12 декабря 2017, вторник, 13:20

Мы хочам зрабіць дзяржаву іншай

9
Уладзімір Някляеў

Нашы намаганні - не марныя.

Вызвалілі мяне - арыштавалі Статкевіча. Мы нават не паспелі сустрэцца. Размінуліся ў дарозе.

Я з турмы - ён у турму. 
Цяпер ён у той камеры, у якой быў я. Каго ён там убачыць?..
Алеся, якія сядзіць праз тое, што не мае дзе жыць. Яго забралі са сметніку. Адсядзіць 15 сутак - і яго выкінуць на той жа сметнік, каб потым зноў пасадзіць.
Іллю, які паліў сухое вецце ў сваім садзе і падсмаліў дзве дошкі ў суседскім плоце. А суседка, аказалася, сябруе з участковым.
Мікалая, які галадае, бо не лічыць сябе вінаватым у тым, у чым яго звінавацілі. А яго не лічаць чалавекам - і ніхто не зважае на тое, што ён галадае…
Гэтыя людзі будуць пытацца ў Статкевіча, як і ў мяне, чаму іх пасадзілі? Думаю, што Мікола адкажа ім прыблізна тое самае, што адказваў я. Калі коратка: бо жывеце ў паліцэйскай дзяржаве. 
Як і Статкевіч, я апынуўся ў той турме, у той камеры праз намаганні зрабіць дзяржаву іншай.

І не трэба мне даводзіць, як сёння спрабаваў гэта зрабіць адзін мой даўні знаёмец, што мае намаганні марныя. У адрозненне ад майно даўняга знаёмца, які сем дзён быў на Кіпры, я сем дзён і сем начэй слухаў аповеды Алеся, Іллі, Мікалая пра іх раструшчанае гэтай паліцэйскай дзяржавай жыццё, пра іх знявечаныя гэтай дзяржавай лёсы.

Уладзімір Някляеў