У Украіны ёсць план па выключэнні Расіі з ААН
1- 29.10.2026, 8:35
- 3,354
У гісторыі ўжо быў прэцэдэнт.
Група ўкраінцаў, у ліку якіх — былы высокапастаўлены дыпламат, распрацавала даволі амбіцыйны план: пазбавіць Расію аднаго з яе найбольш эфектыўных палітычных інструментаў — статусу члена Арганізацыі Аб’яднаных Нацый. Пра гэта піша Foreign Policy.
На думку ўкраінскага боку, Расійская Федэрацыя — гэта новая дзяржава, а не проста вынік змены назвы СССР. Калі дзяржава змяняе сваю назву, яна можа паведаміць пра гэта ААН у спрашчаным парадку; аднак працэдура прызнання новай дзяржавы — значна больш працяглы і складаны працэс.
Уладзімір Ельчэнка, былы пастаянны прадстаўнік Украіны пры ААН, сцвярджае, што прызнанне навастворанай Расіі правапераемніцай СССР было памылкай.
«Гэта найвялікшая афера стагоддзя: Расійская Федэрацыя ніколі не падпісвала Статут ААН», — заявіў ён.
Іншыя дзяржавы, што ўзніклі пасля распаду буйнейшых краін, прайшлі паўнавартасную працэдуру ўступлення ў ААН. Расія ж абмежавалася толькі неафіцыйным лістом, не прайшоўшы праз афіцыйнае галасаванне аб прыёме, прадугледжанае артыкулам 4 Статута ААН.
Які план у Украіны
Адзначаецца, што верагоднасць таго, што ААН прыпыніць удзел Расіі ў арганізацыі на падставе якой-небудзь тэхнічнай фармальнасці — не кажучы ўжо пра пазбаўленне яе месца ў Савеце Бяспекі, — надзвычай малая. Тым не менш украінскі бок бачыць пэўныя выгоды нават у самім факце ініцыявання такой дыскусіі. Ельчэнка і яго калегі з Фонду імя Піліпа Арлыка ужо наметылі план запуску гэтага працэсу.
Перш за ўсё яны плануюць дамагчыся, каб Украіна і іншыя дэлегацыі, якія падзяляюць яе пазіцыю, уключылі гэтае пытанне ў афіцыйны парадак дня Генеральнай Асамблеі ААН — магчыма, ужо ў наступным годзе.
Яны разлічваюць, што публічнае абмеркаванне выкліча раздражненне ў Крамля і прывядзе да больш шырокай дыскусіі: ці адпавядае Расія — калі б яна падавала заяўку на ўступленне сёння — крытэрам, выкладзеным у артыкуле 4 Статута ААН.
У межах гэтай прапановы яны маюць намер ініцыяваць перадачу пытання на разгляд Камітэта па праверцы паўнамоцтваў, у які ўваходзяць дзевяць членаў ААН.
«Хаця для падрыхтоўкі дакладу камітэту не патрабуецца аднагалоснае рашэнне, прысутнасць у ім Расіі, Кітая і ЗША ў якасці пастаянных членаў робіць прыняцце якіх-небудзь мер практычна немагчымым. Тым не менш гэта не перашкаджае правядзенню галасавання па дадзенай прапанове ў Генеральнай Асамблеі — для яе прыняцця досыць простай большасці галасоў. І хаця Савет Бяспекі валодае правам вета ў дачыненні да рэзалюцый па сутнасці, ён не мае паўнамоцтваў уплываць на працэдурныя рашэнні Генеральнай Асамблеі», — сказана ў артыкуле.
Цікава, што ў гісторыі ААН ужо быў прэцэдэнт, калі паўнамоцтвы дзяржавы-члена былі замарожаныя: так адбылося ў 1974 годзе з ПАР часоў апартэіду, у выніку чаго дэлегаты гэтай краіны былі цалкам адхілены ад удзелу ў працы арганізацыі. Хоць гэтая мера аказалася эфектыўнай, сам працэс дагэтуль выклікае спрэчкі. Украіне ўжо ўдавалася заручыцца шырокай падтрымкай у ААН пры прыняцці рэзалюцый, што асуджаюць расійскае ўварванне, аднак знайсці саюзнікаў, гатовых дамагацца прыпынення ўдзелу Расіі, можа аказацца значна складаней. Паводле слоў Ельчэнкі, прычына простая:
«Расія выкарыстоўвае ААН для самых розных мэтаў — напрыклад, прымяняе права вета, каб абараніць сябе і іншых агрэсараў… Але яна таксама выкарыстоўвае ААН як рупар для распаўсюджвання прапаганды».
Якія ёсць перашкоды
Важна, што Ельчэнка і яго калегі з Інстытута імя Піліпа Арлыка цудоўна разумеюць, наколькі малаверагодны поспех гэтай ініцыятывы. Іншыя эксперты таксама настроены скептычна: яны баяцца, што падобныя дзеянні могуць каштаваць Украіне каштоўнага палітычнага капіталу ў адносінах з міжнароднымі саюзнікамі.
Яшчэ адзін фактар, які ўскладняе аргументацыю на карысць прыпынення ўдзелу Расіі ў ААН, — гэта агульнапрызнаны на міжнародным узроўні статус Расійскай Федэрацыі як дзяржавы-прадаўжальніка СССР. Сваім часам дыпламаты прыклалі намаганні для дасягнення дамоўленасці аб захаванні міжнародных сувязяў, што забяспечыла бесперапыннасць працы замежных пасольстваў у Расіі і расійскіх дыпламатычных прадстаўніцтваў па ўсім свеце.
Тадышні ўрад Украіны прызнаў статус Расіі як дзяржавы-прадаўжальніка — часткова для таго, каб Расія ўзяла на сябе суверэнны доўг Савецкага Саюза, дазволіўшы новым незалежным дзяржаўам пачаць сваю фінансавую гісторыю «з чыстага ліста». У сувязі з гэтым становіцца складаней даказваць, што Расія не з’яўляецца дзяржавай-прадаўжальнікам СССР і ў рамках Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.
Шэраг службовых асоб і дыпламатаў, якія сімпатызуюць Кіеву і дасведчаныя пра гэтую ініцыятыву, выказалі занепакоенасць: ці варта прасіць саюзнікаў траціць свой палітычны капітал на праект, які ў выпадку публічнай няўдачы можа прывесці да страты сімпатый да Украіны. Асаблівую трывогу выклікаюць настроі ў Еўропе, дзе расце стомленасць ад вайны, а маючыя адбыцца выбары — у прыватнасці, у Францыі і Германіі — ствараюць рызыку прыходу да ўлады прарасійскіх сіл.
Прадстаўнікі фонду імя Піліпа Арлыка адзначаюць, што разумеюць гэтыя апасенні, але ўсё ж лічаць неабходным прасоўваць гэтае пытанне. На іх думку, вынясенне на разгляд Генеральнай Асамблеі тэмы, не звязанай напрамую з ходам баявых дзеянняў, не пакідае краінам-членам ААН магчымасці ўхіліцца ад прынцыповага пытання:
«Няўжо вы дагэтуль настолькі баіцеся супрацьстаяць Расіі — нават у тым, што датычыцца працэдурных аспектаў працы ААН?».