыі? Ці бачаць на Захадзе шанец Украіны пераламаць сітуацыю?
— Так, гэтым разам гаварылі пра тое, што ўкраінцы відавочна перахопліваюць ініцыятыву. Прычым, хачу адзначыць, што ўсе гэтыя размовы вяліся яшчэ да ўдару па Маскве, ён адбыўся ўжо пасля заканчэння канферэнцыі. Якраз пра гэта і гаварылі на канферэнцыі: украінцы граматна абараняюцца і пераходзяць да больш наступальных дзеянняў, пры гэтым нарошчваючы свой тэхналагічны патэнцыял.
Гаварыць пра нейкія «поспехі» Пуціна — проста смешна. Як вобразна выказалася міністар замежных спраў Латвіі Байба Браже: калі б у лютым 2022 года слімак пачаў паўзці з Аўдзееўкі на Захад, то ён ужо быў бы ў Чэхіі. А расейцы завязлі на Данбасе.
Генерал Валерый Залужны, напрыклад, казаў пра тое, што ў Украіны ўжо былі шанцы перамагчы Расію ў гэтай вайне. Абставіны перашкодзілі іх выкарыстаць, але яны застаюцца. Многія прытрымліваліся такіх поглядаў, напрыклад Гары Каспараў. Ягоная пазіцыя вядомая: толькі перамога Украіны можа спыніць агрэсіўнасць Расіі і змяніць геапалітычную карціну свету.
Украіна відавочна не згубіла сваіх прыхільнікаў, але трэба памятаць і пра тое, што сцэнары кампрамісу, «мірнага» плана, паводле якога Украіна можа страціць тэрыторыі, таксама існуюць і абмяркоўваюцца ў высокіх палітычных колах.
